หลงเหยียนรู้ดีว่าเื่นี้ต้องมีเงื่อนงำอย่างแน่นอนเขาปล่อยคนชราไป จากนั้นก็ทะยานไปยังตำแหน่งที่สตรีคนนั้นรออยู่ทันที
เมื่อได้เห็นนางเขาก็เตรียมจะลากนางหนีไปจากที่นี่อย่างไม่รีรอ
“หลงเอ้าอวีตายได้อย่างไร? แถมยังใส่ร้ายว่าข้าเป็คนฆ่าอีก? เ้าคนอายุสั้นนั่นเอาเถิด... ตายก็ตาย ช่างปะไร อย่างไรเสียตอนนี้ตนก็ออกมาจากตระกูลหลงแล้วแค่ไปให้ไกลจากที่นี่ก็น่าจะไม่มีปัญหา หลงเอ้าอวีชอบรังแกตนเป็ประจำ โดนเช่นนี้ก็สมควร”
เขาดึงมือของไป๋รั่วอีแล้วมุ่งหน้าไปที่เขาหยุนอู่อย่างรีบร้อนที่นั่นเป็สถานที่ที่เขาคุ้นเคยมากที่สุด ูเาสูงชัน หน้าผาสูงลิบเส้นทางอันตราย ต่อให้คนพวกนั้นจะตามไปที่นั่น ก็ยากที่จะหาพวกเขาพบอยู่ดี
วิ่งไปนานแสนนานหลงเหยียนถึงหันกลับไปมองเมืองัที่ตนเติบโตมา
“หลงเอ้าอวีตายเกรงว่าต่อไป คงเป็เื่ยากที่จะกลับเข้ามาในตระกูลอีกครั้งทั้งยังไปที่งานประลองไม่ได้แล้ว นอกเสียจากตนจะมีพลังที่แข็งแกร่งจนสามารถเอาชนะทุกคน แล้วได้รับความโปรดปรานจากท่านปู่”
เดินต่อไปได้แค่ไม่กี่ก้าวเขาก็พบกับร่างที่คุ้นเคยของใครคนหนึ่ง ร่างผอมบางมีห่อสัมภาระมาด้วยเขาแบกสัมภาระไว้ด้านหลัง สวมชุดสีเรียบ น่าจะมาที่นี่เพื่อรอพวกเขานั่นเอง
หลงเหยียนมาที่นี่ด้วยเส้นทางลัดเส้นทางนี้มีแค่พวกเขาสองพี่น้องเท่านั้นที่รู้ มันเป็เส้นทางที่พบเข้าโดยบังเอิญเมื่อครั้นที่ยังเป็เด็ก
หลงเหยียนรีบเข้าไปหาน้องสาวใบหน้าของหลงหยุนฉี บัดนี้เปื้อนไปด้วยน้ำตาเมื่อเห็นว่าหลงเหยียนมาถึงก็พุ่งเข้ามากอดเขาแน่นต่อมาจึงสังเกตเห็นไป๋รั่วอีที่มากับหลงเหยียน เมื่อเห็นดังนั้น นางจึงผละออกไปในที่สุด
นางเช็ดน้ำตาพลางพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น“ท่านพี่ ข้ารู้ว่าท่านต้องไปที่เขาหยุนอู่แน่ ข้า... ข้ามาที่นี่เพื่อรอท่าน”ขณะกำลังพูด สายตาก็แอบลอบมองไปยังไป๋รั่วอีที่งดงามไม่น้อยไปกว่าตน
หลงเหยียนมีท่าทีดีใจมากคิดไม่ถึงว่าก่อนไป ยังมีโอกาสเจอกับหลงหยุนฉีอีกครั้ง
“หยุนฉีในตระกูลของเราเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมจู่ๆ พี่ชายของเ้าก็ตายจากไปเล่าแถมทุกคนยังคิดว่าข้าเป็คนทำ และออกตามจับข้าไปทั่วอีก”
“พี่เหยียนเซียวกงเป้าเป็คนฆ่าพี่ชายแล้วใส่ร้ายท่าน วันนั้น พวกเขาเพิ่งออกมาจากหอรวมจิตเซียวกงเป้าพบว่าเซียวปิงหลานกับพี่ชายทะเลาะกันอยู่ในห้อง ก็เลยฆ่าพี่ชายในนั้นข้าไปหาพี่ชายพอดีจึงมองเห็นเหตุการณ์ทางหน้าต่าง ข้าอยากรีบไปบอกท่านพ่อแต่ตอนที่หาท่านพ่อเจอก็พบว่าเซียวกงเป้าไปอยู่ข้างกายท่านพ่อแล้วไม่นานก็มีข่าวกระจายออกไป บอกว่าท่านเป็คนฆ่าพี่”
“หากไม่ใช่เพราะข้าเห็นกับตาป่านนี้ก็คงหลงเชื่อข่าวนั้นแล้วต่อมาข้าถึงรู้ว่าท่านก็เพิ่งทะเลาะกับท่านพ่อและคนอื่นๆ ในหอรวมจิตพวกเขาให้หัวหน้าตระกูลเข้ามาตัดสินเื่นี้ อาสามโมโหมากที่ได้ยินเช่นนั้นก็เลยส่งคนออกมาตามจับท่าน” พูดจบก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง
“ชั่วช้าเสียจริง!”หลงเหยียนกัดฟันกรอด ฝ่ามือกำแรงจนมีเหงื่อท่วมไปหมด“คิดไม่ถึงว่าเซียวกงเป้าจะอำมหิตถึงเพียงนี้ กล้าฆ่าคนกลางตระกูลหลงเชียวหรือ”
“พี่เหยียน...ท่านกลับไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่มีใครฟังคำอธิบายจากท่านแน่ ท่านไม่มีทางรอดนี่เป็ของใช้จำเป็ที่ข้าแอบเอาออกมาให้ แล้วยังมีสมุนไพร ยาบำรุงอีกเล็กน้อยมีทั้งยาบุหรง ยาซวนตัน ยามลาย ยาเกล็ดมณี ยาธาตุิญญา”นางพูดพลางหลั่งน้ำตาออกมาเป็สาย
“พี่เหยียนต่อไปข้าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้วใช่ไหม”
หลงเหยียนมองหยุนฉีเขาชะงักลงเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวนางอย่างแ่เบา “วางใจเถิด ข้าจะกลับตระกูลแน่มิใช่เื่ยากเย็นอะไร สักวัน ข้าจะคิดบัญชีนี้กับเซียวกงเป้าด้วยตนเองพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าข้าไม่ได้ฆ่าใคร เ้ากลับไปเถิด มิเช่นนั้น หากฟ้ามืดแล้วลุงสองจะโกรธเ้าได้”
หลงหยุนฉีมองสตรีที่ยืนอยู่ข้างหลงเหยียนเป็ครั้งสุดท้ายในที่สุดนางก็พยักหน้าแล้วกลับไปโดยดี
“นี่เ้าดูไม่ออกหรือว่าเด็กคนนั้นอยากไปกับเ้า?”
“ข้ารู้แต่อยู่กับข้า นางจะเป็อันตราย แค่เ้าอยู่เคียงข้างข้าก็พอแล้ว อีกอย่างตอนนี้หลงจ้านเพิ่งเสียลูกชายไป เขาต้องปกป้องหลงหยุนฉีอย่างดีแน่”
เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วที่ท่านพ่อส่งคนมาตาม ก็เพื่อจับตนกลับไปรับโทษในตระกูลเขาก็อดผิดหวังและเสียใจในตัวบิดาหัวโบราณอย่างเลี่ยงไม่ได้
เขาคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่ช่วยนางเอาไว้ในโรงสุรา
นึกถึงความขัดแย้งระหว่างหลงเอ้าอวีกับเซียวปิงหลานและตอนที่หลงเอ้าอวีถูกฆ่าตาย ภาพเ่าั้ผุดขึ้นมาในหัวอย่างต่อเนื่องดูท่าเขาคงกลับตระกูลหลงไม่ได้ในเร็วๆ นี้แน่
ทั้งสองมุ่งหน้าไปที่เขาหยุนอู่ต่อ...
หลงเหยียนดูดซับิญญาัที่แข็งแกร่งเข้าไปจึงมีประสาทััที่ว่องไวและแม่นยำ ทว่าจู่ๆิญญาัที่อยู่ในร่างของไป๋รั่วอีก็สะดุ้งใลากหลงเหยียนเข้าไปซ่อนในพงหญ้าอย่างรีบร้อน
“อย่าขยับดูเหมือนมีใครกำลังตามเรามา” คิดไม่ถึงว่านางจะมีประสาทััที่แม่นยำกว่าเขา
ทั้งสองกินยาเข้าไปแล้วเก็บซ่อนกลิ่นอายของพลังเอาไว้จากนั้นก็นอนแอบอยู่ในพงหญ้าอย่างสงบไม่นานคนกลุ่มหนึ่งก็ตามมาทางด้านหลังอย่างที่คิดไว้จริงๆ
หลงเหยียนพบว่าผู้นำของคนกลุ่มนี้ก็คือเซียวปิงหลานที่น่ารังเกียจคนนั้นเองเขาโกรธแค้นจนแทบจะมีไฟลุกอยู่ในดวงตาแล้ว
‘แค่วันเดียวร่างกายของเ้านี่ก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้วหรือเขาต้องมียาบำรุงที่แข็งให้พละกำลังสูงมากแน่ ดูท่าตระกูลเซียวไม่ธรรมดาเลยมาได้ตรงเวลาพอดี ในเมื่ออีกฝ่ายตามมาจนถึงตรงนี้แล้วตนยังต้องหลบซ่อนไปเพื่ออะไร’
คิดได้ดังนั้นหลงเหยียนก็เตรียมออกจากที่ซ่อน แต่เหนือหัวกลับมีแสงสีขาวลอยผ่านไปอย่างกะทันหันจากนั้นเซียวปิงหลานและคนอื่นๆ ก็วิ่งตามแสงดวงนั้นไปทันที
ไป๋รั่วอีตบไหล่หลงเหยียน“เกรงว่าเป้าหมายของคนพวกนี้ไม่ใช่เ้า แต่พวกเขาอาจมาเพราะแสงประกายดวงนั้นเ้าต้องชิงแสงนั่นมาให้ได้ ไม่แน่มันอาจเป็สมบัติล้ำค่า”
“ข้าจะไปล่อคนพวกนั้นออกไปก่อนจากนั้นเ้าค่อยไปหาคนสกุลเซียว” ขณะที่หลงเหยียนกำลังชะงักอยู่นั้นนางก็ลอยตัวออกไปแล้ว
นางลอยเข้าไปใกล้คนติดตามคนหนึ่งของเซียวปิงหลานประทับฝ่ามือลงที่ด้านหลังเขา ระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่อึดใจเซียวปิงหลานก็รู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามา แต่เขากลับไม่สนใจ ทุกอย่างเป็อย่างที่คิดผู้ติดตามของเซียวปิงหลานติดกับ วิ่งตามไป๋รั่วอีกันหมด
หลงเหยียนยิ้มในใจอดนับถือวิธีการรับมือของนางไม่ได้ ตอนนี้ร่างสุริยะของเขาอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ดูดซึมธาตุพลังหยางเข้ามาเป็พลังปราณ ทำให้พละกำลังแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อยไม่นานก็ตามเซียวปิงหลานได้แล้ว
คล้ายระลอกแสงสีขาวบนท้องฟ้านั้นมีชีวิตไม่นานแสงสีขาวก็ค่อยๆ จางลง หลงเหยียนพบว่ามันเป็อัญมณีชิ้นหนึ่ง ที่ใสและงดงาม
อัญมณีสามารถลอยเองได้ไม่แน่มันอาจเป็สมบัติที่ล้ำค่าก็ได้ ไม่สนแล้ว ชิงมาก่อนค่อยว่ากัน
“เ้าเซียวปิงหลานช่างบังอาจจริงๆ เขาต้องนึกไม่ถึงแน่ว่าข้าจะมาโผล่ข้างหลังเขาเช่นนี้”เดินตามหลัง แล้วหลงเหยียนก็ย่อตัวลงเล็กน้อย “ไม่ได้จะให้ดีข้าไม่ควรเผยตัวตนที่แท้จริงกับเขา มิเช่นนั้น หากสังหารเขาไม่สำเร็จข้าอาจเป็ฝ่ายเสียเปรียบ”
หลงเหยียนใช้ผ้าสีดำผืนหนึ่งบังใบหน้าต่อให้เขาจะจำได้ตนก็ไม่มีทางยอมรับจากนั้นก็เปลี่ยนชุดที่หลงหยุนฉีนำมาให้แล้วตามเข้าไปใกล้
“ตอนนี้พลังข้าเหนือกว่าเขาสามเท่าได้ถ้าเทียบกันด้วยพละกำลัง ข้าคงนำเขาไปไกลแล้ว”
เซียวปิงหลานพุ่งเข้าไปในเขาหยุนอู่ด้านหน้าเป็เหวที่ตัดลึกลงไป ส่วนอัญมณีใสก็หล่นบนยอดเหว
แววตาเซียวปิงหลานเต็มไปด้วยความโลภในที่สุดก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้อนหินอยู่ตรงหน้า ขอแค่ตนพยายามพุ่งขึ้นไปให้ถึงยอดเหวยกมือขึ้นไปคว้าก็คงได้มา
ด้านหลังแววตาของหลงเหยียนเปี่ยมไปด้วยแสงแวววับเขาััได้ว่าอัญมณีก้อนนั้นหลอมไปด้วยพลังที่แสนประหลาด
เซียวปิงหลานพูดอย่างภาคภูมิใจ“มันต้องเป็สมบัติล้ำค่าแน่ ถ้าเก็บกลับไปได้ เอาไปศึกษาดีๆ ไม่แน่อาจช่วยตระกูลของเราได้ถึงตอนนั้นข้าเองก็คงได้รับผลประโยชน์ไม่น้อย”
ความคิดของเขาสมบูรณ์แบบแต่ในความเป็จริงกลับตรงกันข้าม ขณะที่เซียวปิงหลานกำลังภาคภูมิใจอยู่นั้น จู่ๆพลังที่แข็งแกร่งระลอกหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เมื่อเขารู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว
หลงเหยียนชกไปที่ด้านหลังของเขาไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หายใจ เมื่อล้มลงหลงเหยียนก็ออกแรงเหยียบร่างเซียวปิงหลานอย่างแรง แล้วใช้กริชจ่อเข้าที่คอ....
“ถ้าเ้ากล้าขยับข้าจะฆ่าเ้าทันที” หลงเหยียนกดเสียงต่ำ แล้วพูดด้วยเสียงที่เคร่งขรึม
--------------------
2K
