เสียงก้าวเดินอย่างช้าๆ เป็จังหวะใกล้เข้ามาหน้าประตูห้องโถง หัวใจของไป๋ชิงเต้นตึกตักตามจังหวะก้าวเท้าและเผลอชะเง้อมองผ่านประตูจนท่านพ่อต้องกระแอมไออกมาเบาๆ ทำให้ไป๋ชิงต้องกลับมานั่งสงบเสงี่ยมเรียบร้อยก้มหน้าลงเล็กน้อยพอเป็พิธี
"เป็อย่างไรบ้าง เหตุใดมากันแต่เช้าเลยท่านแม่ทัพ เชิญนั่งๆ"
ท่านพ่อของไป๋ชิงเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือคารวะต่อท่านแม่ทัพกลับไป ท่านแม่ทัพนั่งลงพร้อมลูกชายซึ่งพยายามหันเหสายตามามองไป๋ชิง
“เมื่อวานนี้ฮั่วอี่ยังไม่ได้เจอกับไป๋ชิงเลยจึงรบเร้าให้ข้าพามาเพราะคิดถึงใช่หรือไม่”
ฮั่วอี่ซึ่งกำลังยกชาจิบแทบสำลักออกมา ชาติดคอทันที พลางไอเบาๆ
"ท่านพ่อข้าแค่ไม่ได้เจอน้องนานแล้วจึงอยากพบหน้าแต่เมื่อวานเห็นบอกเข้านอนแล้วเพราะเพลียลูกจึงเป็ห่วงกลัวน้องจะไม่สบายเลยนำโสมบำรุงมาฝากน้องชิงเอ๋อกับท่านลุงท่านป้าด้วยขอรับ"
ฮั่วอี่พูดไปหน้าเริ่มแดงระเรื่อไปด้วย พ่อแม่ของทั้ง 2 ฝ่ายต่างหันมองตากันแล้วพยักหน้า
"เช่นนั้นแม่ขอไปเตรียมของว่างกับน้ำชาเพิ่มลูกพาพี่ฮั่วอี่ไปเดินเล่นแถวศาลาริมน้ำเถอะนะ ส่วนท่านพ่อเ้าคงจะเล่นหมากกับท่านแม่ทัพเช่นเดิมเ้าคงเบื่อนั่งดูกัน"
ไป๋ชิงพยักหน้ารับคำแล้วเงยหน้าขึ้นแล้วบังเอิญสบเข้ากับสายตาที่กำลังมองมาอย่างฉ่ำเยิ้มของฮั่วอี่ จึงอมยิ้มเขินอายและลุกขึ้นผายมือเชิญให้ฮั่วอี่เดินตามมายังศาลาริมน้ำในจวน
ณ ศาลาริมน้ำต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่ง ฮั่วอี่เองก็นั่งจ้องมองไป๋ชิงไม่วางตาแต่ไม่พูดอะไรจนไป๋ชิงเริ่มอึดอัด
“ท่านพี่ฮั่วอี่จะจ้องข้าอีกนานหรือไม่หากข้าเป็ปลากัดคงท้องแล้วกระมังเ้าคะ”
ไป๋ชิงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นอย่างอดไม่ได้ จนฮั่วอี่ยกยิ้มขึ้นเต็มใบหน้าทั้งรอยยิ้มและนัยตา
“แล้วหากเป็คนเช่นเรา 2 คนจะท้องได้หรือไม่ หากเ้าท้องข้าก็ยินดีรับผิดชอบเ้านะ”
ไป๋ชิงแทบสำลักชาแต่ก็อดมองหน้าท่านรองแม่ทัพเต็มตาอยู่ครู่หนึ่งไม่ได้อย่างชั่งใจ
“ท่านพี่พึงใจข้าหรือเ้าคะหรือแค่หยอกเย้าเด็กสาวเช่นข้าเล่นๆ”
พูดไปพลางก็คิดไปพลางหลังจากมองสำรวจท่านรองแม่ทัพแล้วหน้าตารูปร่างก็อย่างกับดาราเน็ตไอดอล สูง ขาว มีกล้ามล่ำพอประมาณอย่างคนฝึกยุทธ์แบบนี้น่าจะสาวๆ วิ่งตามเป็พรวนแน่ๆ จะมาสนใจเด็กยังไม่โตเต็มวัยอย่างเราจริงหรือถึงไป๋ชิงคนนี้จะงดงามแต่ก็ยังเด็กนัก ฮั่วอี่เอ่ยอย่างเนิบช้า
“ข้าย่อมพึงใจในตัวเ้าจึงมาหาเช่นนี้”
พอได้ยินแบบนี้ไป๋ชิงก็นั่งอึ้ง ทำปากพะงาบๆ ไม่รู้จะเอ่ยคำใดแก้มก็เริ่มแดงเรื่อขึ้น
12K
