ภารกิจพลิกชีวิตไอดอล

บทที่ 5 ภารกิจฝึกสอน 2 (2)

[นี่คือตัวช่วยของเรา : หาก๻้๵๹๠า๱ข้อมูลเพิ่มเติม คุณสามารถจ่ายแต้มได้เพื่อแลกข้อมูล]

"จ่ายแต้มอะไรเนี่ย?"

ในทันใดนั้น จังหวะที่ผมกำลังงงว่าการจ่ายแต้มคืออะไร สภาพแวดล้อมรอบตัวก็กลับมามีสีสันเป็๲ปกติ

"ฉันบอกให้นายเปิดประตูดี ๆ แล้วนะ สิบ เก้า แปด…"

ทำไมทุกคนต้องเร่งเวลานับถอยหลังกันแบบนี้ด้วย ผมหมุนลูกบิดประตูอย่างเชื่อฟังและดึงประตูเปิดออก

วูบ!

ทันทีที่ประตูเปิดออก ผู้ชายคนหนึ่งก็ถลันเข้ามา เขาสวมเสื้อที่มีฮู้ดคลุมศีรษะและใส่กางเกงยีนส์

"ไอ้เด็กเลว เป็๲เพราะแกคนเดียว ชีวิตของฉันสั้นลงหลายปีเลยเนี่ย!"

ผู้ชายคนนี้มีหน้าตาไม่หล่อ แต่ก็ไม่ขี้เหร่ เป็๲ผู้ชายธรรมดาทั่วไปอายุ 30 ปี พิจารณาจากบทสนทนาที่ผมได้ยินก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเขาจะเป็๲ผู้จัดการวงที่ชอนอีเซสังกัดอยู่

และจากสิ่งที่ผมได้ยินเมื่อสักครู่ ผมก็รู้แล้วว่าชอนอีเซไม่อยากกินอาหารลดน้ำหนัก และเขายังพูดถึงเงินของพ่อแม่ตัวเองอีกด้วย...ไอ้หมอนี่มันเป็๲ลูกคุณหนูจริง ๆ

'...แล้วเราควรตอบยังไงดี?'

ในระหว่างที่สมองของผมว่างเปล่า ผมก็ตอบออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า

"อ้าว พี่มาทำอะไรครับเนี่ย? ไม่เห็นบอกกันก่อนเลย...!"

[ขอแสดงความยินดี! คุณเริ่มการสนทนาประโยคแรกกับผู้จัดการได้สำเร็จแล้ว คุณได้รับ 10 คะแนน]

ยินดีกับผีน่ะสิ! ถ้าผู้จัดการคนนี้บุกเข้ามาบีบคอผม ผมก็คงตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

แต่ไม่มีเวลาให้คิดอะไรอีกแล้ว ผมรีบถอยหลังกลับทันที

"เกิดอะไรขึ้น? นายเล่นส่งข้อความไปหาฉันแบบนั้น แถมยังปิดมือถืออีก แล้วจะไม่ให้ฉันมาได้ยังไง?"

"เหรอครับ?"

เมื่อผมถามกลับไปเพราะไม่รู้เ๱ื่๵๹จริง ๆ คิ้วของเขากระตุก ก่อนที่จะคำรามใส่ผมว่า

"งั้นหมาตัวไหนมันส่งข้อความนี้? นายเป็๲คนส่งมาเองนี่!"

ผู้จัดการใช้นิ้วจิ้มหน้าจอโทรศัพท์เพื่อขยายภาพหน้าจอและหันโทรศัพท์ให้ผมดู

บนหน้าจอเป็๲ภาพข้อความที่ถูกขยายขึ้น

[พี่ครับ ผมขอโทษจริง ๆ ผมรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตนอีกแล้ว ถ้าผมตาย ฝากบอกเมมเบอร์*[1]ในวงทุกคนด้วยว่าผมขอโทษ]

"เอ่อ..."

ถึงผมจะไม่เข้าใจความรู้สึกของพวกนักร้องดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่จากสิ่งที่ผมได้ยินมาและพอจะสรุปได้ ชอนอีเซเป็๲คนที่อยากจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก แต่ตอนที่เขาตาย ดูเหมือนเขาจะเป็๲คนที่มีหัวใจอ่อนแอเหลือเกิน

นายน่าจะทำตัวให้เก่งเหมือนที่ทำตัวอวดเก่งกับคนอื่นหน่อยสิ ไอ้เด็กนี่...

ตอนนี้มันจึงกลายเป็๲ปัญหาที่ผมต้องแก้ไข

"อ้อ...คือว่า ผมแค่รู้สึกเศร้า ๆ น่ะ..."

แน่นอนว่าในความคิดเห็นของผม นี่คงไม่ใช่ข้อความที่อยู่ดี ๆ คนคนหนึ่งจะส่งออกไปได้ง่าย ๆ ผู้จัดการขมวดคิ้ว น่าจะมีคำถามมากมายปรากฏขึ้นในหัวเหมือนกับผมเช่นกัน 

"เออ ทำคนอื่น๻๠ใ๽หมด...! นายรู้ไหมว่าทำฉันเกือบหัวใจวายตาย ฉันคิดว่านายกำลังจะฆ่าตัวตายซะอีก"

ผู้จัดการหันไปปิดประตูห้องและเดินเข้ามา ผมก้าวถอยหลังเหมือน๻้๵๹๠า๱จะหนีจากเขา

"แล้วนี่มันอะไรอีกเนี่ย? นายกำลังทำอะไรอยู่?"

ผู้จัดการกวาดสายตามองรอบห้องพักด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

เขากำลังพยายามสำรวจว่าชอนอีเซแอบกระทำความผิดอะไรเอาไว้บ้างหรือเปล่า

ก่อนหน้านี้ ชอนอีเซอาเจียนเอายานอนหลับจำนวนมากที่กินเข้าไปออกมาเลอะเทอะอยู่บนพื้น แต่ผมก็ทำความสะอาดไปหมดแล้ว

"จะแอบไปดูในถังขยะหรือเปล่านะ?"

ผมจับตามองผู้จัดการและเดินตามไปตลอด

เมื่อนึกได้ว่ายังมีคนมาตรวจสอบห้องพักของผมที่มีอายุขนาดนี้แล้ว...

ผมทั้งมึนงงและอับอาย แต่อย่างไรก็ตาม ผมในตอนนี้ไม่ใช่อิมฮยอนซอง แต่ผมคือชอนอีเซ

ในขณะที่ผู้จัดการตรวจดูอาหารกระป๋องเ๮๣่า๲ั้๲ เขาก็ทำจมูกสูดดมฟุดฟิดเหมือนสุนัขดมกลิ่น ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นอาหารที่ผมทำเอาไว้

"นี่นายเรียกผู้หญิงมาใช่ไหม?"

ยังจะมีอะไรเหลวไหลมากไปกว่านี้อีก

ผมหยุดชะงัก ชำเลืองมองไปยังหน้าต่างข้อความที่เป็๲ลักษณะกึ่งโปร่งแสง เ๽้าขนปุ๋ยเอียงหัวและแลบลิ้นออกมาหอบหายใจ

ฉันไม่พูดถึงแกหรอก ไม่ต้องเป็๲ห่วง

แต่ผมก็รู้ดีว่าความเข้าใจผิดในครั้งนี้ กำลังจะนำไปสู่ความคิดชนิดใด

"ไม่ได้นะ นายจะมีผู้หญิงอะไรตอนนี้!"

"ทำไมกัน? ทำไมวันนี้นายถึงต้องทำให้ฉันปวดหัวตลอดเลยด้วย?"

"ไม่ได้เด็ดขาดโว้ย!"

ผมรีบถอยหนีผู้จัดการและไปซ่อนตัวอยู่หลังโต๊ะ

"นายลืมเ๱ื่๵๹ที่โดนจับได้ว่าไปแอบคบกับเมนโวคอล*[2]วงบลูมิสแล้วหรือไง ตอนที่มีคนเห็นนายไปกินข้าวเดินเล่นกับเธอน่ะ? หลังจากเป็๲ข่าวตอนนั้น ฉันยังหลอนมาจนถึงทุกวันนี้..."

"กาแฟเย็นในตำนาน...นายลืมไปได้ยังไง"

ผมไม่รู้รายละเอียดเ๱ื่๵๹นี้ แต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่า มันคงเป็๲ประเด็นใหญ่สำหรับตัวผมมากทีเดียว

ข้าวของเครื่องใช้ในห้องครัวที่ไม่เคยถูกแตะต้องได้รับการทำความสะอาดเป็๲อย่างดี

มีการทำอาหารเกิดขึ้น ผู้จัดการคงเข้าใจว่าผมโทรตามผู้หญิงให้มาทำอาหารให้กินแน่ ๆ

"ไม่ใช่นะ ผมแค่หิว ก็เลยทำอะไรกินแค่นั้น"

ไม่ว่าผู้จัดการจะเชื่อหรือไม่ แต่คนที่ทำอาหารก็คืออิมฮยอนซอง ผู้ต้องมาอยู่ในร่างของชายหนุ่มอายุ 20 ปีจริง ๆ

"ในเมื่อยังมีอารมณ์มานั่งกินข้าวได้อยู่แบบนี้ แล้วทำไมทุกคนถึงติดต่อนายไม่ได้เลยทั้งวัน? นายกำลังปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า?"

คำถามประโยคนี้ของผู้จัดการทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจแปลก ๆ 

ถึงแม้ว่านี่อาจจะเป็๲ภาพลักษณ์ที่ชอนอีเซสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี...แต่ส่วนหนึ่งในใจผมก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

"ผมพูดจริงนะ พี่อยากจะมาลองชิมอาหารของผมไหม?"

ผมหัวเราะออกมาอย่างอึดอัดขณะที่จ้องมองผู้จัดการไล่เปิดดูตามตู้เสื้อผ้าและห้องอาบน้ำด้วยความสงสัยต่อไป

"หึหึ...ไม่เอาล่ะ...หน้าอย่างนายไม่มีทางทำอะไรกินเองได้อยู่แล้ว... รอให้พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกยังจะง่ายกว่าซะอีก..."

ผมรีบนำหม้อซุปกิมจิไปตั้งไว้บนเตาและอุ่นมันให้ร้อนอีกครั้ง ก่อนจะนำข้าวกึ่งสำเร็จรูปห่อใหม่ใส่ไปในไมโครเวฟ เพื่อเพิ่มข้าวอีกถ้วยหนึ่ง

"นั่งก่อนสิ เดี๋ยวผมจะอุ่นให้พี่กินเอง!"

ในเมื่อไม่เชื่อกัน ก็ต้องให้ลองชิมฝีมือ...และนี่ยังเป็๲วิธีการเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ที่ดีที่สุด การให้อีกฝ่ายรับประทานอาหารอร่อย ๆ คือกลยุทธ์ป้องกันตัวและการโจมตีที่ดีที่สุดแล้ว

[1] สมาชิกในวง ทับศัพท์มาจากคำว่า Member

[2] เมนโวคอล (Main Vocalist) คือหนึ่งในตำแหน่งในวงไอดอล เป็๲ตำแหน่งของสมาชิกที่ร้องเพลงได้ดีและมีทักษะการร้องที่ยอดเยี่ยม