Chapter 5
ได้รุ่นน้องเป็เมีย
"เยิ้มขนาดนี้...คงไม่ใช่แค่อยากกอดแล้วมั้งกอบัว"
ผมยิ้มพอใจเมื่อเห็นว่าจุดสงวนตรงนั้นมีน้ำไหลซึมออกมา เธอคงพร้อมสำหรับขั้นตอนถัดไปที่เราจะทำกันแล้วสินะ
"อื้ออ กอดด"
เธอพยายามดึงผมให้ลงไปกอด แต่อาการแบบนี้ผมรู้ดี ไม่ใช่แค่อยากกอดหรอก...ร่างกายของเธอกำลัง้าสิ่งนั้นเข้าไปเติมเต็ม
สิ่งนั้นภายใต้กางเกงของผมที่มันปวดหนึบและอยากจะปลดปล่อย
"อยากกอดพี่ก็จะให้กอด"
ผมถอดเสื้อยืดและกางเกงของตัวเองโยนออกไปไกล
แท่งลำร้อนผงาดค้ำโชว์ขึ้น ผมจับมันรูดขึ้นลงสักสองสามทีเพื่อเตรียมพร้อมจะกระแทกร่องหวานๆ ให้บานฉ่ำในค่ำคืนนี้
หัวเห็ดสีแดงพร้อมออกศึก ผมจับมันถูที่ติ่งสวยสักสองสามทีและกระแทกมันลงไปในร่องกุหลาบสีสวย
"อ๊าา จะ เจ็บจังง"
เสียงหวานร้องระงมเมื่อมันเข้าไปไม่ได้
"บ้าฉิบ!"
แม่งติดอะไรวะ ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ทำไมมันเข้าไม่ได้ล่ะ? ตอนนี้เอ็นก็แข็งสู้มือแล้ว
โอเค ครั้งแรกไม่เป็ไร อาจผิดพลาดทางเทคนิค ลองดูอีกสักรอบไม่เสียหาย
ปั้ก!
"โอ๊ย อื้ออ เจ็บบ"
ผมกระแทกลำเอ็นใหญ่ลงไปอย่างแรงจนมันสามารถทะลุพาดผ่านเข้าไปได้
"แน่นฉิบ!"
ผมกอดคนตัวเล็กที่เนื้อตัวสั่นเทาเอาไว้แน่น พยายามปลอบประโลมเธอ แต่ท่อนล่องแม่งก็ตอดหนึบจริง
สักพักเมื่อร่องกุหลาบสีหวานปรับสภาพได้ผมก็ขยับเข้าออกช้าๆ เป็จังหวะ
"อ๊ะ อื้อ"
เสียงหวานครางระงมแล้วกอดผมเอาไว้แน่น
"อ่า ซี้ด"
ผมแทบจะทนไม่ไหวเมื่อร่องกลีบกุหลาบมันตอดรัดเอาไว้แน่น ทั้งรัดทั้งหนึบ ไม่รู้ทำไมรัดขนาดนี้
"อ๊า มะ มันเสียว"
เสียงหวานยังคงครางฮือออกมาเป็ระยะ ผมกระแทกตอกลำเอ็นลงร่องกุหลาบอยู่ไม่หยุด
มันทั้งรู้สึกดี ทั้งแน่น ทั้งเสียว มันดีกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยได้ทำมาไม่รู้เป็เพราะอะไร
จะว่าซิงก็คงไม่ใช่ กอบัวคงไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยน่ารักอย่างที่ผมคิด เธอไปร้านเหล้าแถมอยู่กับผู้ชายมากขนาดนั้น...คงจะไม่ธรรมดา สุดท้ายแล้วเธอก็คงเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปที่ผมเอาแล้วก็ทิ้ง เอา จ่าย จบ อะไรแบบนี้
"ซี้ด พี่จะไม่ไหวแล้วนะ"
ผมเร่งกระแทกซอยให้ถี่มากยิ่งขึ้นเข้าไปอีก
เตียงสั่นกระทบกับพื้นคอนโดจนดังปึ้กๆ ในที่สุดก็ไม่อาจสะกัดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ได้
ผมชักแท่งลำร้อนออกมาจากกลีบสวาท กว่าจะออกได้มันก็ตอดหนึบหนืดๆ ผมเองก็ไม่กบ้าดึงแรงกลัวเธอจะเจ็บ
"อ่า"
"อ๊าา"
ผมรีดพิษร้ายออกจนหมด น้ำสีขาวขุ่นพุ่งทะลักจนเลอะหน้าท้องขาวเนียน
กลีบกุหลาบมีน้ำใสๆ ไหลซึมออกมาอยู่ไม่หยุดพร้อมกับเสียงครางหวานๆ ของคนตัวเล็ก
ผมล้มตัวลงนอนข้างๆ กอบัวแล้วกอดเธอเอาไว้ก่อนจะเผลอหลับไป...
[กอบัว Part]
"อื้ออ"
ฉันค่อยๆ เขยิบตัวเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดที่รัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็พบว่า..
"พะ พี่แกม! มาอยู่ในห้องหนูได้ยังไงคะ!?"
ดูเหมือนว่าเสียงโวยวายของฉันมันจะดังมากจนเขาเขยิบตัวตื่นขึ้นช้าๆ อย่างงัวเงีย
"อื้ออ ฮะ เฮ้ย! กอบัว! มาอยู่ห้องพี่ได้ไง!? O_O"
"อ๊ะ นะ นี่มันห้องพี่แกมนี่"
หืออ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย ฉันยกมือขึ้นมาปิดจมูกเอาไว้
ดูเหมือนพี่แกมเองก็จะจำเหตุการณ์อะไรไม่ค่อยได้ คงเพราะเมา ตะ แต่ เมื่อคืนฉันไปผับกับพวกแตงโมไม่ใช่เหรอ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย!
"ก็ใช่ไงห้องพี่ เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น?"
เขารีบถามขึ้นแล้วยกมือขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง พิษแอลกอฮอล์คงยังไม่สร่าง ฉันเองก็มึนๆ คงเพราะโดนคะยั้นคะยอให้ดื่มหนักเกินไป
"หนะ หนูไม่รู้ รู้อีกทีก็นอนอยู่ข้างพี่แล้ว"
พี่แกมม่าได้ยินแบบนั้นก็ถึงขั้นหนักใจกรอกสายตาไปมาอย่างใช้ความคิด แล้วสายตาคู่นั้นก็มาหยุดอยู่ที่ฉัน
"ธะ เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเหรอ"
ฉันก้มลงมองตัวเองก็พบว่าท่อนบนเปลือยเปล่า เนื้ออกนวลออกมาโชว์สายตาให้ได้เห็นพร้อมกับรอยจ้ำแดงๆ ที่แสดงถึงกิจกรรมที่ทำร่วมกันมา ส่วนท่อนล่างมีผ้าห่มปกคลุมเอาไว้
"กรี๊ดดด เสื้อผ้าหนูหายไปไหน ทำไมสภาพถึงเป็แบบนี้!"
เขาหน้าเสียแล้วก้มมองตัวเองที่ไม่ได้สวมเสื้อเช่นกัน พี่แกมค่อยๆ เปิดผ้าห่มแล้วก้มมองลงไป หน้าเขาซีดอย่างเห็นได้ชัด
"มะ ไม่รู้สิ พี่เองก็ไม่ได้ใส่กางเกง"
"กรี๊ดดดด มันเื่อะไรกันเรี่ย ฮืออ"
ฉันเริ่มสติแตกมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้น
"พี่ว่ากอบัวไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนนะ เดี๋ยวเราค่อยมานั่งคุยกันนะ"
พี่แกมบอกแล้วลุกขึ้นจากเตียง
"กรี๊ดดดด"
ฉันกรี๊ดออกมาสุดเสียงเมื่อเขาหันมา ไอ้ช้างน้อยมันโด่ชี้หน้าเลยง่ะ
พี่แกมเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองโป๊อยู่ก็รีบหยิบกางเกงที่พื้นขึ้นมาใส่ เขาหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดส่งมาให้ฉัน
"อะ เอานี่ไปคลุมตัว ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวต้องไปเรียนนี่"
เขาพยายามทำนิ่งเฉย
"พี่หันหลังไปก่อน"
ฉันรับผ้ามาแล้วสั่ง เขายอมหันหลังให้
ฉันรีบพันตัวด้วยผ้าขนหนูแล้วลุกขึ้นจากเตียง
ผ้าห่มเมื่อถูกเลิกออกก็ทำให้เห็นรอยเืสีแดงจางๆ
"เื.."
ฉันอุทานออกมาอย่างแ่เบา ฮืออ ความบริสุทธิ์ที่สั่งสมมาเกือบยี่สิบปี ตอนนี้โดนรุ่นพี่พรากไปแบบไม่ใยดีเลยเหรอเนี่ย แถมทำกันยังไงตอนไหนฉันก็จำไม่ได้
"เฮ้ย..คือ.."
พี่แกมเมื่อหันมามองตามที่ฉันพูดออกมาก็เหมือนจะอึ้งไปชั่วขณะ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
"คือพี่ขอโทษ พี่..ไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้พี่ยังจำอะไรไม่ได้เลย"
ฉันก้มหน้านิ่งงัน ไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว
"ช่างมันเถอะนะคะ ลืมเื่นี้ไปซะ"
"หมายความว่าไง?"
"ให้มันจบลงที่เมื่อคืนเถอะค่ะ เราอย่าไปนึกถึงมันอีกเลย"
ฉันเดินหันหลังจะออกจากห้อง แต่พี่แกมก็ดึงข้อมือเล็กของฉันเอาไว้
"เดี๋ยวก่อนสิ ที่พูดนี่หมายความว่ายังไง"
"เราแค่เผลอ คิดซะว่ามันคือวันไนท์แสตนด์ก็แล้วกันนะคะ
"นี่เธอลืมง่ายขนาดนั้นเลยอ่อ เป็ผู้หญิงประเภทไหนกันวะ?"
"อย่าจำมันเลยนะคะ หนูขอร้องล่ะ"
ฉันพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ บอกตามตรงว่าอาย ฉันอายมาก ไม่อยากให้เขาจำมันได้
ถึงจำได้แล้วไง? นี่มันไม่ใช่ละครพีเรียดไทยนะที่มีอะไรกันปุ๊ปต้องเป็แฟนกัน รับผิดชอบแล้วดูแลไปจนวันตาย มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง
นี่มันคือชีวิตจริง...เราแค่พลาด ฉันดูแลตัวเองไม่ดีเอง ไม่ควรโทษใคร
ฉันเดินออกมาจากห้องนั้นทิ้งให้พี่แกมยืนมองอยู่แบบนั้น ไม่อยากจะพูดอะไรไปมากกว่านี้แล้ว
มันอายเหลือเกิน...
**********
ไม่นะน้อนกอบัววว จะตัดเยื่อใยกับพี่แกมม่าง่ายๆไม่ได้นะฮืออ