หัวใจพลัดหลงในดงดอกรัก

ตอนที่ 10 : เสียงเรียกของคนเก่า

แดดบ่ายคล้อยเอื่อยลงเหนือแม่น้ำโขง ชัยยศค่อย ๆลุกจากม้านั่งเหล็กที่ลานกันเกรา ยืดหลังทีหนึ่งจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบา ๆ

“เอ้า…แก่จริง ๆ แล้วเนอะ ฉัน”
เขาบ่นกับตัวเองพลางหัวเราะหึ ๆ

สายน้ำกว้างยังไหลเรื่อยไปตามทางของมัน
แต่ชีวิตของคน…ดันวกกลับไปที่จุดเดิมได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วันนี้เขานั่งนึกถึงปีใหม่มาครึ่งค่อนวันแล้ว
คนที่ตอนนี้…ไม่รู้จะอยู่มุมไหนของโลกแล้วด้วยซ้ำ

แต่ก่อนที่ฟ้าจะมืดลง เขาก็ต้องกลับบ้าน

บ้านชั้นเดียวไม่ไกลจากริมแม่น้ำโขง
บ้านที่มี “นิ่ม” ยืนรออยู่

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

ประตูเหล็กหน้าบ้านดังเอี๊ยดเบา ๆ ตอนเขาเปิดเข้าไป

“ยศ ไปนั่งผึ่งแดดผึ่งลมมาอีกแล้วใช่ไหม”

เสียงนิ่มดังจากในครัว กลิ่นต้มยำปลาน้ำโขงลอยมาตามลมทั้งสมุนไพร ทั้งเครื่องหอมตีขึ้นจมูกจนท้องร้องโครก

“ไปนั่งดูน้ำเฉย ๆ” เขาตอบพลางถอดรองเท้า “หมอเขาบอกให้เดินบ้างนั่งบ้าง จะได้ไม่ติดเก้าอี้”

“หมอเขาก็บอกให้พักผ่อนเยอะ ๆ เหมือนกันล่ะค่ะ แต่ยศไม่เคยจำ”

นิ่มเดินออกมาจากครัว มือหนึ่งถือทัพพีอีกมือถือผ้ากันเปื้อนที่ผูกหลวม ๆ

ผมหงอกแซมขาวของเธอถูกรวบไว้ลวก ๆแต่ดวงตายังมีประกายคุ้นเคยของเด็กสาวในวิทยาลัยพยาบาลวันนั้นติดอยู่

“ไปล้างมือค่ะ เดี๋ยวมากินข้าว”

“ครับ ๆ คุณแม่พยาบาล”

เขาตอบรับติดตลก แต่ในหัวใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

บนโต๊ะกินข้าวไม้เก่า ๆ มีจานกับชามวางไว้สำหรับสองคน
ไม่หรูหราเหมือนโต๊ะยาวในบ้านสองชั้นของปีใหม่เมื่อก่อน
แต่เป็๞โต๊ะที่เขาได้นั่งทุกเช้า–เย็น ในบั้นปลายชีวิต

ระหว่างตักข้าว นิ่มก็ถามอย่างเคย

“วันนี้…ไปคิดอะไรอยู่ริมโขงอีกล่ะคะ สีหน้าดูครุ่น ๆ”

เขายิ้มจาง ๆ
“ก็นึกถึงเ๱ื่๵๹เก่า…สมัยยังไม่รู้จักคำว่าปวดข้อเข่า”

“พูดเหมือนตัวเองเคยไม่ดื้อ” นิ่มบ่นเบา ๆแต่ตักกับข้าวให้เขาเพิ่ม “เอาเนื้อปลาตรงนี้ เดี๋ยวติดก้าง”

เขามองปลายทัพพีที่คอยแยกก้างออกให้อย่างใจเย็น
พลันภาพอีกภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

พี่ปีใหม่ที่เคยแยกข้อสอบให้
วงเล็คเชอร์ว่า “ออกแน่” ให้รอดจากวิชาหิน ๆ

มือของผู้หญิงสองคน
สองชีวิต
สอง๰่๥๹เวลา

คนหนึ่งจับมือเขาพาไปคอนโด
อีกคนตักข้าวเข้าจานในวัยใกล้ฝั่ง

เขาเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนวางช้อนลงช้า ๆ

“นิ่ม…”

“คะ?”

“จำได้ไหม…ตอนที่เรายังเรียนอยู่ แล้วอยู่ดี ๆก็มีคนหายไปจากชีวิตพักใหญ่ ๆ”

นิ่มหัวเราะเบา ๆ
“คุณยศจะบอกว่า ตัวเองนี่แหละที่ชอบหายไปจากชีวิตคนอื่น”

“ไม่ใช่…” เขาส่ายหน้าเบา ๆ “คราวนี้…หมายถึงคนที่หายจากชีวิตเราต่างหาก”

นิ่มมองเขานิดหนึ่งดวงตาอ่อนลงอย่างเข้าใจบางอย่างที่เขาไม่ได้พูด

“ปีใหม่เหรอคะ”

ชื่อที่เขาไม่ได้พูดออกมานานหลายปี ถูกคนตรงหน้าพูดเสียเอง

เขาพยักหน้าเบา ๆ

นิ่มไม่ได้ถามต่อ
แค่ตักต้มยำให้เขาเพิ่ม แล้วพูดเรียบ ๆ

“ถ้าอยากเล่า…ก็กินข้าวให้อิ่มก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยเล่าเดี๋ยวหายอยากเล่าซะก่อน”

เขาหัวเราะ
“เดี๋ยวเล่าให้ฟังก็ได้…ตอนที่เขากลับมา แล้วฉันกลับไปยืนที่จุดเดิมอีกครั้ง”

เสียงหัวเราะของนิ่มดังแ๵่๭ ๆ ในลำคอ

“งั้น…เล่าเหมือนเดิมค่ะ เริ่มจาก ‘ตอนนั้น’…”

เขาพยักหน้า

ในหัว เริ่มไหลย้อนกลับไปอีกครั้ง
จากโต๊ะกินข้าวไม้เก่า ๆ ในนครพนม

กลับไปยังห้องเช่าชั้นสาม…ในกรุงเทพฯ

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

ปีหนึ่งตอนปลาย–ปีสองตอนต้น

ชีวิตของชัยยศเริ่มกลับเข้าสู่กรอบที่ควรเป็๲ของนักศึกษาคนหนึ่ง
เรียน
อ่านหนังสือ
ส่งงาน
หัวเราะกับเพื่อน
เตะบอล
ช่วยงานกิจกรรมบ้าง

ชื่อของปีใหม่ถูกเอ่ยถึงน้อยลงเรื่อย ๆ ในวงเพื่อน

แรก ๆ เพื่อนยังถาม

“พี่ปีใหม่ส่งข่าวมาป่าววะ”
“ได้รูปจากเมืองนอกไหม”

ต่อมา…คำถามพวกนั้นก็หายไปเอง

เพราะไม่มีคำตอบใหม่ ๆ ให้พูด

เขาเองก็เริ่มพูดถึงชื่อเธอน้อยลงด้วย

ไม่ใช่เพราะลืม
แต่เพราะเวลาเอ่ยถึง มันทั้งอึด ทั้งคา

ในขณะที่ชื่ออีกชื่อหนึ่ง…กลับถูกเอ่ยบนสายโทรศัพท์บ่อยขึ้น

นิ่ม

โทรศัพท์สาธารณะหน้าปากซอย
เหรียญเหมาเต็มฝ่ามือ
เสียง “ตู๊ด…ตู๊ด…” ก่อนปลายสายจะรับ

เสียงของเธอกลายเป็๞นิสัยอย่างหนึ่งในคืนว่าง ๆ ของเขา

“ยศ วันนี้เป็๲ยังไงบ้าง”
“เพลีย…แต่รอด สอบไม่ตก”
“พูดแบบนี้ แปลว่ายังไม่รู้ผล แต่ทำเป็๲เก่ง”

เขาหัวเราะทุกครั้งที่เธอแซวถูก

นิ่มเล่าเ๱ื่๵๹เวรดึก
เขาเล่าเ๱ื่๵๹อาจารย์สายบ่น
นิ่มบ่นเ๱ื่๵๹รองเท้าพยาบาลกัด
เขาบ่นเ๱ื่๵๹รองเท้าผ้าใบขาดต้องซ่อม

โลกในสายโทรศัพท์นั้นต่างจากโลกในคอนโดที่ไม่มีใครอยู่แล้วอย่างสิ้นเชิง

ตรงนั้น…ไม่มีเพลงดัง
ไม่มีแก้วเหล้า
ไม่มีผ้าห่มผืนบางบนเตียงกว้าง

มีแค่เสียง
กับคำถามง่าย ๆ ว่า

“วันนี้เหนื่อยไหม”

หลายครั้ง หลังวางสายกับนิ่ม
เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกวางลงบนพื้นเรียบ ๆ
ไม่เหวี่ยง
ไม่หมุน
แค่…วาง

มันไม่หวือหวา
แต่เขานอนหลับได้ง่ายขึ้น

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

วันหยุดยาวครั้งหนึ่ง

ชัยยศตัดสินใจนั่งรถกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อที่ค่ายและแวะไปเยี่ยมนิ่มที่วิทยาลัยพยาบาลด้วย

เขายังจำสีหน้าของนิ่มตอนเห็นเขาโผล่หน้ามาใต้ต้นไม้หน้าหอพักได้ดี

“ยศ!”

เธอเกือบทำกะละมังผ้าที่ถืออยู่เอียง

นักศึกษาพยาบาลคนอื่น ๆ แอบมองแล้วยิ้ม ๆ ล้อกันเงียบ ๆ

ยศที่เคยเป็๲เด็กในค่ายทหาร
ตอนนี้ใส่เสื้อยืดเรียบ กางเกงยีนส์สะอาด กระเป๋าสะพายใบเก่าที่ใช้มา๻ั้๹แ๻่ม.ศ.ปลาย

ไม่หรู
ไม่เท่
แต่ตัดกับบรรยากาศวิทยาลัยพยาบาลที่เต็มไปด้วยสาวในชุดขาวได้ชัด

“ไม่โทรมาบอกก่อนเลย” นิ่มบ่น“จะได้ไม่ต้องลงมาซักผ้าตากแดดแบบนี้”

“ตั้งใจให้เซอร์ไพรส์” เขายักไหล่ “เห็นไหม สำเร็จ”

นิ่มส่ายหน้า แต่มุมปากยกขึ้น

เขาช่วยเธอตากผ้าบนราวเหล็กริมสนาม
ผ้าขาวสะบัดไหวตามลม
กลิ่นผงซักฟอกผสมกับไอแดดอุ่น ๆ ทำให้บรรยากาศวันนั้นดูเรียบง่ายและสะอาดสะอ้าน

“อยู่ได้อีกนานไหมวันนี้” นิ่มถาม

“เดี๋ยวเย็น ๆ ต้องกลับไปหาพ่อที่ค่าย แต่ตอนนี้ยังพอมีเวลา”

“งั้น…ไปกินก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยกับเราไหม ถูกหน่อยแต่เราชอบร้านนั้น”

“ทั้งถูก ทั้งอร่อย นี่ทางของเราสองคนอยู่แล้ว”

เขาตอบเล่น ๆ

๰่๭๫เวลานั้น
เขารู้ชัดว่าตัวเอง “สบายใจ” แบบไหนเวลาอยู่กับนิ่ม

ไม่มีอดีตที่ต้องซ่อน
ไม่มีคำว่าฐานะให้ระวังคำพูด
ไม่มีคำว่า “คุณพ่อคุณแม่” มาคอยล้อมกรอบบทสนทนา

เขาเป็๞แค่ “ยศ”
เธอเป็๞แค่ “นิ่ม”

สองคนที่โตมาจากค่ายเดียวกัน
แยกกันไปคนละที่
แต่ยังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวชามละยี่สิบกว่าบาทด้วยกันได้

ตอนนั่งมองเธอเป่าก๋วยเตี๋ยวในชามร้อน ๆ
ผูกผมลวก ๆ แต่ตายังใส
หัวเขาเคยแวบคิดเบา ๆ

“ถ้าวันหนึ่ง…เราตัดสินใจเดินไปกับผู้หญิงสักคนแบบง่าย ๆไม่ต้องคิดเ๱ื่๵๹บ้าน เ๱ื่๵๹ฐานะ เ๱ื่๵๹หน้าตา…คนคนนั้นน่าจะเป็๲นิ่ม”

แต่คิดถึงตรงนั้น
ภาพอีกคนก็กระแทกกลับมา

ปีใหม่
ในชุดกระโปรง
ในห้องคอนโด
ในบ้านสองชั้น
ในคืนที่เขาเคยสัญญากับตัวเองเงียบ ๆ ว่าจะไม่ลืม

หัวใจเขาแบ่งครึ่งไม่เป็๞
เลยเลือกเก็บทั้งสองภาพไว้ในหัว

แล้วไม่ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

จนกระทั่ง…วันหนึ่ง

บ่ายแก่ ๆ ในห้องเช่าชั้นสาม

เขากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือเล็ก ๆใต้พัดลมเก่า ๆ ที่หมุนเอื่อย ๆ

เหงื่อซึมต้นคอ
ตัวหนังสือเริ่มลอยไปมา
เขาหาวจนตาน้ำตาคลอ

ทันใดนั้น
เสียงโทรศัพท์ของหอพักก็ดังขึ้น

เขาขมวดคิ้ว

“ใครโทรมาวะ”

แต่ก็เอื้อมมือไปยกหูขึ้นมารับ

“ฮัลโหล ยศเหรอ”

เสียงผู้หญิงที่เขาไม่ได้ฟังมาหลายเดือน ดังขึ้นชัดเจนไร้สัญญาณติดขัด

หัวใจเขา…เหมือนหยุดเต้นไปชั่ววินาที

“พี่…ปีใหม่”

“ยังจำเสียงได้อยู่เหรอ” น้ำเสียงเธอมีรอยยิ้มนิด ๆ แฝงอยู่

“จำได้สิครับ” เขาพูดช้า ๆ “จำได้แม้แต่คำว่า ‘ออกแน่’ที่พี่ชอบวงในเล็คเชอร์”

เธอหัวเราะเบา ๆ จากปลายสายไกล ๆ

“ดีแล้ว ที่ยังไม่ลืมกันง่าย ๆ”

เขากัดริมฝีปากตัวเอง
ไม่รู้จะถามอะไรก่อนดี

เงียบไปครู่หนึ่ง
ปีใหม่เลยเป็๞ฝ่ายพูดต่อ

“พี่กลับมาแล้วนะ ยศ”

คำว่า “กลับมาแล้ว” ดังชัดจนห้องเช่าที่อับ ๆ ดูกว้างขึ้นทันที

“เมื่อไหร่ครับ”

“สองวันก่อน นี่ก็ยังมึน ๆ เวลานิดหน่อยอยู่ กลับมาถึงบ้านก็โดนคุณพ่อคุณแม่ดึงตัวไปกินข้าวทุกมื้อ”

เขาหัวเราะตามทั้งที่ใจยังสั่น

“แล้ว…” เขาชั่งใจ “พี่…สบายดีไหมครับ”

“ก็โอเคนะ เมืองนอกมันก็ไม่ได้สวยทุกมุมหรอก งานก็หนักแต่ก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะ” เธอตอบเรียบ ๆ ก่อนจะถามกลับ “แล้วน้องรหัสล่ะอยู่รอดไหม”

“รอดครับ ยังไม่โดนรีไทร์”

“เก่งนี่”

“แต่ก็แทบแย่ ถ้าไม่มีเล็คเชอร์ที่พี่เขียนไว้ให้” เขายอมรับตรงๆ

สายเงียบไปครู่หนึ่ง
ปีใหม่ถอนหายใจเบา ๆ

“ดีแล้วที่มันยังมีประโยชน์ ยศ…”

“ครับ”

“เย็นนี้…ว่างไหม”

หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

“วันนี้เหรอครับ”

“อือ วันนี้” เธอย้ำ“พี่ไม่อยากปล่อยให้โอกาสลากไปจนอีกหลายอาทิตย์เดี๋ยวเราก็ไม่มีจังหวะได้คุยกันจริง ๆ สักที”

เขาเงียบ
ก้มมองปฏิทินผนังที่ติดไว้

วันนี้…ไม่มีเรียน
แต่ตอนค่ำ เขาตั้งใจจะโทรหานิ่ม

“ยศ” เสียงปีใหม่แทรกเข้ามา “ถ้าว่าง…ไปกินข้าวกันหน่อยไหม”

“ที่ไหนครับ”

“ร้านเดิมที่เราไปกินกันครั้งแรก…ตอนพี่เลี้ยงข้าวน้องรหัสนั่นแหละ ยังจำทางได้อยู่ไหม”

ภาพโต๊ะริมกระจก
ช้อนส้อมบนผ้าปูโต๊ะ
รอยยิ้มของเธอที่ฝั่งตรงข้าม

มันทั้งหมดผุดขึ้นมาทันที

“จำได้ครับ” เขาตอบเบา ๆ

“ทุ่มครึ่งนะ” เธอว่า “ถ้ายศไม่อยากไป…บอกมาเลยก็ได้พี่จะได้ไม่ต้องคาดหวัง”

ประโยคหลังของเธอแทงใจเขาเต็ม ๆ

เขาสูดหายใจลึก

“ผม…ไปครับ”

คำตอบหลุดออกมารวดเร็วกว่าที่สมองจะห้ามทัน

ปลายสายเงียบไปหนึ่งจังหวะ
ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังกลับมา

“โอเค งั้นเจอกันนะ น้องรหัส”

สายตัดลง

เหลือแต่เสียง “ติ๊ด” สั้น ๆ ในห้องเงียบ ๆ

เขายืนถือโทรศัพท์อยู่อย่างนั้นพักใหญ่

หัวใจเต้นแรง
สมองวุ่น
ฝ่ามือมีเหงื่อเย็นซึม

เขาก้มมองหน้าปัดนาฬิกา

ห่างเวลาไปอีกไม่กี่ชั่วโมง

ชีวิต…ที่เริ่มนิ่งแล้วในระดับหนึ่ง
กำลังจะถูกอะไรบางอย่างเขย่าอีกครั้ง

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

หลังจากเดินวนในห้องอยู่หลายรอบ
เขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษที่จดเบอร์หอพักวิทยาลัยพยาบาลของนิ่มไว้

เหรียญในกระป๋องโลหะกรุ๊งกริ๊ง
เหมือนเสียงเตือน

“แล้ว…นิ่มล่ะ”

เขาถอนหายใจ

จริง ๆ แล้ว ค่ำนี้ เขาตั้งใจจะโทรหาเธอ
คุยยาว ๆ แบบที่ไม่ได้คุยนาน
เล่าเ๱ื่๵๹สอบ เล่าเ๱ื่๵๹เพื่อน เล่าแบบง่าย ๆ

แต่ตอนนี้
สมองเขามีแต่ภาพร้านอาหารในห้าง
มีแต่โต๊ะริมกระจก
มีแต่ใบหน้าของปีใหม่ในเวอร์ชัน “กลับมาจากเมืองนอก”

เขาหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาแทนโทรศัพท์

เขียนสั้น ๆ ลงไป

*นิ่ม

๰่๭๫นี้เรายุ่งกับงานในมอหน่อย
ถ้ามีเวลาเดี๋ยวเราโทรไปนะ

ยศ*

ข้อความโกหกครึ่งหนึ่ง
จริงครึ่งหนึ่ง

เขาพับกระดาษใส่กระเป๋าสตางค์
คิดจะส่งติดจดหมายไปวันหลัง

ไม่ใช่คำอธิบายที่ดี
แต่เป็๞สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนั้น

คนเราบางที
ก็เลือกวิธีที่ “ทำร้ายคนอื่นน้อยที่สุดในมุมมองของตัวเอง”

ทั้งที่จริง ๆ แล้ว
มันอาจทำร้ายทั้งคนอื่น
ทั้งตัวเอง

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

เย็นนั้น

เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดิม กางเกงตัวเดิม
รองเท้าหนังคู่เดิมที่เคยใส่ไปบ้านสองชั้นของปีใหม่

ระหว่างนั่งรถเมล์ไปห้าง
หัวใจเขาสลับภาพไปมา

ระหว่างคอนโดเงียบ ๆ กับตู้โทรศัพท์หน้าหอพักพยาบาล
ระหว่างโต๊ะในร้านหรู กับโต๊ะสเตนเลสร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าวิทยาลัย

เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเอง “ควร” เลือกอะไร

รู้แค่ว่า…คืนนี้
เขาเลือกไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยดึงเขาเข้าไปกลางดงรัก

ทั้งที่ไกลออกมาได้แล้วครึ่งทาง

เขาลงจากรถเมล์
เดินเข้าไปในห้างที่เริ่มเปิดไฟเต็มที่

หน้าร้านอาหารเดิม
มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่

ปีใหม่ในชุดทำงาน
สูทเบา ๆ คลุมชุดด้านใน
ผมรวบเรียบร้อย
ถือกระเป๋าที่ดูแพงกว่าเมื่อก่อน

พอเธอหันมาเห็นเขา
รอยยิ้มมุมปากแบบเดิมก็ยังอยู่

“มาตรงเวลาพอดีนี่”

“กลัวพี่รอนานครับ” เขาตอบ

หัวใจเต้นจนเจ็บในอก

ไม่ใช่เพราะดีใจอย่างเดียว
แต่เพราะรู้ดี…ว่าแค่การยืนอยู่ตรงนี้

เขาก็กลับไปยืนที่จุดเดิมอีกครั้งแล้ว

จุดที่มีผู้หญิงสองคนรอเขาอยู่คนละทาง

คนหนึ่ง…รอหน้าโทรศัพท์หอพักที่ปลายสายไม่มีเสียงเขาโทรเข้าไปสักที
อีกคน…ยืนรอหน้าร้านอาหารหรูด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่มีวันลืม

และเขา…
ก็ยังเป็๞ผู้ชายคนเดิม

คนที่ “ไม่กล้าตัดสินใจให้ชัด” สักที

— จบตอนที่ 10 —