บทที่ 11 สุราวีรชน
รู้สึกถึงอุณหภูมิจากมือคู่นั้น และมองโจรสาวที่เคยจับเขากำลังคุกเข่า ก้มหน้าก้มตาล้างเท้าให้ ในใจของเนี่ยเฉินก็รู้สึกยินดีเป็อย่างมาก
แต่ชั่วพริบตาถัดมาโจรสาวกลับคว้าอ่างล้างเท้าใบใหญ่คว่ำลงบนหัวของเนี่ยเฉินทันที เสียงดังกังวาน…
น้ำล้างเท้าเต็มอ่างราดลงบนศีรษะ ทำให้เขารู้สึกเย็นจนถึงขั้วหัวใจ
“ล้างเสร็จแล้ว”
พูดจบ เวิงชิวฉานก็คว่ำอ่างล้างเท้าลงบนหัวของเนี่ยเฉิน แล้วเดินจากไปด้วยความโกรธ
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังเนี่ยเฉินตื่นนอนแล้ว ก็ให้ต้าจ้วงไปตามคนมาสิบกว่าคน และพากันไปหาหัวหน้าใหญ่
“หัวหน้าใหญ่ โปรดมอบเงินให้พวกเขาเพื่อไปซื้อหนังวัว เส้นเอ็นวัว และไม้คานจากในเมือง นอกจากนี้ก็ให้ซื้อเครื่องมือช่างไม้และหาช่างไม้สักสองสามคนขึ้นมาบนูเา”
เนี่ยเฉินกล่าวตรง ๆ อย่างไม่อ้อมค้อม
“เริ่มสร้างเลยหรือ ได้ ทางเหมืองแร่เองก็ต้องเริ่มขุดเช่นกัน”
หัวหน้าใหญ่พยักหน้า
“ถูกต้องแล้ว สร้างออกมาสักจำนวนก่อน เพื่อใช้เป็อาวุธให้แก่พวกเรา แล้วรับสมัครคน หาโจรสักสองสามคนขึ้นมา คนงานขุดเหมืองจะได้มีเพิ่ม ด้วยวิธีนี้เราจึงจะสามารถทำเงินได้มากขึ้น
ในเมืองมีร้านขายหนังวัวและเอ็นวัว แต่ปริมาณน้อย ใน่แรกพวกเรายังพอใช้ไปได้ แต่ถ้าในอนาคตจะผลิตปริมาณมาก ก็ต้องทำการค้ากับชนเผ่าทุ่งหญ้าเท่านั้น"
“ได้ เ้าไปจัดการเื่เหล่านี้เถิด ข้าเคยบอกแล้วว่าพี่น้องสามร้อยกว่าคนในค่าย เ้าสามารถสั่งการได้ตามใจชอบ”
หัวหน้าใหญ่โบกมือข้างหนึ่งพลางพูดอย่างองอาจ
“หัวหน้าใหญ่ ค่ายโจรของเรามีศัตรูบ้างหรือไม่”
“ศัตรูหรือ? มีสิ ทางทิศตะวันตกของถนนหลวงมีูเาชื่อว่าหนิวพี เหนือเนินนั้นมีโจรกลุ่มหนึ่งตั้งรกรากอยู่ หัวหน้าใหญ่ชื่อหม่าหนิวพี ใต้บัญชาของมันมีโจรมากกว่าสามร้อยคน พวกมันไม่ถูกกับค่ายชิงเฟิงของพวกเรามาโดยตลอด ก่อนเทศกาลตรุษจีนปีที่แล้วยังยกคนมาตีประตูค่ายของเรา แต่เราจัดไพร่พลและวางกลยุทธ์ จนสามารถต้านทานพวกมันเอาไว้ได้"
หัวหน้าใหญ่สงสัย
“เ้าถามเื่นี้ไปทำไมกัน?”
เนี่ยเฉินยิ้มเล็กน้อย แล้วหันหน้าไปพูดกับโจรที่ดูฉลาดคนหนึ่งทางด้านหลัง
"เมื่อไปถึงเมืองแล้วให้ซื้อของด้วยความระมัดระวัง อย่าลืมบอกเป็นัย ๆ ว่าขณะนี้ค่ายโจรของพวกเรามีเงินทองมากมาย ่ก่อนไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด หัวหน้าใหญ่จึงได้เงินจำนวนมากมา จับใจความได้หรือไม่
เวลาซื้อของจงใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยหน่อย ให้ผู้คนทราบว่าพวกเราจากูเาหนิวพีร่ำรวยมาก"
"ข้าทราบแล้ว"
โจรที่ดูฉลาดผู้นั้นรีบพยักหน้ารับคำ
"ดีแล้ว เ้าชื่ออะไร"
"ชื่อของข้าต่ำต้อย ไม่สมควรให้รองหัวหน้าได้ยิน แต่พวกพี่น้องทั้งหลายเรียกข้าว่าโซ่วโฮ่ว*[1]"
"ได้ ไปเถอะ โซ่วโฮ่ว"
"ทราบแล้ว"
โซ่วโฮ่วนำเอาเงินที่หัวหน้าใหญ่ให้ไป พร้อมกับพาคนของตนเข้าเมืองด้วยความยินดี
หลังจากหัวหน้าใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
"ข้าเข้าใจแล้ว เ้าเป็ห่วงว่าตระกูลหลิวจะตามมาแก้แค้น จึงกระจายข่าวลวง เพื่อให้ตระกูลหลิวเข้าใจผิดว่าคนที่จับตัวและฆ่าหลิวชงคือคนของูเาหนิวพี ให้พวกเขาเปลี่ยนเป้าหมายไปที่อื่น"
“ใช่ หัวหน้าใหญ่ฉลาดจริง ๆ นอกจากนี้ข่าวที่ข้าอยู่ในูเาชิงเฟิงก็ขอให้ปิดเอาไว้ก่อน ไม่ให้เหล่าพี่น้องพูดกันตามอำเภอใจ เพราะข้ากังวลว่าจะมีคนทรยศ หากใครถามหาชื่อของรองหัวหน้าแห่งค่ายชิงเฟิง ก็แจ้งไปว่าชื่อ 'อู๋เอี้ยนจู่' ก็พอ"
ได้ยินสามคำนี้ เวิงชิวฉานซึ่งตามหลังหัวหน้าใหญ่ก็อดมุมปากกระตุกไม่ได้
"อู๋เอี้ยนจู่? ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงการล้างแค้นของตระกูลหลิว ก่อนที่ตระกูลหลิวจะพินาศ ให้ประกาศชื่อนี้กับคนภายนอก"
เนี่ยเฉินพยักหน้าแล้วเดินออกไป มุ่งหน้าไปยังโรงตีเหล็ก
ตลอด่เช้า เนี่ยเฉินอยู่ในโรงตีเหล็กจนกระทั่งได้ยินเสียงดังกุกกักไม่หยุด กระทั่งบ่าย เขาจึงออกมาพร้อมด้วยหม้อต้มขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับกลั่นสุราโดยเฉพาะ
ต่อมา จึงให้คนขนสุราทั้งหมดจากเขาแห่งนี้มา จากนั้นจึงจุดไฟ เริ่มกลั่นสุรา
ตลอดกระบวนการ หัวหน้าใหญ่ ต้าจ้วง และเวิงชิวฉานต่างยืนดูอย่างสนใจ
เนี่ยเฉินไม่ได้กลั่นสุราเพื่อทำเงิน
ในยุคที่เกิดาและความโกลาหลเช่นนี้ อาหารมีค่ามหาศาล การนำมาหมักสุรายิ่งมีน้อยกว่า และการนำมากลั่นสุรายิ่งสิ้นเปลือง
เพียงแค่ผลิตสุราแรงในปริมาณไม่มากไม่น้อยเป็ประจำ แล้วนำไปขายให้กับชนเผ่าทุ่งหญ้า แลกกับม้า หนังวัว และเอ็นวัว จากนั้นตีอาวุธ ทำการค้าขายอาวุธ จึงจะได้เงินกลับมา
ไม่นาน กลิ่นสุราหอมหวานก็ลอยออกมาจากหม้อเหล็ก กลิ่นนี้ดึงดูดเหล่าโจรในูเาให้เข้ามา
โจรส่วนใหญ่ไปขุดเหมืองแล้ว เหลือเพียงกลุ่มเล็กที่เฝ้าทางเข้าของูเาเอาไว้
การให้เหล่าโจรไปขุดเหมืองเป็เพียงการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เนี่ยเฉินตั้งใจว่าเมื่อธุรกิจเติบโตอย่างแข็งแกร่งแล้ว ค่อยใช้เงินซื้อตัวนายอำเภอ จากนั้นก็ขุดเหมืองอย่างเปิดเผย จ้างชาวบ้านมาเป็คนงานในเหมือง จ่ายค่าแรงและจัดหาอาหารให้ การทำเช่นนี้พอจะถือว่าเป็การช่วยเหลือชาวบ้านได้บ้าง
ไม่นาน บริเวณโดยรอบนั้นก็มีโจรมาอยู่หลายสิบคน พวกเขาต่างยืดจมูกดมกลิ่น และยังพูดคุยโต้เถียงกันไม่หยุด
“ข้างในมีอะไรกัน เหตุใดจึงหอมเช่นนี้”
“พวกข้าอยากกินจนน้ำลายไหลแล้ว รองหัวหน้า เสร็จแล้วหรือ ให้พวกเราชิมหน่อยสิ”
“โอ้ นี่มันของวิเศษอะไรกัน รองหัวหน้า รีบเอาออกมาเถอะ”
“พวกเ้ายืนงงอะไรกันอยู่ ไปหยิบจอกสุรามาสิ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พอพวกที่ไปขุดเหมืองกลับมา พวกเราคงไม่ได้กิน”
พวกโจรแยกย้ายกันไป ไม่นานก็พากันยกจอกสุรามา
มีบางคนที่ฉลาด เขารีบนำจอกสุรามามอบให้หัวหน้าใหญ่และอีกสองคน
ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน เนี่ยเฉินก็ดับไฟ แล้วเปิดฝาหม้อเหล็ก
ในทันใดนั้น กลิ่นสุราหอมหวนก็ลอยตลบไปทั่วค่ายโจร
โจรทุกคนแสดงสีหน้าพึงพอใจ
เนี่ยเฉินขนเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วเหยียบบนเก้าอี้ หยิบกระบวยตักน้ำขึ้นมาแล้วะโว่า
“พวกเ้าจงตั้งแถวให้เป็ระเบียบ มิฉะนั้นจะไม่ได้ดื่ม!”
ตอนนี้โจรทั้งหลายล้วนเชื่อฟัง พวกเขารีบเรียงแถวกันอย่างรวดเร็ว แม้แถวจะคดเคี้ยวไปบ้างก็ตาม
เนี่ยเฉินตักสุราให้หัวหน้าใหญ่ เวิงชิวฉาน และต้าจ้วงคนละจอก จากนั้นก็เรียกโจรคนหนึ่งให้มาตักสุราต่อ ส่วนตัวเองยกจอกสุรามานั่งข้าง ๆ หัวหน้าใหญ่
“ลองชิมดูสิ”
เนี่ยเฉินยิ้มอย่างอารมณ์ดี
หัวหน้าใหญ่กับอีกสองคนมองแล้วยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมด
“อย่าดื่มเร็วเกินไป!”
เนี่ยเฉินร้องเตือน แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว พวกเขาทั้งสามคุ้นเคยกับสุราแบบเดิม ๆ พอได้ลิ้มรสสุราใหม่จึงรีบดื่มเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานสีหน้าของคนทั้งสามก็เปลี่ยนไป แต่ละคนหน้าแดงก่ำ รู้สึกวูบวาบราวกับว่ามีไฟอยู่ในท้อง
“ฮ่า…”
“สุราดีจริง ๆ …เอ๊ะ”
หัวหน้าใหญ่วางจอกสุราลงแล้วพูดว่า
“สุรานี้แรงไม่น้อย แม้แต่ข้าก็ยังแทบต้านทานไม่ไหว หากเป็พวกชนเผ่าทุ่งหญ้าที่ชอบกินเนื้อสัตว์ คงจะต้องชื่นชอบสุราชนิดนี้เป็แน่”
“เป็อย่างไร ข้าไม่ได้โกหกใช่หรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าสุรานี้ชนเผ่าทุ่งหญ้าจะต้องชอบแน่ ถึงตอนนั้นพวกมันคงจะเมามายไร้สติกันทุกวัน ส่วนพวกเราก็จะได้กอบโกยเงินทอง และพวกมันจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนมาสู้กับพวกเราได้อีก”
เนี่ยเฉินค่อย ๆ จิบสุราในจอก
"เนี่ยเฉิน สุราที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ เ้าช่วยตั้งชื่อไพเราะ ๆ ให้มันหน่อยเถิด จะได้สะดวกแก่การขาย"
"มันมีชื่ออยู่แล้ว ขอเรียกว่า 'สุราวีรชน' "
[1] โซ่วโฮ่ว (瘦猴) เป็ชื่อที่มาจากการผสมคำจีนอย่างคำว่า ผอม กับ ลิง
382
