หลังจากอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเขาก็จัดการกับเหล่าผู้ชมเหล่านี้ได้สำเร็จ
แต่ราคาที่หวังอวี่ต้องจ่ายคือ เขาต้องเริ่มการไลฟ์สดเอาชีวิตรอดในป่าครั้งต่อไปภายในห้าวัน
หวังอวี่รู้ดีว่าผู้ชมที่ขู่ว่าถ้าไม่ไลฟ์จะกดยกเลิกติดตามนั้น เป็เพียงเพราะพวกเขาชอบรายการไลฟ์สดของเขามากเกินไป จึงพูดจาโผงผางไปตามอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น
เขาล่องแพอยู่บนผิวน้ำนานถึงสี่ชั่วโมง ในที่สุดก็มองเห็นเงาคน
ที่ด้านหน้าของเขา มีชายชราคนหนึ่งกำลังใช้ถังตักน้ำอยู่ที่ริมแม่น้ำ เมื่อเห็นหวังอวี่ล่องแพไม้ไผ่ลอยมาตามน้ำ ชายชราก็ถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ
เมื่อเห็นเงาคน หวังอวี่จึงรีบใช้ไม้พายปรับทิศทางของแพให้มุ่งหน้าไปทางนั้น เมื่อแพไม้ไผ่ค่อย ๆ เข้าใกล้ฝั่ง เขาก็ะโขึ้นบนบกอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่หวังอวี่ขึ้นฝั่ง ชายชราถึงเพิ่งได้สติ พอมองดูหวังอวี่ที่เนื้อตัวมอมแมม ชายชราจึงถามด้วยความสงสัยว่า "ไอ้หนุ่ม นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"
เมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของชายชรา หวังอวี่ก็เข้าใจว่าชายชราคนนี้คงคิดว่าเขาเป็พวกลักลอบล่าสัตว์ ซึ่งก็เข้าใจได้ เพราะในป่าดงดิบแห่งนี้มีสัตว์หายากอยู่มากมาย
ทุก ๆ ปีจะมีพวกมิจฉาชีพยอมเสี่ยงอันตรายเข้ามาจับสัตว์เพื่อนำไปหาผลประโยชน์
หวังอวี่รีบอธิบายว่า "ลุงครับ ผมมาเที่ยวน่ะครับ นี่เป็ใบรับรองที่สถานีตำรวจออกให้ ลุงลองดูสิครับ!"
พูดจบ หวังอวี่ก็หยิบใบรับรองออกจากช่องกระเป๋าเป้ส่งให้ชายชรา
โชคดีที่หวังอวี่ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน โดยการขอใบรับรองจากสถานีตำรวจท้องถิ่นก่อนเข้าป่า
ชายชราคนนี้น่าจะเป็เ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าของที่นี่ ถ้าไม่มีใบรับรองใบนี้ เขาคงอธิบายไม่ถูกแน่ ๆ ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ได้
เป็ไปตามคาด หลังจากชายชราเหลือบมองใบรับรองที่หวังอวี่ยื่นให้ ก็คลายความระแวงลงและถามด้วยความใจดีว่า "ข้าเป็คนเฝ้าป่าของที่นี่ เอ็งจะออกไปข้างนอกไหมล่ะ? ถ้าจะออกไป ข้าไปส่งเอ็งที่ตัวเมืองได้นะ"
หวังอวี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก รีบขอบคุณทันที
"งั้นต้องรบกวนลุงแล้วครับ!"
ชายชราโบกมือ "ไม่เป็ไร ๆ ข้ากำลังจะเข้าเมืองไปซื้อของพอดี เอ็งหิวไหมล่ะ? เอาเป็ว่า เดี๋ยวข้าเอาของกินมาให้เอ็งรองท้องก่อนแล้วกัน!"
หวังอวี่ส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของชายชรา การที่อีกฝ่ายมีน้ำใจจะไปส่งถึงตัวเมืองก็นับว่าดีมากแล้ว ถ้ายังรบกวนมากกว่านี้ หวังอวี่ก็คงรู้สึกเกรงใจแย่
อาจเป็เพราะรู้ว่าการไลฟ์สดของวันนี้กำลังจะจบลง เหล่าผู้ชมจึงเริ่มส่งข้อความสุดท้ายผ่านทางคอมเมนต์
[คุณลุง อย่าปล่อยให้ลูกพี่อวี่หนีไปได้นะ ในกระเป๋าเขามีซุนหงอคงซ่อนอยู่ รีบจับเขาไว้เร็ว]
[คุณลุง ลูกพี่อวี่เข้าไปวางเพลิงข้างใน รีบจับเขาเลย!]
[คุณลุงคนนี้ใจดีจัง!]
[เชี่ย นี่มันรถไถชัด ๆ !]
ในตอนนี้เอง หลังจากเห็นรถที่ชายชราขับมา หวังอวี่ก็แอบอึ้งไปเหมือนกัน
ตอนแรกที่อีกฝ่ายบอกว่าจะไปส่งที่ตัวเมือง หวังอวี่นึกว่าจะเป็รถตู้หรือยานพาหนะประเภทนั้น
คำนวณมาสารพัดแต่คิดไม่ถึงเลยว่า จะเป็รถไถคันหนึ่ง
ประเด็นคือรถไถคันนี้ สภาพภายนอกดูสนิมเขรอะไปหมด หวังอวี่ถึงกับสงสัยว่า รถคันนี้มันน่าจะพังจนต้องปลดระวางไปแล้วด้วยซ้ำ
แต่ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเขา ชายชราก็โยกคันสตาร์ทรถไถ พร้อมกับเสียงดังโครมคราม ไม่กี่ครั้งรถไถก็สตาร์ทติด
ชายชรานั่งบนที่นั่งคนขับ แล้วะโเรียกหวังอวี่ที่กำลังยืนเหม่ออยู่ข้าง ๆ ว่า "ไอ้หนุ่ม ขึ้นมาเร็ว!"
อาจเป็เพราะต้องอยู่บนเขาตัวคนเดียวมานาน พอได้เจอคนเข้าจริง ๆ ตลอดทางชายชราจึงพูดไม่หยุด เพียงแต่เสียงของรถไถนั้นดังเกินไป ประกอบกับทางบนเขาก็ขรุขระ หวังอวี่จึงรู้สึกเวียนหัวไปหมด กระเพาะอาหารเกิดอาการปั่นป่วน จนตอบคำถามชายชราไม่ได้เลย
ทว่า โชคดีที่ชายชราไม่ได้ใส่ใจว่าหวังอวี่จะตอบหรือไม่ เพราะต้องอยู่บนเขาคนเดียวตลอดทั้งปี จึงอยากหาใครสักคนระบายความในใจเท่านั้น
เดิมทีหวังอวี่คิดว่าหลังจากเจอคนแล้ว ระยะทางไปถึงตัวเมืองคงใกล้มาก แต่ผลปรากฏว่า กว่าจะถึงตัวเมืองก็เป็่เย็น ถ้าต้องเดินเท้าในระยะทางนี้ คาดว่าคืนนี้เขาคงต้องใช้ชีวิตในป่าอีกคืนหนึ่ง
"ไอ้หนุ่ม เอ็งขึ้นรถต่อได้ที่ด้านหน้านี้แหละ ตอนนี้น่าจะมีรถอยู่"
หลังจากชายชราชี้ทางให้หวังอวี่ ก็ขับรถไถของเขาจากไปอย่างเท่ ๆ
"ความรู้สึกที่ได้กลับมาสู่เมืองมันดีจริง ๆ ตอนนี้ผมแค่อยากรีบกลับบ้าน อาบน้ำ แล้วนอนหลับให้เต็มอิ่มในรังน้อย ๆ ของผม"
หวังอวี่ถอนหายใจยาว จากนั้นจึงพูดว่า "เพื่อน ๆ ทุกคน ผมหวังอวี่ครับ รายการ Man vs. Wild ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้ ใครที่ชอบสตรีมเมอร์คนนี้ รบกวนกดติดตามที่มุมขวาบนด้วยนะครับ แล้วเจอกันตอนหน้าครับ!"
...
่เวลานี้จางเสวี่ยเรียกได้ว่าตกอยู่ในสถานการณ์ที่วุ่นวายมาก เพราะห้องไลฟ์ของหวังอวี่ดังะเิไปแล้ว โดยที่ไม่มีการโปรโมตจากแพลตฟอร์มใด ๆ เลย เพียงแค่ไลฟ์ได้สามวัน จำนวนผู้ชมก็ทะลุหนึ่งหมื่นคน
ที่สำคัญที่สุดคือ นี่เป็เพียงรายการตอนแรก แต่กลับทำผลงานได้น่าทึ่งขนาดนี้
ถ้าในอนาคตทำถึงตอนที่สิบ หรือตอนที่ยี่สิบ เกรงว่าถึงตอนนั้นเขาอาจจะเติบโตจนกลายเป็คนดังที่มีผู้ติดตามหลักสิบล้านคนอย่างจางต้าเซียนได้เลย
ดังนั้น สำหรับขุมทรัพย์อย่างหวังอวี่ หัวหน้าของจางเสวี่ยจึงให้ความสนใจเป็พิเศษ
หัวหน้ายื่นคำขาดกับเธอแล้วว่า ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ก็ต้องจับหวังอวี่มาเซ็นสัญญาให้ได้ ถ้าหวังอวี่ถูกแพลตฟอร์มอื่นดึงตัวไป โบนัสปลายปีของเธอในปีนี้คงปลิวหายไปแน่นอน
น่าสงสารที่สามวันที่ผ่านมา เธอโทรหาหวังอวี่ไปหลายสิบครั้ง แต่ผลคือไม่มีคนรับสายเลยสักครั้ง
เมื่อนึกถึงคำสั่งของหัวหน้า จางเสวี่ยจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งอย่างจนใจ และกดโทรหาหวังอวี่โดยไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว
...
ในห้องที่มืดสลัว หวังอวี่ที่กำลังหลับฝันดี ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดบนโต๊ะหัวเตียง
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มาดูด้วยความรำคาญ โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็เบอร์แปลก
สีหน้าหงุดหงิดของเขายิ่งชัดเจนขึ้น หลังจากกดรับสาย เขาก็พูดว่า "ใครน่ะ! มีอะไรก็รีบพูดมา มีตดก็รีบปล่อยมาเลย!"
"เอ่อ... ขอโทษนะคะ ใช่คุณหวังอวี่หรือเปล่าคะ? คือฉันเป็เ้าหน้าที่จากแพลตฟอร์ม Banana Live ค่ะ"
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงที่ใสแจ๋วแว่วมา
แพลตฟอร์ม Banana Live?
หลังจากหวังอวี่ได้ยินดังนั้น ความง่วงก็หายไปเป็ปลิดทิ้ง เขารู้ว่าอีกฝ่ายโทรมาเพื่อหารือเื่การเซ็นสัญญา จึงถามตรง ๆ ว่า "เื่เซ็นสัญญาใช่ไหมครับ?"
"ใช่ค่ะ คุณหวังอวี่ แพลตฟอร์มของเรามีความคาดหวังในการพัฒนาของคุณสูงมาก ดังนั้นจึงอยากจะเซ็นสัญญากับคุณค่ะ"
หวังอวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามเข้าประเด็นที่เขาสนใจที่สุดทันที
"ข้อเสนอในการเซ็นสัญญาของผมคืออะไร?"