บทที่ 8: การ์ดลับและข้อแลกเปลี่ยน
ดารินก้าวเข้ามาในห้องนอนที่สามีเธอถูกฆ่าอย่างไร้ความกลัว ดวงตาคู่คมทรงเสน่ห์คู่นั้นจับจ้องมองที่เมมโมรี่การ์ดสีดำชิ้นเล็กในมือของผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและข้อแลกเปลี่ยนอันเย้ายวน
แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากสีแดงก่ำ ชุดนอนผ้าซาตินสีขาวบางเฉียบพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดินของเธอ เผยให้เห็นขอบบราเซียและทรวดทรงท่อนบนอวบอิ่มตั้งเต้าที่กระเพื่อมไหวเบา ๆ ใต้ผ้าซาตินโปร่งแสง ร่องอกลึกเนียนละมุนสะท้อนแสงไฟเป็ประกายระยับ ยอดปทุมถันสีชมพูเข้มชูชันชี้เป้าผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างโจ่งแจ้งไร้สิ่งปิดกั้น กลิ่นหอมฟีโรโมนป่ารสเข้มที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูกผมสะกดประสาทััจนผมรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก หัวใจเต้นรัวเร็วและปั่นป่วนจนไร้การควบคุม
ผมถอยเท้าหนีไปด้านหลังหนึ่งก้าว แสร้งทำเป็เก็บเมมโมรี่การ์ดใส่ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างมิดชิด พยายามเค้นน้ำเสียงให้เข้มและเป็ทางการที่สุดเพื่อปิดบังความหวั่นไหวภายใน "คุณหญิงดารินครับ... คุณเข้ามาทำอะไรในห้องนี้กลางดึก? และคุณรู้ได้อย่างไรว่าผมแอบเข้ามาที่นี่?"
ดารินหัวเราะแ่เบาในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอช่างดูไพเราะทว่ามีเลศนัยน่าหวาดระแวงและทรงพลังสะกดจิตใจ เธอเดินตรงเข้ามาหาผมช้า ๆ โดยไม่สนใจคำถามประหนึ่งเธอกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ส่วนตัว "ผู้กองนนท์คะ... คฤหาสน์หลังนี้เป็ของฉัน ทุกตารางนิ้วในบ้านหลังนี้มีคนคอยรายงานฉันตลอดเวลา และที่สำคัญที่สุด... ฉันรู้อยู่แล้วว่าผู้กองจะต้องแอบกลับมาหาการ์ดลับใต้นี้แน่นอน สายตาและพฤติกรรมของผู้กองในห้องสอบสวนวันนั้นมันบอกฉันหมดแล้วค่ะ"
เธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ห่างกันเพียงระยะลมหายใจปะทะกัน ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเธอที่สวมเพียงเสื้อนอนบางเฉียบแผ่ซ่านมาถึงตัวผม แผ่นอกกว้างของผมขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เริ่มหอบถี่เพราะความอึดอัดทางเพศที่พุ่งสูงขึ้นกะทันหัน ภาพเรือนร่างอวบอิ่มขาวผ่องปานภาพวาดที่สั่นไหวอยู่ตรงหน้าทำเอาสมองของผมพร่ามัว
"การ์ดในกระเป๋าผู้กอง... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพิสูจน์คดีฆาตกรรมของเสี่ยวิชัยใช่ไหมคะ?" ดารินถามเสียงแ่เบาพลางยกปลายนิ้วเรียวขาวที่ประดับด้วยเล็บสีแดงสดขึ้นมาเกลี่ยที่ข้างแก้มของผม ััอุ่นจากมือเธอลากไล้ลงมาที่ปลายคางจนผมต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความกระสันอยากที่แล่นพล่าน
"ใช่ครับคุณหญิง... ในนี้มีหลักฐานการแอบถ่ายความสัมพันธ์ของคุณหญิงกับทนายธนา และแผนการสลับตัวยาบำรุงหัวใจของเสี่ยวิชัยด้วย คดีนี้เป็คดีฆาตกรรมวางยาพิษอย่างไม่ต้องสงสัย และคุณหญิงคือผู้ต้องสงสัยหลักที่ร่วมมือกับชู้รักฆ่าสามีตัวเองเพื่อสมบัติ" ผมเค้นพูดเสียงเรียบ พยายามรักษาระยะห่างและทำหน้าที่ตำรวจสืบสวนอย่างเต็มความสามารถแม้ร่างกายส่วนล่างจะตื่นตัวจนคับแน่นกางเกง
ดารินไม่ได้สะทกสะท้านกับคำกล่าวหาของผมเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มของเธอกลับยิ่งกว้างขวางและดูเย้ายวนใจยิ่งขึ้น เธอก้าวชิดเข้ามาอีกจนร่างกายส่วนล่างบดเบียดเข้ากับท่อนเนื้อตึงแน่นของผมที่เริ่มแข็งตัวขึ้นมาในกางเกง
"เสี่ยวิชัยเป็คนแก่ขี้ระแวง อารมณ์ร้าย และหมดสมรรถภาพทางเพศไปนานหลายปีแล้วค่ะผู้กอง... เขาไม่เคยตอบสนองความ้าและตัณหาของฉันได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ฉันต้องทนทุกข์อยู่ในกรงทองแห่งนี้ราวกับสิ่งของประดับบ้าน การที่ฉันจะหาความสุขและรสสวาทนอกบ้านมันเป็เื่ธรรมดาของมนุษย์ที่มีความ้าไม่ใช่เหรอคะ? ส่วนเื่แผนวางยานั้น... ทนายธนาเป็คนคิดและเตรียมการทั้งหมดเพื่อหวังมรดกและตัวฉัน แต่ผู้กองไม่ต้องห่วงหรอกนะคะว่าสารพิษจะตกค้าง ยาที่เราใช้น่ะมันแค่ออกฤทธิ์กระตุ้นหัวใจให้ทำงานหนักชั่วคราว หลังจากเสี่ยวิชัยหัวใจวายเฉียบพลันไปแล้ว สารเคมีเ่าั้ก็จะย่อยสลายไปในระบบเืจนตรวจไม่พบร่องรอยภายในสิบสองชั่วโมง แพทย์นิติเวชก็ปิดคดีว่าเป็โรคหัวใจล้มเหลวตามธรรมชาติอยู่แล้ว... เว้นเสียแต่ว่าผู้กองจะยื่นเมมโมรี่การ์ดตัวนี้ให้ทีมสืบสวนคดีพิเศษ แต่ทว่า... ตอนนี้รูปถ่ายฉาวของผู้กองกับฉันในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในมือของรดาแล้วไม่ใช่เหรอคะ?" คำพูดของคุณหญิงดารินทำเอาผมสะดุ้งตัวโยนด้วยความใสุดขีด
"คุณรู้เื่รูปถ่ายแบล็คเมล์งั้นเหรอ?!" ผมถามเสียงสั่นระริก
"รู้สิคะ... รดาเป็เด็กดื้อ เ้าเล่ห์ และร้ายกาจกว่าที่ผู้กองคิดมาก เธอแอบชอบผู้กองและอิจฉาฉันมาตลอด อยากได้ทุกอย่างที่เป็ของฉันรวมถึงผู้กองด้วย ภาพแบล็คเมล์พวกนั้นเธอเป็คนถ่ายก็จริง แต่ฉันเป็คนคุมมรดกและทรัพย์สินทั้งหมดในตระกูลสิริโสภาคย์ และถ้าฉัน้า... ฉันสามารถสั่งให้รดาส่งไฟล์ภาพและกล้องทั้งหมดให้ฉันทำลายทิ้งเพื่อช่วยเหลือผู้กองได้ในพริบตาเดียวเลยนะคะ ชีวิตราชการของผู้กองจะปลอดภัยไร้มลทิน" ดารินโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูของผม ลมหายใจร้อนระอุทำเอาผมเกร็งสะท้านไปทั้งตัว
"แลกกับอะไรครับคุณหญิง?" ผมถามเสียงทุ้มต่ำ รู้ดีว่าไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ ในคฤหาสน์ซ่อนสวาทแห่งนี้
"แลกกับการที่ผู้กองต้องส่งเมมโมรี่การ์ดสีดำในกระเป๋าเสื้อสูทส่งให้ฉันทำลายทิ้งค่ะ..." ดารินเอ่ยข้อเสนอพร้อมดวงตาวาวระยับสบตาผมตรง ๆ "ทำลายมันทิ้งซะ แล้วฉันจะจัดการลบภาพแบล็คเมล์ฉาวของผู้กองออกจากโลกนี้ทั้งหมด และฉันจะให้รางวัลผู้กองด้วยเงินมหาศาล... รวมถึงร่างกายของฉันด้วย ทุกเมื่อที่ผู้กอง้า..."
สมองของผมคิดทบทวนอย่างหนักหน่วงด้วยความรู้สึกขัดแย้งทรมานใจ หากผมปฏิเสธคดีเสี่ยวิชัยอาจจะปิดลงด้วยดี แต่หน้าที่การงานและชื่อเสียงของผมจะย่อยยับป่นปี้ทันทีที่รดาปล่อยภาพแบล็คเมล์ออกไปในสื่อโซเชียล แต่ถ้าผมตกลงร่วมมือ... ผมก็ต้องก้าวเข้าสู่เส้นทางมืดมนของการทุจริตศีลธรรมทำลายพยานหลักฐาน กลายเป็ตำรวจชั่วเต็มตัว ทิ้งเกียรติและศักดิ์ศรีทั้งหมดไปเพื่อตัณหา
ความตึงเครียดทางเพศรอบตัวรุนแรงและร้อนระอุขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อดารินขยับมือเรียวขาวของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทของผมอย่างแ่เบา ดึงเอาการ์ดหน่วยความจำสีดำชิ้นจิ๋วออกมาถือไว้ เธอชูมันขึ้นมาจ้องมองและหันมายิ้มหวานให้ผมอย่างผู้ชนะ
"ถือว่าเราตกลงกันแล้วนะคะผู้กองนนท์..." ดารินกล่าวเสียงหวานสะส่าน
เธอปล่อยการ์ดเมมโมรี่สีดำชิ้นนั้นร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน ก่อนจะยกเท้าเรียวสวยที่สวมส้นสูงแบรนด์เนมราคาแพงเหยียบขยี้ลงบนการ์ดอย่างแรงและบดขยี้ซ้ำ ๆ จนกระทั่งมันแตกละเอียดเป็เศษพลาสติกชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่สามารถกู้คืนข้อมูลวิดีโอใด ๆ ได้อีกตลอดกาล
สมองของผมพร่ามัวไปหมดขณะจ้องมองเศษพลาสติกที่แตกหักบนพื้น ร่องรอยของความถูกต้องในฐานะผู้พิทักษ์กฎหมายถูกบดขยี้แหลกเหลวไปพร้อมกับเศษการ์ดชิ้นนั้น จริยธรรมตำรวจของผมสูญสิ้นหมดแล้ว
ดารินไม่ปล่อยให้ผมมีเวลาคิดทบทวนนาน เธอโยนกระเป๋าถือลงบนโต๊ะข้างเตียง สองมือเรียวขาวโอบรอบคอของผมแน่น เบียดร่างนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมฟีโรโมนร้อนฉ่าเข้าใส่ แผ่นอกขาวผ่องของเธอบดเบียดแผ่นอกของผมจนผมได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวของเธอก็ดังประสานกับของผม
เธอก้าวเท้าดันสะโพกของผมถอยหลังไปจนกระทั่งขาพับขัดเข้ากับขอบเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ ดารินออกแรงผลักหน้าอกของผมเบา ๆ ร่างของผมหงายหลังทรุดลงไปนอนราบบนฟูกเตียงกำมะหยี่สีแดงหนาหนัก เตียงนอนหลังใหญ่หลังเดียวกับที่เสี่ยวิชัยเพิ่งนอนหมดลมหายใจเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่วันก่อน และหากสังเกตดี ๆ ใต้ผ้าปูที่ร่นออกไปด้านข้าง ยังคงมีร่องรอยของคราบเืสีน้ำตาลจาง ๆ ที่แห้งกรังของชายชราติดอยู่บนฟูกด้านใต้โผล่พ้นมาให้เห็นรำไร! กลิ่นอายความตายจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมฝรั่งเศสราคาแพงของเธอสร้างความรู้สึกหวาดกลัวบาปกรรมระคนเสียวซ่านในอกของผมอย่างรุนแรง ความสับสนในใจของผมพุ่งสูงขึ้นขีดสุด ทว่าเรือนร่างเย้ายวนและตัณหาที่ครอบงำในขณะนี้ทำให้ผมลืมทุกสิ่งหมดสิ้น
ดารินก้าวขึ้นมาคร่อมร่างของผมไว้ทันที ชายกระโปรงชุดนอนสีขาวรั้งขึ้นสูงจนเหนือบั้นท้ายกลมกลึง เผยให้เห็นเนินเนื้อสวยผุดผ่องไร้สิ่งปิดบังต่อหน้าต่อตาผม สะโพกกลมกลึงส่ายวนไปมาบดเบียดเข้าใส่กลางกายชายของผมอย่างจงใจ แผ่นหลังของผมัักับผ้าปูเตียงกำมะหยี่สีแดงที่เย็นเยือกในตอนแรก ทว่ากลับค่อย ๆ อุ่นขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายของดารินที่ทาบทับลงมา กลิ่นของผ้าห่มราคาแพงที่ไม่ได้ซักและคราบฝุ่นบางเบาลอยขึ้นมาอบอวลในจมูก พร้อมกับกลิ่นสนิมเหล็กจาง ๆ ของคราบเืแห้งกรังของเสี่ยวิชัยที่อยู่ไม่ไกลจากศีรษะของผม ทุกจังหวะที่หัวใจของผมเต้นแรง มันเหมือนเสียงมรณะที่กู่ร้องสาปแช่งความบาปของตำรวจชั่วคนนี้ที่กำลังทรยศหน้าที่ของตนเองในที่เกิดเหตุฆาตกรรม
"ลืมเื่คดี... ลืมความถูกผิดไปให้หมดซะเถอะค่ะผู้กองนนท์... แล้วมาทำรักกับฉันบนเตียงนี้ให้สมกับความปรารถนาของเราเถอะค่ะ..." ดารินกระซิบเสียงสั่นพร่าปนความกระสันอยากอย่างรุนแรง ใบหน้าสวยก้มลงมาประกบริมฝีปากของผมทันทีอย่างป่าเถื่อนตระการตา ปลุกเร้าให้ความ้าดิบของผมพุ่งทะยานจนกู่ไม่กลับ ร่างกายอุ่นร้อนของเธอที่เบียดชิดทำให้ผมจมดิ่งลงในหุบเหวแห่งราคะบนเตียงของเหยื่อฆาตกรรมทันที ลืมสิ้นทุกความถูกต้อง ศีลธรรม และกฎหมายบ้านเมือง...!
6K
