ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 60 บิดาเช่นนี้

        อวิ๋นเคออยู่ในสถานการณ์ที่อึดอัด เขายิ้มแหย ๆ และกล่าวว่า "ที่บ้านของข้าไม่มีผู้อาวุโสที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ได้ ข้ากลัวว่าจะทำให้บุตรสาวของท่านต้องลำบากใจ! ในตอนนี้ เรื่องการสร้างบ้านสำคัญกว่า!"

        ชายป่าตรงหน้าพูดจาได้อย่างคล่องแคล่ว หัวหน้าหมู่บ้านพอใจมาก เขาพยักหน้า เรื่องการแต่งงานตลอดชีวิตไม่ใช่เรื่องที่จะพูดจบได้ในประโยคเดียว! อีกฝ่ายก็คำนึงถึงหน้าตาของบุตรสาว ไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ!

        ดังนั้น หัวหน้าหมู่บ้านจึงไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงเรื่องนี้อีก หลังจากกินข้าวมื้อนี้เสร็จ อวิ๋นเคอก็จากไป!

        เฉินเถียนเถียนที่หลบนอนอยู่ในถ้ำ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมากังวลเรื่องการแต่งงานของนางได้!

        หลังจากที่อวิ๋นเคอกินข้าวเสร็จที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน เขาก็ตามหัวหน้าหมู่บ้านไปหาครอบครัวที่มีที่ดินรกร้างอยู่!

        ครั้งนี้ ทุกคนในหมู่บ้านรู้แล้วว่า มีคนหาเงินได้ ลงจากภูเขาเพื่อมาสร้างบ้าน!

        และเฉินผิงอันที่บ่อนการพนันก็ได้รับข่าวนี้ด้วย! ถ้าจะพูดว่าใครในหมู่บ้านมีที่ดินมากที่สุด? นั่นก็คือตระกูลเฉิน!

        ในอดีต เฉินผิงอันจำนำเครื่องประดับของตนเองเพื่อซื้อที่ดินจำนวนมากให้ตระกูลเฉิน ตอนนี้แค่อยู่บ้านเก็บค่าเช่าที่ดินก็เพียงพอที่จะเลี้ยงครอบครัวแล้ว! แม้กระทั่งตอนนี้ที่บ้านของพวกเขายังเลี้ยงนักเรียนคนหนึ่งอยู่! นั่นเป็นค่าใช้จ่ายที่สูงมาก!

        พูดถึงคนที่ต้องการซื้อที่ดินรกร้าง เฉินผิงอันก็คิดบางอย่างในใจ! โฉนดที่ดินของครอบครัวยังอยู่ในมือของเด็กสาวที่ตายไปแล้ว ถ้าสามารถใช้โอกาสขายที่ดินนี้ เพื่อโอนสิ่งเหล่านั้นมาเป็นชื่อของตัวเอง! นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีที่สุดหรอกหรือ?

        ดังนั้น เมื่อเฉินผิงอันได้ยินข่าวนี้ ตอนนี้เขาไม่ได้พนันแล้ว แต่กลับรีบไปขวางทางหัวหน้าหมู่บ้านและอวิ๋นเคอที่กำลังถามไถ่สถานการณ์ในหมู่บ้าน!

        สำหรับเฉินผิงอัน อวิ๋นเคอย่อมรู้จักเขา! เขาโง่เขลาที่เลี้ยงลูกคนอื่น แต่ไม่ยอมปฏิบัติต่อลูกของตัวเองด้วยดี!

        "หัวหน้าหมู่บ้าน พวกท่านกำลังจะซื้อที่ดินหรือ?"

        หัวหน้าหมู่บ้านมองเฉินผิงอันด้วยความรำคาญและพูดว่า "เฉินผิงอัน เจ้าใช้ชีวิตของเจ้าให้ดี นี่คือสินสอดของสะใภ้อวิ๋น เจ้าจะขายมันด้วยหรือ?"

        เฉินผิงอันถอนหายใจและพูดว่า "คนตายไปแล้ว ทำไมต้องจดจำนางด้วย? คนเป็นสำคัญที่สุด! ข้าก็อยากส่งเฉินเฉินไปเรียนหนังสือ! ขายที่ดินสองหมู่ เพื่อให้น้องชายของตัวเองได้เรียนหนังสือ ข้าคิดว่าเถียนเถียนคงยินดี!"

        หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ตัดสินใจทันที แต่หันไปมองอวิ๋นเคอ ท้ายที่สุดแล้ว เงินอยู่ในมือของคนคนนี้ จะซื้อที่ดินของใครก็ต้องให้เขาเป็นคนตัดสินใจ!

        "ที่ดินรกร้างของเจ้าอยู่ที่ไหน?" อวิ๋นเคอจะซื้ออยู่แล้ว แต่ไม่ได้จำกัดว่าจะซื้อจากใคร!

        "อยู่ใต้ยอดเขาเทพธิดา ประมาณสามหมู่! ห้าตำลึงเงินต่อหนึ่งหมู่! ท่านว่าอย่างไร?"

        ที่ดินรกร้างเดิมทีก็ถูกที่สุดแล้ว เฉินผิงอันจริง ๆ แล้วพูดเกินจริงไปหน่อย แต่สุดท้ายก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร!

        อวิ๋นเคอไม่อยากยุ่งกับพวกอันธพาลแบบนี้ เขาหยิบเงินยี่สิบตำลึงจากกระเป๋าและส่งให้หัวหน้าหมู่บ้าน!

        "หัวหน้าหมู่บ้าน เรื่องนี้รบกวนท่านแล้ว ไปจัดการเรื่องโฉนดที่ที่ศาลให้ด้วย! ข้าจะไปติดต่อเรื่องวัสดุสร้างบ้าน!"

        ท่าทางของอวิ๋นเคออธิบายทุกอย่างได้แล้ว หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกอึดอัดใจ แต่เฉินผิงอันกลับไม่แยแส สายตาจ้องมองเงินในมือของหัวหน้าหมู่บ้าน!

        "อวิ๋นเคอ ถึงแม้ห้าตำลึงเงินต่อหนึ่งหมู่ที่ดิน ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนี้นะ!"

        อวิ๋นเคอหันกลับมา สายตามองตรงไปที่หัวหน้าหมู่บ้าน "ข้ารู้ว่าที่ดินนี้ขายแพงไปหน่อย แต่ว่า ต่อไปข้าก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้อยู่ดี ปล่อยให้พวกเขาได้เปรียบเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร! ถ้ามีเงินเหลือ หัวหน้าหมู่บ้านเอาไปดื่มเหล้าก็แล้วกัน ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องรบกวนท่านไปที่ศาลอีกรอบ!"

        หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้พูดอะไร เขารู้สึกอึดอัดใจที่ได้ตนดูเหมือนจะเอาเปรียบอวิ๋นเคอ ไม่อย่างนั้นจริง ๆ แล้ว เมื่อคนในหมู่บ้านให้เขาไปจัดการเรื่องที่ศาล ก็ต้องให้ค่าน้ำร้อนน้ำชาบ้าง!

        อวิ๋นเคอหันหลังเดินจากไปทันที เขาไปถึงที่ที่มีรถวัวจอดอยู่อย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขาไม่สนใจใคร สั่งให้ลุงของเขาขับรถวัวพาเขาไปที่เมือง!

        เขายังจำได้ว่า ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าหมู่บ้านใกล้เคียงมีขายอิฐสีเขียว! แต่ในเมืองนั้น มีขายกระเบื้องมุงหลังคา!

        เฉินเถียนเถียนพาเฉินเฉินอยู่ในถ้ำทั้งวัน นางยังทิ้งอาหารเย็นที่ทำเสร็จแล้วไว้ในถ้ำด้วย ถือเป็นค่าตอบแทนที่ยืมสถานที่ของอวิ๋นเคอ!

        แต่พอกลับถึงบ้าน กลับเจอเฉินผิงอันที่กำลังโมโหอยู่!

        เฉินผิงอันกำลังตามหาเฉินเถียนเถียน เพราะชื่อของเฉินเถียนเถียนปรากฏอยู่ในโฉนดที่ดิน ดังนั้นจึงต้องให้นางประทับตราเพื่อที่จะขายที่ดินได้!

        เฉินเถียนเถียนลากตัว เฉินเฉิน เข้าไปในลานบ้าน แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนด่าทอของ เฉินผิงอัน ทันที!

        "เจ้าลูกสาวไร้ค่า พาน้องชายเจ้าไปทำอะไรมา?"

        ลูกสาวของตัวเองพบหน้ากันครั้งแรกก็ด่าทออย่างนี้ แถมหลายวันแล้วที่ไม่เหลียวแล ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกสาวได้กินข้าวหรือยัง!

        เฉินเถียนเถียนผ่านความสิ้นหวังมามากมาย จึงไม่คาดหวังอะไรจากบิดาผู้นี้อีกแล้ว!

        "ท่านพ่อช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ลูกสาวอดข้าวมาหลายวันแล้ว ท่านพ่อไม่เคยถามสักคำ พอเจอหน้ากันก็เรียกว่าลูกสาวไร้ค่า! ไม่รู้ว่าถ้าลูกสาวเป็นลูกสาวไร้ค่า แล้วท่านพ่อจะเป็นอะไร?"

        เฉินผิงอัน ไม่สนใจ ยื่นโฉนดที่ดินกับหนังสือโอนที่ผู้ใหญ่บ้านเขียนให้มา!

        "รีบประทับตราตรงนี้!"

        ถ้าเป็น เฉินเถียนเถียน คนเดิม นางคงจะทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ถามอะไรทั้งนั้น แล้วก็ประทับตราลงไปเลย แต่ตอนนี้นางอ่านออกแล้วว่ามันคืออะไร!

        ที่แท้ เฉินผิงอัน จะขายที่ดิน แถมยังต้องผ่านนางด้วย!

        "ท่านพ่อมีความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ จนต้องขายสินสอดของมารดาเพื่อเลี้ยงชีพ!"

        เฉินผิงอัน มองไปที่ เฉินเฉิน ด้วยสายตาเมตตา "พ่อแค่อยากส่งน้องชายเจ้าไปเรียนหนังสือ!"

        เฉินเถียนเถียน ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา!

        "ท่านพ่อพูดแบบนี้ไม่รู้สึกขำหรือ? ถ้าอยากให้เฉินเฉินไปเรียน ท่านไม่ไปขายเครื่องสำอางของแม่เขา แต่กลับมาจ้องที่ดินของมารดาข้า นี่มันหมายความว่ายังไง? แล้วอีกอย่าง ท่านพ่อคิดว่าขายที่ดินแล้วจะส่งเขาไปเรียนได้จริงๆ เหรอ? ท่านแม่ของเขาอนุญาตหรือเปล่า?"

        คำพูดนี้ท้าทายอำนาจของเฉินผิงอันโดยตรง เขาตะโกนเสียงดัง: "ข้าจะทำอะไรต้องขออนุญาตนางทุกเรื่องเลยเหรอ!"

        "ดูเหมือนท่านพ่อจะไม่รู้นะ ตอนที่ท่านไม่อยู่บ้าน เฉินเฉินไม่มีข้าวกิน ท่านบอกจะส่งเขาไปเรียน ท่านพ่อคิดว่าทำได้จริง ๆ เหรอ? ตอนท่านอยู่บ้าน เด็กคนนี้อาจจะได้กินข้าวอิ่มมื้อหนึ่ง แต่ถ้าไปโรงเรียนล่ะก็ กลัวว่าจะไม่มีข้าวกินเลย ต้องอดตายแน่ ๆ !"

        เฉินผิงอันไม่ยอมเชื่อหรอก เพราะเด็กคนนี้เป็นลูกแท้ ๆ ของหลินชุนฮวานะ!

        "เจ้าลูกสาวไร้ค่า ไม่ทำงานอะไรเลย มีแต่ยุแยงให้แตกแยกใช่ไหม? เฉินเฉินเป็นลูกแท้ ๆ ของนาง!"

        เอาเถอะ ดูเหมือนจะคุยกับชาวนาไร้สมองคนนี้ไม่รู้เรื่อง! แต่ทำไม เฉินผิงอัน ถึงอยากขายที่ดินพวกนี้ขึ้นมากะทันหันนะ?

        "ในเมื่อต้องให้ข้าไปยินยอม แล้วจะขายที่ดินพวกนี้ให้ใครกันแน่?"

        "ก็ไอ้คนป่าบนภูเขานั่นแหละ!"

        งั้นก็ได้! ในเมื่อคนที่จะซื้อที่ดินคือเขา ข้ายินยอมก็คงไม่เป็นไร!