เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        “เธอไม่กลัวติดคุกงั้นหรือ?” เห็นฮั่วเสี่ยวเหวินทำท่าจะหนี เจ้าเป๋สามขาเลยร้องตะโกนขึ้นมา

        ปกติแล้วเจ้าเป๋สามขาไม่มีอะไรทำ จึงเดินเตร่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หากบ้านไหนเกิดเรื่องเขาต้องรู้เป็นคนแรกแน่นอน

        นอกจากรู้แล้วยังชอบป่าวประกาศ ต้องโอ้อวดว่าตัวเอง ‘รู้ข้อมูลสำคัญ’ ให้ได้

        แต่เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวัยเด็กที่เกิดขึ้นกับเขาพ่อแม่จึงไม่อยากพูดอะไรมากนัก ไม่ว่าจะเรื่องที่เขาไม่อยากทำไร่ทำสวน หรือถูกคนในหมู่บ้านนินทาลับหลังพวกเขาล้วนแต่ไม่สนใจ

        วันนี้เจ้าเป๋สามขาออกมาเดินเตร็ดเตร่ตามปกติ ได้ยินมาว่ายายแก่ฮั่วเรียกคนมาช่วยจับฮั่วเสี่ยวเหวิน แล้วเขาจะพลาดเรื่องสนุกนี้ได้อย่างไร

        ระหว่างที่กำลังเดินเตร่ เขากลับเห็นฮั่วเสี่ยวเหวินวิ่งเข้าบ้านฮั่วด้วยความลนลานพอดีจึงเดินกะเผลกตามไปด้านหลัง

        แต่เมื่อไปถึงบ้านฮั่ว ฮั่วเสี่ยวเหวินกลับวิ่งออกมาแล้ว เขาเลยรีบซ่อนตัวรอให้เธอจากไปก่อนจึงจะตามไปอีกทาง

        แต่เขากลับรู้สึกผิดปกติบางอย่างคลับคล้ายคลับคลาว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อหันไปมองบ้านฮั่วอีกครั้ง แม้เจ้า บ้านฮั่วมีควันลอยโขมงขึ้นมาแล้ว

        เจ้าเป๋สามขาไม่ต้องคิดก็รู้ว่าฮั่วเสี่ยวเหวินเป็นคนวางเพลิง การวางเพลิงมีโทษต้องติดคุก เขาพอจะรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ได้เจ้าเป๋สามขาก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นมา

        ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะแอบเข้าไปจับฮั่วเสี่ยวเหวินอย่างเงียบๆ แต่ใครจะไปคิดว่ายังไม่ทันเข้าใกล้เธอก็วิ่งหนีสุดชีวิตแล้ว

        เจ้าเป๋สามขานึกว่าเธอเห็นเขา เลยรีบลากเท้าไล่ตามไป แต่แน่นอนว่าคนขาเป๋ไม่มีทางไล่ทันอยู่แล้ว เพียงครู่เดียวเธอก็ทิ้งห่างไปไกล

        โชคดีที่ต่อมาฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ได้วิ่งต่อ เขาจึงเดินกะเผลกไล่ตามทัน เขาครุ่นคิดตลอดทาง เห็นเธอหยุดวิ่งก็เดินตามแบบไม่ใกล้ไม่ไกล

        เนื่องจากเอาแต่มองฮั่วเสี่ยวเหวิน เจ้าเป๋สามขาจึงสะดุดล้ม เขาลุกขึ้นนั่งดูแผลของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก

        แต่เมื่อเขาลุกขึ้นยืน ฮั่วเสี่ยวเหวินกลับหายไปแล้ว แถมพงหญ้ารอบข้างยังค่อนข้างหนาเขาจึงทำได้แต่สุ่มหาไปตามทางเรื่อยๆ

        เมื่อเจอตัวฮั่วเสี่ยวเหวินอีกครั้งเขาจึงดีใจมาก เห็นเธอทำท่าจะวิ่งอีกรอบ เจ้าเป๋สามขาจึงไม่สนแล้วว่าจะมีใครได้ยินหรือไม่ ตะโกนเสียงดังออกไป

        ได้ยินเขาพูดประโยคนี้ฮั่วเสี่ยวเหวินตัวสั่นขึ้นมาอีกรอบ แต่เขาไม่ได้บอกรายละเอียดว่าเป็นเรื่องอะไร เธอไม่มีทางยอมรับสารภาพแต่โดยดีเช่นกัน ฮั่วเสี่ยวเหวินถามกลับไปว่า “ฉันทำอะไรผิด เหตุใดต้องติดคุกด้วย? อย่ามาขู่กันเสียให้ยาก”

        เจ้าเป๋สามขาแสยะยิ้ม “เธอเผาบ้านคนอื่น จะไม่ติดคุกได้อย่างไร?”

        เป็นไปตามคาด ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกท้อแท้ เรื่องที่ตัวเองจุดไฟเผาบ้านฮั่วถูกเขารู้เข้าแล้ว

        ตอนนี้เธอไม่มีหนทางใดๆ แล้ว คิดในใจว่ายังไม่ทันช่วยพี่เจียหมิงออกมา ตัวเธอเองก็ต้องตามเขาเข้าไปเสียแล้ว

        “น้องเสี่ยวเหวิน เธอไม่ต้องกลัว เมื่อครู่ฉันคอยมองเป็นอย่างดีไม่มีบุคคลที่สามรู้เรื่องนี้ ฉันมาหาเธอเพื่อบอกว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป” จู่ๆ เจ้าเป๋สามขาก็พูดจานุ่มนวล ดูมีเหตุมีผลจนฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ค่อยเชื่อนัก

        “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณมากจริงๆ” ฮั่วเสี่ยวเหวินซาบซึ้ง หากเขาไม่แพร่งพรายออกไป เธอก็ไม่ต้องติดคุกแล้ว

        “ต้องจริงอยู่แล้ว ฉันไม่เคยโกหก” เจ้าเป๋สามขาพูดไปด้วย และเดินเข้ามาใกล้ฮั่วเสี่ยวเหวินไปด้วย

        “เมื่อครู่ฉันสะดุดล้ม เจ็บขามาก เธอช่วยประคองฉันกลับไปได้ไหม?” เจ้าเป๋สามขาใช้ข้ออ้างที่คิดมาเป็นอย่างดีตลอดทางพูดอ้างออกไป พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งจับหัวเข่าข้างซ้ายเป็นครั้งคราวท่าทางดูเจ็บปวดไม่น้อย

        ฮั่วเสี่ยวเหวินดีใจ คิดในใจว่าในเมื่อเขาไม่นำเรื่องของเธอไปฟ้องคนอื่น เรื่องแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมาก เธอจึงเดินเข้าไปช่วยประคองอีกฝ่าย

        “ขาของคุณไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่!” ฮั่วเสี่ยวเหวินจะก้มดูบาดแผลที่ขาของเขา แต่จู่ๆ เจ้าเป๋สามขากลับย่อตัวกอดเธอไว้

        “ทำอะไรน่ะ?” ฮั่วเสี่ยวเหวินตกใจ คิดไม่ถึงว่าคนที่เมื่อครู่ยังคุยกันดีๆ จะลงมือลวนลามตัวเอง

        “น้องเสี่ยวเหวิน ขอแค่เธอนอนกับฉันหนึ่งคืน ฉันจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับตลอดไป” เจ้าเป๋สามขาค่อยๆ พูดจาโน้มน้าวเธอ เรื่องแบบนี้มีครั้งที่หนึ่งก็ย่อมมีครั้งที่สอง หากวันหน้าเธอไม่ยอมแต่งงานกับเขา เขาจะได้ป่าวประกาศในหมู่บ้านว่าเธอขึ้นเตียงกับเขาแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็ไม่กลัวการนินทาจากคนในหมู่บ้าน แต่กับเธอคงไม่สนใจไม่ได้

        “คุณ!” ฮั่วเสี่ยวเหวินเข้าใจทันที ที่แท้เขาก็จะข่มขู่เธอด้วยเรื่องนี้

        เจ้าเป๋สามขาได้ยินว่าเธอไม่ยินยอมก็เริ่มขู่ “ถ้าเธอไม่ตอบตกลง ฉันจะไปแจ้งความเดี๋ยวนี้แหละ”

        มือของเจ้าเป๋สามขากอดแน่น พลางหัวเราะเจ้าเล่ห์ว่า “อีกอย่าง เธอคิดว่าตอนนี้ตัวเองจะหนีรอดไปได้หรือ?”

        เขาผลักฮั่วเสี่ยวเหวินลงพื้นเมื่อพูดจบ ตามด้วยโน้มตัวทาบลงมา ฮั่วเสี่ยวเหวินหวาดกลัวจนร้องไห้

        “หึ ดื้อดึงกับฉันดีนัก ดูสิว่าคราวนี้ยังจะดื้อดึงอีกหรือไม่” เจ้าเป๋สามขาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ ส่วนอีกข้างก็เริ่มลูบไล้ผิวของเธอไปมา กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมาจากตัวของเขาทำเอาฮั่วเสี่ยวเหวินเกือบอาเจียนด้วยความขยะแขยงออกมา

        “โอ๊ย นังคนสำส่อน กล้าดีอย่างไรมากัดฉัน” เจ้าเป๋สามขาร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะอ้าปากด่าฮั่วเสี่ยวเหวินที่อยู่ใต้ร่างตัวเอง

        “คุณทำฉันเจ็บ พวกเรากลับไปที่บ้านแล้วค่อยทำไม่ได้หรือ?” ฮั่วเสี่ยวเหวินตั้งสติ อดกลั้นต่อกลิ่นเหม็นของเจ้าเป๋สามขา พูดเกลี้ยกล่อมเขาด้วยเสียงอ่อนหวาน

        เจ้าเป๋สามขาได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขาตอบว่า “ถ้าเธอยอมฉันตั้งแต่แรกก็จบแล้ว”

        “ก็คุณทำฉันตกใจนี่นา ฉันหวาดกลัวก็เลย…” ฮั่วเสี่ยวเหวินแสร้งทำเป็นใสซื่อ แต่หัวใจเต้นเร็วตึกๆ เธอรู้ว่าตอนนี้ต้องสงบสติอารมณ์ให้ดี หาวิธีหนีก่อนค่อยว่ากัน

        “ฉันพาเธอกลับบ้านแล้วอย่าคิดหนีล่ะ ไม่อย่างนั้นเตรียมเข้าคุกได้เลย” เจ้าเป๋สามขาจูงมือฮั่วเสี่ยวเหวินกลับหมู่บ้าน และไม่ลืมที่จะข่มขู่อีกฝ่าย

        เดินไปได้สักพัก ฮั่วเสี่ยวเหวินพลันเกิดความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา เธอหยุดเดินกะทันหัน เจ้าเป๋สามขาจึงต้องหยุดเดินด้วยเช่นกัน เขาถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่า “จะทำอะไรน่ะ?”

        “คุณแต่งฉันเป็นภรรยาไปเลยดีหรือไม่ ตอนนี้พี่เจียหมิงไม่อยู่แล้ว ฉันไม่มีที่พึ่งพิง อีกอย่างทำเรื่องแบบนั้นกับคุณแล้วฉันคงแต่งงานกับใครไม่ได้อีก” ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดด้วยท่าทางเป็นจริงเป็นจัง ขณะเดียวกันก็ลอบมองสีหน้าของเจ้าเป๋สามขาไปด้วย เห็นเขาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ใบหน้าดำทะมึนของเธอก็มีรอยยิ้มขึ้นมา

        “ดีสิๆ ฉันจะดีต่อเธอแน่นอน จะไม่ให้เธอทำไร่ทำสวน และจะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี” ไม่รู้เจ้าเป๋สามขาไปหัดพูดคำพูดเอาอกเอาใจมาจากไหน แต่ถึงตอนนี้แม้จะพูดไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรแล้ว

        “ถ้าคนบ้านฮั่วมาจับฉันกลับไป คุณจะปกป้องฉันหรือไม่?” หลังตกลงกันเรียบร้อย ฮั่วเสี่ยวเหวินก็เริ่มคุยเรื่องนี้ต่อ

        เจ้าเป๋สามขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างจริงจังว่า “เหอะ ถ้ากล้ามาฉันจะปิดประตูแล้วปล่อยสุนัขออกมากัดให้หมด”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหัวเราะในใจ ขี้ขลาดชะมัด ไม่มีการพูดถึงว่าจะแต่งเธอเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามประเพณี คิดแต่จะซ่อนเธอไว้ในบ้าน จะอยู่แต่บ้านตลอดชีวิตหรือไร

        แต่อย่างไรเธอก็พูดสิ่งที่คิดในใจออกมาไม่ได้ ได้แต่เอาใจเขาแบบขอไปที

        เมื่อทั้งสองเดินไปได้อีกสักพัก ฮั่วเสี่ยวเหวินก็ร้องบอกว่าปวดท้องเข้าห้องน้ำขึ้นมา แต่เจ้าเป๋สามขาเป็นคนค่อนข้างรอบคอบ ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ “งั้นพวกเราไปด้วยกัน!”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินชำเลืองตามองเขาแล้วแสร้งทำเป็นโมโห “คุณเฝ้าอยู่ด้านข้าง ฉันจะกล้าถ่ายเบาได้อย่างไร?”

        เจ้าเป๋สามขาเกาหัว จึงบอกเธอว่างั้นเขาจะรออยู่ที่นี่ แต่รออยู่นานจนเริ่มรู้สึกผิดปกติ กระทั่งเดินตามไปดู เขาจึงรู้ว่าเธอหายไปแล้ว