ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 16 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (37)

        อี้เหยียนเจ๋อนอนกลั้นยิ้มมองเหอหรงแสดงบทบาท

        “เป็นเกอเอ๋อร์ไม่มีอิสระ ทั้งยังต้องแต่งงานมีลูก ชีวิตลำบากตั้งเท่าไร ข้าเป็นบุรุษตั้งแต่เล็กจะเป็นเกอเอ๋อร์ได้อย่างไร!” เหอหรงพูดประโยคนี้จากใจจริง

        ชิงเกอเอ๋อร์ลากสายตาไปมองที่ไหล่เขาอย่างลังเล เหอหรงรีบดึงเสื้อออก ไหล่ขาวเนียนดุจหยกไม่มีปานของเกอเอ๋อร์

        2333 พยายามสร้างภาพลวงตาปกปิดปานแดงรอยนี้ไว้

        อี้เหยียนเจ๋อเห็นเหอหรงดึงเสื้อออกก็บอกกับตัวเองในใจว่า ‘เสียมารยาทห้ามมอง’ คิดจะหันศีรษะออกไป ทว่าความรู้สึกกลับจ้องเขม็งไปที่ไหล่ของเหอหรงอย่างควบคุมไม่ได้

        ผิวขาวสะอาดเรียบเนียนประหนึ่งหยก จินตนาการได้ว่าหากทิ้งร่องรอยของเขาไว้จะน่ามองเพียงใด

        แต่ไม่นานเหอหรงก็ดึงเสื้อขึ้นมา อี้เหยียนเจ๋อทั้งโล่งอกทั้งเสียดายในเวลาเดียวกัน

        ชิงเกอเอ๋อร์กลับไม่ติดใจอีกแล้ว น้ำตาร่วงเผาะ เขาเกือบคิดว่าความรู้สึกชอบพอครั้งนี้ผิดไปแล้ว

        เหอหรงรู้สึกผิดอย่างมาก เขาหลอกเล่นกับความรู้สึกคนเป็นครั้งแรกจึงรู้สึกไร้คุณธรรมเล็กน้อย

        ความจริงแล้วคนที่ถูกเขาทำเรื่องไร้คุณธรรมที่สุดก็คือคนที่ยังนอนอยู่ทางนั้น แค่นี้นับเป็นอะไรได้

        เหอหรงเอ่ยปลอบว่า “เจ้าไม่ต้องร้อง นี่มีอะไรน่าร้องไห้กัน”

        ทำไมถึงร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนผู้หญิงเสียได้ ร้องจนหัวเขามึนชา

        ชิงเกอเอ๋อร์เห็นเหอหรงทำตัวไม่ถูกก็ขำพรืดออกมาเสียงหนึ่ง ตอนนี้เขาเชื่อแล้วจริงๆ ว่าเหอหรงเป็นบุรุษ

        เห็นเกอเอ๋อร์ร้องไห้แล้วทำตัวไม่ถูกท่าทางเงอะงะก็มีแต่เพียงบุรุษถึงจะเป็นเช่นนี้

        “พี่รองเหอ ข้าเอาข้าวมาให้ ท่านกับพี่ใหญ่เหอกินสักหน่อยเถอะ” ชิงเกอเอ๋อร์หน้าแดงนำของออกมา

        เหอหรงหน้าคร่ำเครียด “ชีวิตน้อยๆ ของข้าจะไม่ปลอดภัยอยู่แล้ว จะกินอย่างไรเล่า”

        ชิงเกอเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง เอ่ยถาม “พี่รองเหอ พวกท่านทำอะไรผิดมาหรือ”

        เหอหรงแสร้งถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “เฮ้อ เราสองคนทำอะไรผิดที่ใดกันเล่า เพียงบ้านมีเงินหน่อยจึงถูกข้าราชการใจร้ายในพื้นที่จ้องเอา ไม่เพียงเท่านี้ยังบีบบังคับข้ากับพี่ชายให้เป็นสามีของคุณหนูบ้านพวกเขา”

        ชิงเกอเอ๋อร์ตกใจ “นี่ บุรุษสองคนปรนนิบัติสตรีคนเดียว พวกเขาทำได้อย่างไรกัน”

        เหอหรงพยักหน้าอย่างเศร้าโศก “ดังนั้นพวกเขาจึงต้องจับเป็น กว่าข้าสองพี่น้องจะหนีออกมาได้ไม่ง่ายเลย”

        2333 เปิดดูเรื่องรักดราม่าหลายเรื่องในหัวอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็หาเรื่องที่เข้าเค้าเรื่องหนึ่งจึงเปิดให้เหอหรงดู

        เหอหรงฝืนกลั้นขนที่ลุกเกรียวทั่วร่าง เดินเข้าไปหนึ่งก้าวแล้วจับมือชิงเกอเอ๋อร์ขึ้นมา บอกกล่าวเสียงอ่อนโยน “ชิงเกอเอ๋อร์ นับแต่ข้าได้พบเจ้า จึงรู้ว่าที่แท้ก็ยังมีคนที่อ่อนโยนและจิตใจดีถึงเพียงนี้ ข้าไม่มีทางแต่งงานกับคุณหนูใหญ่อะไรนั่น เจ้าช่วยข้านะ”

        อี้เหยียนเจ๋อที่นอนฟุบอยู่บนเตียงมองสองคนที่จับมือกันด้วยแววตาเคร่งขรึม ใช่แล้ว คุณชายของเขาคิดว่าตัวเองเป็นบุรุษมาโดยตลอด ไม่แน่ว่ายังชอบพอเกอเอ๋อร์ผู้นี้ด้วย เขาหรี่ตาลงครางหึเสียงเย็น “เขา...”

        เหอหรงรีบเอ่ยต่อว่า “ข้ารู้พี่ชาย ท่านก็ไม่มีทางยอม”

        เขาหันกลับมาถลึงตาใส่อี้เหยียนเจ๋อ ‘ห้ามก่อความวุ่นวายให้ข้า!’

        อี้เหยียนเจ๋อถูกตาคู่นั้นจ้องจนใจสั่น ในใจที่เพิ่งหึงหวงกับความคิดด้านมืดล้วนถูกกำราบลง