ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        หลินเสวี่ยหรงถูกทำให้ตกใจจนตะลึง นางส่ายหน้าไปมา

        นาทีถัดมาเซียวอี้กลับหัวเราะออกมา แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้มองเห็นความหล่อเหลาคมสันไร้ผู้ใดเทียบเทียมรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์ เขากล่าวว่า “ช่างเถิด ในเมื่อเป็นความปรารถนาของเจ้าเปิ่นหวางก็จะส่งเสริมเจ้าเอง”

        หลินเสวี่ยหรงยังไม่ทันได้ขัดขืนก็ถูกเซียวอี้จับไว้ในมือร่างของนางอ่อนยวบแล้วแต่เขาจะจัดการอย่างไร

        เสียงกระโปรงถูกฉีกขาดดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของราตรี เสียงนั้นช่างชัดเจนในโสตประสาทยิ่งนัก

        *****

        หลินชิงเวยรูปร่างเล็กบาง เก้าอี้ที่นางนั่งอยู่นั้นกว้างใหญ่มากนางนั่งอยู่ครู่หนึ่งก็นั่งไม่ได้ ก้นเล็กๆ ของนางเอาแต่ไถลไปข้างหน้านางจึงรวบชายกระโปรงขึ้นมาและยกขาขึ้นมา คนทั้งคนนั่งกอดเข่าพิงอยู่บนเก้าอี้ อย่างไรที่นั่งของนางก็อยู่แถวแรกคนด้านหลังมองไม่เห็น

        ต่อมาหลินชิงเวยทำราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ในมือกุมน้ำชาร้อนๆถ้วยหนึ่งที่กำลังส่งกลิ่นหอมตั้งใจดูละครเต็มที่เมื่อดูมาถึงตอนที่กำลังเข้มข้นนางหรี่ดวงตาทั้งคู่ลงภายในดวงตานั้นทอประกายวาววับราวกับมีดอกไม้ไฟอยู่ในนั้น

        ทันใดนั้น มีสาวใช้วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน ทำให้เป็นจุดสนใจของแขกเหรื่อที่กำลังชมละครยังไม่รอให้มหาเสนาบดีหลินโกรธเกรี้ยว นางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงควบคุมไม่ได้“คุณหนูรอง คุณหนูรองนาง...นางกับคนอื่น...”

        มหาเสนาบดีหลินตบโต๊ะ “นางกับคนอื่นอย่างไรเล่า?”

        วันนี้เขาฉลองวันเกิด เดิมทีคิดจะทำให้ทุกอย่างราบรื่นด้วยความปลาบปลื้มยินดีใครจะรู้ว่าภายในวันนี้ได้เกิดเรื่องขึ้นเรื่องแล้วเรื่องเล่าล้วนเป็นฝีมือของจ้าวซื่อสองแม่ลูก ทำให้เขาต้องเสียหน้านั้นไม่ต้องกล่าวถึงซ้ำยังไม่ให้เขาอยู่อย่างสงบ

        ความอดทนของมหาเสนาบดีหลินที่มีต่อจ้าวซื่อแม่ลูกแทบจะหมดสิ้นลงแล้ว

        สาวใช้พูด “บ่าวไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นเจ้าค่ะ แต่คุณหนูรองกับคนผู้หนึ่งอยู่ในเรือนชุนฮุยที่คุณหนูใหญ่เคยอาศัยอยู่เมื่อก่อน...”

        หลินชิงเวยกล่าว “ท่านพ่อ ไปดูสักหน่อยก็ไม่กระไร หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นแล้วน้องเสวี่ยหรงอาจจะถูกผู้ใดรังแกเล่า?”

        สีหน้าของมหาเสนาบดีหลินหม่นลงอย่างตัดสินใจไม่ได้ที่นี่มีคนมากมายเช่นนี้ หากหลินเสวี่ยหรงทำเรื่องที่ไม่รู้จักละอายออกมาจริงๆต่อไปเขาจะทำตัวอย่างไร!

        โชคดีที่หลินชิงเวยลุกขึ้นมาอย่างทันท่วงที “ข้าดูแล้วงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ดำเนินมาพอสมควรเวลาก็ค่อนข้างดึกดื่นแล้ว คณะละครแยกย้ายได้แล้วกระมัง มหาเสนาบดีหลินยังต้องรีบไปดูคุณหนูรองหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นจริงๆ พ่อบ้านในจวนจะส่งทุกท่านออกไปก่อน”

        มหาเสนาบดีหลินได้ยินเช่นนี้แล้วจึงวางใจให้สาวใช้ถือโคมไฟนำทางรีบรุดไปเรือนชุนฮุย

        ทว่าทางด้านนี้ทันทีที่ทุกคนได้ยินว่าคุณหนูรองได้ลอบนัดพบกับใครบางคนนี่เป็นเรื่องซุบซิบนินทาที่ลุกลามรวดเร็วเช่นลูกระเบิดใครบ้างไม่อยากรั้งอยู่เพื่อรอฟังข่าว ดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ดังนั้นทันทีที่มหาเสนาบดีหลินเดินออกไปบรรดาฮูหยินเหล่านั้นจึงไม่มีความประสงค์จะไปจากที่นี่แม้แต่น้อยราวกับต้องการอยู่รอฟังข่าวแล้วจึงจะหักใจกลับไปได้

        หลินชิงเวยกล่าวเนิบๆ ว่า “ดูแล้วในยามปกติฮูหยินทุกท่านมีไมตรีอันดีกับจ้าวฮูหยินและคุณหนูรองเวลานี้เกิดเรื่องขึ้นกับคุณหนูรอง พวกท่านคงไม่วางใจหากจะกลับไปเช่นนี้”

        ฮูหยินท่านหนึ่งกล่าวเสริมว่า “ถูกต้อง หากมีอะไรให้ช่วยเหลือได้ พวกเราจะได้ช่วยเหลือ”

        นินทาก็คือนินทา ยังต้องหาข้ออ้างมากมายเช่นนี้

        หลินชิงเวยเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ต้องรบกวนฮูหยินทุกท่านแล้วเรือนชุนฮุยอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ฮูหยินทั้งหลายไปช่วยเหลือเถิด”

        แขกซึ่งเป็นบุรุษย่อมไม่มีหน้าจะไปสอดแทรกเรื่องนี้แต่บรรดาสตรีนั้นรีบมุ่งหน้าไปยังเรือนชุนฮุยกลัวเพียงว่าหากไปถึงช้าเพียงก้าวเดียวก็จะไม่ทันเห็นละครฉากเด็ดที่มีสีสันน่าดูกว่าละครบนเวที

        เมื่อทุกคนทยอยกันมาถึงเรือนชุนฮุยภายในห้องของเรือนชุนฮุยกำลังแสดงละครฉากใหญ่อันเร่าร้อนดังเปลวเพลิงโคมไฟส่องสว่างทั่วทั้งเรือนมหาเสนาบดีหลินเปิดประตูเข้าไปเห็นชายหญิงในห้องนั้นเปลือยกายล่อนจ้อน เขาโกรธขึ้งเสียจนดวงตาแทบจะถลนออกมาและกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่งทันที

        ที่แท้คุณหนูรองลักลอบมีความสัมพันธ์กับบุรุษในค่ำคืนงานวันเกิดของผู้เป็นท่านอาท่ามกลางสายตามากมายหลายคู่ที่เห็นกับตา ย่อมต้องเป็นเรื่องจริง

        ความโชคดีในความโชคร้ายก็คือบุรุษที่นางลักลอบด้วยนั้นมิใช่ใครอื่น แต่เป็นเซี่ยนอ๋องผู้เป็นว่าที่สามีของหลินเสวี่ยหรง เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของราชวงศ์คนนอกจึงไม่กล้านำเรื่องนี้ออกไปพูดอย่างกำเริบเสิบสานส่วนชื่อเสียงของหลินเสวี่ยหรงที่ย่อยยับไปกับเซี่ยนอ๋องแม้ไม่ถึงกับทำให้ผู้คนก่นด่าประณามว่าเป็นสตรีไม่รักนวลสงวนตัว แต่ลับหลังก็ถูกนินทาจนไม่เหลือดีเช่นกันอย่างเช่นว่า คงหื่นกระหายจนทนไม่ไหว การรักษาพรหมจรรย์นั้นช่างยากเหลือเกินด้วยคำพูดเหล่านี้

        เพียงแต่ว่าหากมิใช่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นไม่แน่ว่าเซียวอี้อาจจะถอนหมั้นกับหลินเสวี่ยหรงในครั้งนี้ก็เป็นได้ครานี้ดียิ่งนักถูกจับได้คาหนังคาเขา นับได้ว่าจับพลัดจับผลูกลับอยู่ถูกคู่ เขาจะไม่รับผิดชอบก็ไม่ได้หาไม่แล้วจะพูดอย่างไรหลินชิงเวยก็เป็นเทพอุ้มสมผู้ช่วยเหลือให้พวกเขาสมปรารถนา

        หลังจากนั้นไม่นานเซียวอี้แต่งหลินเสวี่ยหรงเข้าจวนเซี่ยนอ๋องเพียงแต่นางเป็นแค่คุณหนูลูกพี่ลูกน้องของจวนมหาเสนาบดีไม่อาจแต่งตั้งตำแหน่งพระชายาเอกของท่านอ๋องได้จึงได้เป็นเพียงพระชายารองนางหนึ่งเท่านั้น พูดให้น่าฟังสักหน่อยก็คือพระชายารองหากพูดให้ไม่น่าฟังคืออนุภรรยาทว่าคำพูดเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่พูดกันในภายหลังแล้ว

        ยามนี้ทุกคนต่างรีบเร่งเดินทางไปยังเรือนชุนฮุย ละครสนุกสนานของคณะละครเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นลงมาทันทีโคมไฟที่แขวนอยู่บนต้นไม้แกว่งไกวไปมา เหล่านักแสดงละครต่างพากันลาโรงบนเวทีจึงเหลือเพียงความว่างเปล่า มีคนเดินผ่านมาเพียงคนสองคนเป็นพักๆเป็นคนของคณะละครที่กำลังเก็บอุปกรณ์ในการแสดงของพวกเขา

        สายลมยามราตรีพัดเส้นผมบางส่วนของหลินชิงเวย นางวางฝาน้ำชาที่เย็นชืดลงแล้วยืนขึ้นมานางจัดกระโปรงของตนให้เรียบร้อย เงยหน้ามองดวงจันทร์โค้งที่ส่องแสงสว่างไสวทว่ากลับมีดวงดาวปรากฏขึ้นเงียบๆนางยิ้มจนดวงตาโค้งลงและกล่าวว่า “วันนี้ช่างเป็นวันที่ผ่านไปอย่างคุ้มค่า”นางเห็นเซียวเยี่ยนไม่ขยับ จึงกล่าวกลั้วหัวเราะว่า“หรือเสด็จอาก็อยากไปดูละครที่เรือนชุนฮุยด้วยเพคะ?แต่ถ้าไปในตอนนี้คาดว่าคงจะเบียดเสียดไปยืนแถวหน้าไม่ได้แล้วเพคะ”

        เซียวเยี่ยนลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาเรียบเฉย “กลับวังเถิด”

        เขาเดินอยู่ข้างหน้า หลินชิงเวยเดินตามเขาอยู่ด้านหลัง ขายาวๆที่เดินอยู่ข้างหน้าด้วยจังหวะจะโคนที่เชื่องช้า กระทั่งหลินชิงเวยเดินตามทันคนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ยเดินออกจากจวนมหาเสนาบดีในเวลาที่จวนสกุลหลินกำลังยุ่งเหยิงอย่างที่สุด

        เวลานี้ กล่าวว่าสายไปก็ไม่ถึงกับสายไป

        พูดแล้วก็บังเอิญนัก พรุ่งนี้เป็นเทศกาลเด็กผู้หญิง[1]

        ตลาดนัดกลางคืนเพิ่งจะเริ่มขึ้นในเมืองหลวงอันงดงามหรูหรา มีบรรยากาศของเทศกาลที่จัดขึ้นเพียงปีละหนึ่งครั้งมักจะจัดงานฉลองขึ้นในเวลากลางคืนก่อนคืนหนึ่งเพื่อความเป็นสิริมงคล

        ทุกปีเมื่อเทศกาลนี้มาถึงผู้คนก็จะพากันไปวางดอกไม้ริมแม่น้ำ เพื่อขจัดสิ่งไม่เป็นมงคลออกไปบุรุษและสตรีต่างมาร่วมงานอย่างสนุกสนานอยู่ริมแม่น้ำมากมาย

        ทั้งสองข้างทางแขวนโคมไฟสีแดงตลอดถนนทางเดินยาวสิบลี้ดูเหมือนสายคาดเอวสีแดงราวกับเปลวเพลิงสองสายที่พลิ้วไปตามแรงลมพัดปลิวสะบัดยื่นออกไปไกลแสนไกล

        บนถนนคับคั่งจอแจไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมาทำให้รถม้าที่หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนนั่งมาไม่อาจวิ่งต่อไปได้

        หลินชิงเวยเปิดหน้าต่างออกดู ทัศนียภาพงดงามและคึกคักกว่าขามามากนัก

        รถม้าหยุดนิ่งอยู่บนถนนเป็นเวลาเนิ่นนานแล้วด้วยฝูงชนที่มารวมตัวกันแออัดอยู่ที่นี่เนิ่นนานไม่แยกย้ายและไม่อาจเดินหน้าต่อไป

        หลินชิงเวยวิงวอนเป็นครั้งที่หนึ่งร้อยแปด “ก็แค่ออกไปเดินเล่นเท่านั้นคนมากมายเช่นนี้ครึกครื้นเพียงใดกัน”

        ก่อนหน้านี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการจราจรติดขัดนางเพียงแต่รู้จักร้อนใจทว่าเวลานี้นางไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไปทำงาน และไม่ต้องรีบกลับไปกินข้าวที่บ้านนางมีเวลามากมายอยู่ในมือ ตลาดนัดกลางคืนของยุคสมัยโบราณสำหรับนางแล้วนั้นถือได้ว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่น่าสนใจจริงๆ

        จนใจที่เซียวเยี่ยนใจแข็งยิ่งนัก ไม่ว่าหลินชิงเวยจะพูดดีก็แล้ว ข่มขู่ก็แล้วเขาก็ไม่ยอมใจอ่อนเสียที ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าจะปล่อยให้หลินชิงเวยลงจากรถม้าไป

[1]เทศกาลเด็กผู้หญิง หรือเทศกาลซ่างซื่อตรงกับวันขึ้น 3 ค่ำตามปฏิทินจันทรคติของจีน ปัจจุบันมักเรียกว่าหนี่ว์เอ๋อร์เจี๋ย เล่ากันว่า วันนี้เป็นประสูติของหวางตี้ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชนชาติจีน สมัยโบราณผู้คนจะใช้ดอกและต้นกล้วยไม้ต้มน้ำเพราะนอกจากส่งกลิ่นหอมแล้วยังเชื่อว่าน้ำต้มกล้วยไม้สามารถขจัดสิ่งอัปมงคลได้ต่อมากลายเป็นเทศกาลเฉพาะสำหรับหญิงสาว โดยเฉพาะเป็นเทศกาลแสดงถึงการโตเป็นสาวของเด็กหญิงชาวฮั่นสาวๆ จะอาบน้ำกล้วยไม้ แต่งชุดสวยงาม ร้องรำทำเพลงริมแม่น้ำเที่ยวชมวิวฤดูใบไม้ผลิและขออธิษฐานให้มีความสุขตลอดชีวิต