"ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย"นายอ้วนส้มลุกขึ้นยืนด้วยท่าซวนเซจวนล้มจนต้องจับพนักเก้าอี้ไม้นำเข้าราคาแพงลิบเอาไว้
"อ้าว!ไม่รอกินของหวานก่อน" นายประวิงเอ่ยถามพร้อมกับตั้งท่าจะลุกขึ้นไปช่วยพยุงเพื่อนรัก หวังพาไปให้ถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ
"เดี๋ยวดิฉันพาท่านไปเองค่ะ"เชฟสาวกุลีกุจอเข้ามาช่วยประคองลูกค้าร่างอ้วนซึ่งกำลังจะกลายสภาพมาเป็เหยื่อฆาตกรรมของเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
"เดี๋ยวมา"อ้วนส้มยิ้มร่าให้ประวิง ดวงตาที่เล็กอยู่แล้วคู่นั้นยิ่งหรี่เล็ก จนน่ากลัวว่าจะมองไม่เห็นทางเดินหนักขึ้นหากไม่มีเชฟสาวช่วยเป็ดวงตาและไม้เท้าให้
"รีบมาเดี๋ยวรอ" ประวิงพยักหน้ารับ ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบรอการมาของอ้วนส้มเป็เวลาเดียวกับที่รองหัวหน้ายมทูตผู้มาก่อนกาล ยืดเส้นยืดสายเตรียมทำหน้าที่
"มีบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามาครับรุ่นพี่"ดาวเหนือรายงานตามที่ประสาทััของเขาบอก
"รีบไป!"ไมเคิลเรียกเคียวออกมาถือไว้ และส่งสัญญาณให้ดาวเหนือวาร์ปตามเขามาที่ด้านหลังร้านซึ่งเชฟสาวกำลังพานายอ้วนส้มมาเข้าห้องน้ำตามที่อีกฝ่าย้า
ไม่สิ... ตามที่เธอจัดสรรให้ร่างกายของชายอ้วนเตี้ยหัวกลม้ามากกว่า
"โอยยยยย...อูยยยยย..."
เสียงร้องครวญครางจากอาการเจ็บท้องถ่ายดังลอดออกมาจากภายในห้องน้ำหรูของภัตตาคาร ซึ่งมีเพียงสองห้องสำหรับรับรองลูกค้าครั้งละ 1 คนต่อห้อง และก่อสร้างด้วยวัสดุเกรดเอนำเข้า ั้แ่พื้นกระเบื้องลายหินอ่อนผนังเพ้นท์ลวดลายธรรมชาติ ไปจนถึงสุขภัณฑ์ไฟฟ้าที่ล้วนแล้วแต่ทำงานอัตโนมัติทันสมัย สวยงาม ทนไฟ และแรงะเิเพื่อให้อาชญากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นสำเร็จลุล่วง
"เตรียมลาโลกเถอะ...ไอ้แก่หมูตอน"
คำพูดนั้นออกมาจากปากเชฟสาวพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมระหว่างที่เธอเดินไปหมุนวาล์วแก็สถังใหญ่ด้านหลังห้องน้ำซึ่งโยงสายเข้ากับท่อระบายน้ำของห้องน้ำทั้งสองห้อง แน่นอน...หนึ่งในนั้นคือห้องที่นายอ้วนส้มกำลังนั่งปลดทุกข์หนัก
"รมแก็สเหรอเนี่ยตายไม่ค่อยทรมานเลยแฮะ" ดาวเหนือบ่นกระปอดกระแปด หลังจากวาร์ปมาโผล่ตรงจุดที่เชฟสาวยืนอยู่และทันเห็นอาชญากรรมที่เธอกำลังก่อพอดิบพอดี
"ไม่ได้ตายเพราะรมแก็ส"ไมเคิลแย้งขึ้น แต่ไม่ทันที่ดาวเหนือจะถามอะไรต่อ บางสิ่งที่พุ่งเข้ามาเมื่อครู่ก็ประชิดตัวรองหัวหน้าของเขาเสียก่อน
เคร้งงงงง!!
เสียงดาบสองมือปะทะคมเคียวทำเอาหนุ่มน้อยยมทูตฝึกหัดแทบหูดับตับไหม้แต่ถึงแม้จะเป็อย่างนั้น เขาก็ไม่ลืมวาร์ปหนีตายเอาตัวรอด
"คอยเฝ้าเหยื่อนั่นไว้เด็กใหม่!" ไมเคิละโสั่งการทั้งที่ยังตั้งรับคมดาบสองเล่มตรงหน้าจนมือสั่น และถึงขั้นที่ต้องกัดฟันสู้เพื่อไม่ให้ตัวเองกลายเป็ฝ่ายพ่ายแพ้
"เอ่อ... ครับรุ่นพี่"หนุ่มน้อยยมทูตฝึกหัดรับคำ แล้ววาร์ปขยับจากจุดที่ยืนไปตรงหน้าประตูห้องน้ำในตำแหน่งที่มั่นใจว่าจะไม่ได้ยินเสียงประเภทที่แค่ฟังก็ได้กลิ่นลอยมาติดจมูก
"เข้าไปข้างใน!"
คำสั่งที่สองดังตามมาติดๆทันทีที่รองหัวหน้ายมทูตเหลือบไปเห็นเด็กใหม่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าห้องน้ำแทนที่จะเข้าไปเฝ้าเหยื่อข้างใน
"ขะ...ครับรุ่นพี่!!" ดาวเหนือรีบละล่ำละลักรับคำ แม้ในใจอยากถามย้ำว่า 'จะดีเหรอครับ?'
"กลัวพลาดหรือไงมานะกลัวว่าตัวเองจะแพ้ฉันงั้นสิ คงรู้ตัวดีสินะว่ามันคนละชั้น"เ้าของดาบสองมือในชุดสูทขาวหัวเราะเยาะเย้ยให้กับสิ่งที่ได้ยินดวงตากลมโตคู่นั้นจับจ้องอยู่แค่เพียงใบหน้าที่แสดงความเกรี้ยวกราดของไมเคิลขณะที่ดาบคู่เล่มยาวลงอักขระโบราณของเขา ก็วาดลงกระทบคมเคียวอย่างหนักหน่วงซ้ำๆนั่นเองที่ทำให้ชายหนุ่มไม่เห็นภาพที่น่าหัวเราะขบขันยิ่งกว่าในเวลานี้
"เฮ้อ!เหยื่อก็ต้องดู เื่รุ่นพี่ก็อยากรู้" ดาวเหนือทำหน้าละเหี่ยใจเวลานี้หนุ่มน้อยกำลังใช้ประโยชน์จากร่างโปร่งแสงของยมทูตยืนหันข้างทะลุประตูห้องน้ำเพื่อให้ตัวเองติดตามความเคลื่อนไหวของสถานการณ์ทั้งสองด้านได้พร้อมกันโดยไม่พลาดสักรายการ
"ชะ... ชะ...ชะ..."
เสียงพูดตะกุกตะกักของชายในห้องน้ำเรียกให้ดาวเหนือเหลือบตามองไปทางคนคนนั้นชั่ววินาทีหนึ่งจริงอยู่ที่ตอนเป็มนุษย์ เขาอาจจะชอบมองซิกแพ็คแน่นๆ ของรุ่นพี่หล่อๆ ในคณะแต่ก็ไม่ได้มีรสนิยมชื่นชอบแนวชายแก่พุงพลุ้ยเปลือยท่อนล่าง เพราะปวดท้องถ่ายแถมกำลังจะขาดใจตายแบบนี้
อ้อ... แล้วถ้าเดาไม่ผิดล่ะก็ตาลุงอ้วนส้มคงอยากจะพูดว่า 'ช่วยด้วย' นั่นแหละเพียงแต่แก็สที่ลอยอยู่รอบตัว คงไม่อำนวยสักเท่าไหร่
"คนละชั้นแน่นอนเพราะผมมันไม่ได้เห็นแก่ตัวเหมือนอย่างคุณไง"
เสียงตอบโต้ของไมเคิลเรียกให้ดาวเหนือหันขวับไปมองสถานการณ์ทางโน้นแทบจะในทันที
"หึ!กล้าพูดนะ... ไอ้ฆาตกร"
คำเรียกขานใหม่ที่ดังลอยมาทำเอาหนุ่มน้อยหูผึ่ง ที่จริงเขาก็เคยคิดว่ารองหัวหน้ายมทูตเหี้ยมโหดพอจะฆ่าคนได้ถึงอย่างนั้นก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะเป็ฆาตกรจริงๆ
"ผมฆ่าเฉพาะคนที่มันแว้งกัดผมก่อนเท่านั้นแหละแล้วก็ไม่เคยนึกเสียใจด้วยที่ทำแบบนั้น"
คำตอบของไมเคิลเป็เสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีให้เพลิงแห่งความโกรธของชายในชุดสูทขาว โหมกระหน่ำจนยากเกินจะดับลงได้
"ปากดีขึ้นเยอะเลยนี่ฉันได้ยินมาว่าใครเรียกชื่อเก่าของแกแล้วแกจะเป็เดือดเป็ร้อนถึงขั้นอยากฆ่าแกงเขาเลยงั้นเหรอ... มานะ"
คำพูดยั่วยุของมารสูทขาวเรียกให้ดาวเหนือหันไปมองฝ่ายนั้นเต็มๆ ตาเป็ครั้งแรกเขาเป็ชายร่างสูงหุ่นเฟิร์มวัยใกล้เลข 4 ใบหน้าสมดุลทั้งคิ้วหนาจมูกโด่งเป็สัน รับกับดวงตากลมโต และปากรูปกระจับ แถมแผงอกภายใต้ชุดสูทนั่นก็บ่งบอกถึงกล้ามแน่นๆ กับซิกแพ็คที่ซุกซ่อนอยู่
...หนุ่มน้อยไม่คิดว่าพวกมารสูทขาวจะมีเ้าชายหงส์ซ่อนตัวอยู่ในฝูงห่านป่าบ้าห้าร้อยด้วย!?
"ผมฆ่าได้ทุกคนที่ขวางการทำงานของผมนั่นแหละ...เพียงแต่จะฆ่าใครให้ตายทรมานๆ หน่อย ก็แล้วแต่ปากของพวกมัน"ไมเคิลตอบพลางสะบัดด้ามเคียวใส่หน้าอดีตคนเคยรู้จัก ขณะที่อีกฝ่ายสวนกลับด้วยการวาดดาบใส่ศีรษะไมเคิลและแม้จะหลบได้ แต่วิกผมทรงไมเคิล แจ็กสันที่ไมเคิลก๊อปปี้ใส่อยู่ก็หลุดกระเด็นไปตกบนพื้น เผยให้เห็นเส้นผมดำสนิทยาวเกือบถึงกลางหลังของเขา
เอ่อ...หวังว่ารองหัวหน้าคงไม่ได้เป็ผู้หญิงปลอมตัวมา เหมือนในละครหลังข่าวหรอกนะ ดาวเหนือนึกภาวนาในใจ
"คราวนี้แค่วิกผมคราวหน้าจะเป็หัวของแกล่ะนะ... มานะ" ชายสูทขาวย้ำชื่อเก่าของไมเคิลซ้ำๆเหมือน้ายั่วโมโหให้ขาดสติ ทว่าในความรู้สึกของดาวเหนือนั้นไมเคิลดูจะใจเย็นกับศึกครั้งนี้มากกว่าครั้งไหนๆ
ฟู่.... ฟู่...
เสียงแปลกปลอมบางอย่างดังแว่วมาเข้าหูหนุ่มน้อยยมทูตฝึกหัดทำให้เขาต้องหันขวับไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะพบว่า...
"เฮ้ยยยยย!!"
ดาวเหนือร้องลั่นทันทีที่เหลือบไปเห็นลูกหนูอันเล็กที่ถูกจุดให้วิ่งมาตามสายชนวนบนเพดานห้องน้ำหรูเข้าสู่สถานที่อันเต็มไปด้วย... แก็ส!!
บึ้มมมมมม!!
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมๆกับการก่อตัวขึ้นของะเิเพลิงลูกมโหฬารตระการตาแบบที่ดาวเหนือไม่มีโอกาสจะได้พบเห็นง่ายๆ ในชีวิตการเป็มนุษย์ทำเอาหนุ่มน้อยถึงกับวิ่งสี่คูณร้อยหนีตายเอาชีวิตรอดราวกับหลงลืมว่าตัวเองเป็ยมทูต และตายไปนานแล้ว
"กลับมานี่เด็กใหม่เอาเหยื่อนั่นไปส่งสูทแดงซะ!"
เสียงะโของไมเคิลเรียกสติของหนุ่มน้อยยมทูตฝึกหัดให้กลับคืนมาและวาร์ปกลับมารับเครื่องบันทึกภาพรูปลูกตาที่อีกฝ่ายโยนมาให้ได้ทันเวลาแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะใช้ดาบฟันมัน
"รับทราบครับรุ่นพี่!"ดาวเหนือขานรับคำสั่ง แม้จะกลัวและกังวลกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ประเดประดังกันเข้ามาแต่หนุ่มน้อยก็รู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองควรทำมากที่สุดในตอนนี้คือการไม่ทำให้ไมเคิลต้องห่วงหน้าพะวงหลัง
"ฉันไม่ให้พวกแกเอาดวงิญญานั่นไปแน่!"
เสียงแปลกปลอมของใครอีกคนดังขึ้นข้างหลังถ้าให้เดาล่ะก็... คงเป็ใครสักคนที่พยายามจะฟันเครื่องบันทึกภาพรูปลูกตานี่ทิ้งเมื่อครู่ทว่ายมทูตฝึกหัดดาวเหนือไม่มีเวลาหันไปดูต้นเสียงแล้ว ภารกิจของเขาในตอนนี้คือทำหน้าที่ส่งิญญาชั่วช้านี่ไปลงนรกให้สำเร็จเท่านั้น!!
ฟ่อออออ!!
เสียงแลบลิ้นพ่นพิษขู่ของมูนวอล์กดังตามหลังมาติดๆมันกำลังเลื้อยมาสนับสนุนการส่งิญญาให้ดาวเหนือเหมือนเคยซึ่งก็คงไม่ใช่เื่ที่ยากเย็นนักหากไม่มีพวกมารสูทขาวอีกคนคอยจ้องตะครุบเหยื่อของพวกเขา
"นายอ้วนส้มอมนากา เสียชีวิตจากะเิแก็ส คอนเฟิร์มเคส!"ดาวเหนือวาร์ปเข้าไปอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงอันร้อนระอุที่กำลังไหม้ลุกลามจากต้นเพลิงภายในห้องน้ำหรูพร้อมกับยกเครื่องบันทึกภาพรูปลูกตาขึ้นเก็บภาพด้วยมืออันสั่นเทา
ร่างอ้วนกลมของนายอ้วนส้มถูกแรงะเิและถูกย่างสดจนแทบไม่หลงเหลือสภาพมนุษย์ให้เห็นมันดูราวกับหมูย่างไขมันเยิ้มที่ถูกตัดออกเป็ชิ้นๆ ขณะที่ดวงิญญาที่หลุดออกจากร่างก็กำลังนั่งหอบหายใจอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่แผดเผาอยู่รอบตัวเช่นกัน
"ฉันตายได้ยังไงตายได้ยังไงวะ นังเชฟนั่น ต้องเป็นังเชฟนั่นแน่ๆ นัง...!!"
คำผรุสวาทด่าทอของชายอ้วนกลมถูกมูนวอล์กพุ่งเข้ามาหยุดไว้ด้วยการพันธนาการใบหน้าของเขา ก่อนที่ดาวเหนือจะรีบวาร์ปพาทั้งสองลงไปยังประตูนรกเพื่อนำส่งดวงิญญาเหยื่อรายล่าสุดให้กับผู้คุมสูทแดง
...เวลานี้เหลือเพียงไมเคิลกับสองมารสูทขาวณ สถานที่ซึ่งกำลังจะกลายเป็ทะเลเพลิงในอีกไม่ช้า และดาวเหนือก็กลัวเหลือเกินว่ามันจะจบลงด้วยแผนหมาหมู่เหมือนเคสของนับเงิน จริงอยู่ที่ไมเคิลไม่เคยพ่ายให้ฝ่ายตรงข้ามแต่สำหรับคราวนี้ หนุ่มน้อยััได้ว่าฝีมือของคนคนนั้นไม่เหมือนมารสูทขาวคนอื่นๆที่สำคัญ...
"รู้ว่าตัวเองจะเสียเปรียบคนที่มีกรรมผูกกันมาแต่ก็ยังมา"
คำพูดที่ไมเคิลเคยพูดกับนับเงินยังดังก้องอยู่ในหัวของหนุ่มน้อย แล้วเคสมารสูทขาวพวกนี้ล่ะจะเรียกว่าเป็คนที่มีกรรมผูกกันมาของไมเคิลได้หรือเปล่า!?
"ท่านยมขอรับ"
หลังจากคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายนาทีดาวเหนือก็ตัดสินใจเข้าเฝ้าท่านยมฉุกเฉินระหว่าง่เวลาพิจารณาโทษเพื่อทูลขอบางสิ่งจากพระองค์
"ว่ามา...ยมทูตฝึกหัดดาวเหนือ"
และแม้พระสุรเสียงจะเปี่ยมไปด้วยความเมตตาแต่ความเกรงกลัวในพระราชอำนาจ ก็ทำให้หนุ่มน้อยถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ รวมไปถึง... สติ
"รองหัวหน้ามานะอาจกำลังตกอยู่ในวงล้อมของพวกมารสูทขาวเหมือนคราวของหัวหน้านับเงิน กระหม่อมอยากทูลขอเคียวประจำตัวเพื่อนำไปช่วยรองหัวหน้าไมเคิล เอ้ย! มานะขอรับ"ดาวเหนือหลับตาละล่ำละลักกราบทูลท่านยม จนพูดชื่อไมเคิลผิดๆ ถูกๆ
"เ้ามั่นใจหรือไม่ ว่าหากมีเคียวเป็ของตัวเองแล้วจะไม่ต้องร้องขอความช่วยเหลือจากเหล่ายมทูตอื่น หรือหากเ้า้าความช่วยเหลือก็ขอให้บอกเสียั้แ่ตอนนี้ เพียงแต่การจะเรียกยมทูตที่ว่างเว้นจากหน้าที่นั้นอาจต้องใช้เวลาสักหน่อย"
คำถามของท่านยมทำเอายมทูตหนุ่มน้อยถึงกับชะงักและจำต้องใช้สมองทบทวนอย่างหนักอีกครั้ง ว่าตัวเองควรเลือกตัวเลือกไหนกันแน่
"กระหม่อม... มั่นใจว่าหากร่วมมือกับรองหัวหน้ามานะจะสามารถจัดการพวกมารได้ โดยไม่เกิดการสูญเสียขึ้นกับฝ่ายยมทูตขอรับ"
ในที่สุดดาวเหนือก็เลือกคำตอบให้กับตัวเองได้แม้จะต้องสูดลมหายใจ เพื่อเรียกความกล้าอีกครั้งเพราะหากมัวแต่รอคอยความช่วยเหลือจากยมทูตอื่น ก็ไม่มีหลักประกันใดๆ บอกได้ว่าไมเคิลจะอยู่รอดปลอดภัยจนถึงเวลานั้น
"ได้...ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เคียวของเ้าไปใช้ชั่วคราว เมื่อจัดการภารกิจนี้แล้วจงนำมาคืน และมารับมันอีกครั้ง ในวันที่เ้ารับภารกิจแรก"ท่านยมทรงประทานอนุญาตก่อนจะผายมือเรียกเคียวด้ามยาวสีดำสนิทมาส่งให้ยมทูตฝึกหัดดาวเหนือ
"ขอรับท่านยม"หนุ่มน้อยรีบรับเคียวมาถือไว้ และวาร์ปกลับขึ้นมาบนโลกมนุษย์พร้อมมูนวอล์กคู่หูของไมเคิล ภายในเปลวเพลิงที่กำลังลุกลามไปทั่วอาณาบริเวณที่ซึ่งไมเคิลกำลังต่อสู้อยู่กับสองมารสูทขาวอย่างเอาเป็เอาตาย
"รุ่นพี่ครับ!ผมมาช่วยแล้ว" ดาวเหนือะโลั่นเหมือนอย่างฉากการปรากฏตัวของคนเป็พระเอกในละครแอคชั่นแต่นี่น่ะมันฉากบู๊ของยมทูตต่างหาก
"ทิ้งมูนวอล์กไว้ที่นี่แล้วหนีไป!"
นั่นคือคำพูดของไมเคิลที่ะโตอบมาทำเอาดาวเหนือถึงกับชะงัก ขณะที่มูนวอล์กพุ่งตัวตามเสียงเรียกเข้าไปหาคู่หูของมัน
"แต่ผมมาช่วยรุ่นพี่นะครับ"ดาวเหนือย้ำคำเดิม ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมากถึงมากที่สุดในชีวิต แน่ล่ะ!ก็เขาอุตส่าห์ไปขอเคียวจากท่านยมมาเพื่อการณ์นี้นี่
"ฉันจะจัดการเื่นี้เอง!"ไมเคิลตอบสวนอย่างเด็ดเดี่ยว เหมือน้าบอกย้ำเจตนารมณ์เดิมของตัวเองเช่นกัน
ทว่าเวลานี้... ไม่มีอะไรห้ามการตัดสินใจของยมทูตฝึกหัดหนุ่มน้อยได้อีกต่อไป!!
"ไม่ครับ!เพราะผมมาที่นี่เพื่อช่วยรุ่นพี่" ดาวเหนือกระชับเคียวในมือแล้วพุ่งเข้าใส่ชายในชุดสูทขาวคนหนึ่งซึ่งเขาจำได้แม่นยำว่าเป็คนเดียวกับที่ไล่ตามเขาและมูนวอล์กเพื่อแย่งเหยื่อ
"จะได้ช่วย หรือได้ตายตรงหน้ากันนะ!"คนคนนั้นผละจากไมเคิล ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ดาวเหนือเช่นกันและแม้ว่านี่จะเป็การต่อสู้จริงครั้งแรกของหนุ่มน้อยยมทูตฝึกหัดแต่เขาก็ปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่พ่ายแพ้ให้เสียชื่อครูฝึกอย่างไมเคิลเด็ดขาด
"เดี๋ยวก็รู้ครับ!"ดาวเหนือตอบกลับฉุนๆ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมปล่อยให้อารมณ์บูดๆที่ก่อตัวขึ้นจากคำพูดเยาะเย้ยเมื่อครู่ ทำให้ตัวเองเสียสมาธิ อย่างน้อย...เขาก็มั่นใจว่าความเร็วของเขาเหนือกว่า และถ้าใช้มันให้เป็ประโยชน์ล่ะก็
"ไม่ต้องเดี๋ยวหรอกรู้ผลตอนนี้เลยล่ะ!" ชายสูทขาวหัวเราะลั่น ก่อนจะพุ่งหอกในมือใส่ดาวเหนือทว่าช้าไปกว่าหนุ่มน้อยซึ่งวาร์ปไปอยู่เหนือศีรษะของคนคนนั้นแล้ว
พลั่กกกก!!
สันเคียวยมทูตฟาดเข้าตรงด้านหลังท้ายทอยของชายสูทขาวเต็มแรงแม้จะไม่ทำให้สลบ คอหักหรือพิกลพิการเหมือนอย่างการฟาดท่อนเหล็กใส่ท้ายทอยมนุษย์ตัวเป็ๆแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายเสียหลักเซถลาลงไปกับพื้นได้
"หน็อยยยยย!!"คนคนนั้นลุกขึ้นรับหอกที่พุ่งกลับมาหาราวกับเป็บูมเมอแรงแต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร หนุ่มน้อยยมทูตฝึกหัดก็วาร์ปมาอยู่ตรงหน้าแล้วใช้ปลายด้ามเคียวกระแทกเข้าตรงกลางหน้าผากอย่างแรงจนอีกฝ่ายหงายเงิบลงไปนอนกับพื้นอีกรอบ
"เอาไงกับหมอนี่ดีครับรุ่นพี่?" ดาวเหนือร้องถามไมเคิลโดยที่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่มารสูทขาวตรงหน้าซึ่งกำลังจ้องตอบกลับมาด้วยแววตาอาฆาตแค้น
"หลับหูหลับตาทำตามตูดตามคำสั่งมันขนาดนี้ ยังไม่รู้เบื้องลึกเื้ัของไอ้ฆาตกรนั่นสินะ"ชายสูทขาวผู้นอนอยู่ตรงปลายด้ามเคียวของดาวเหนือพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันระหว่างที่ไมเคิลกำลังสู้ติดพันอยู่กับมารสูทขาวอีกคนจนไม่มีเวลาตอบคำถามของยมทูตรุ่นน้อง
....เขาเป็ชายร่างสูงั์ตาเหยี่ยววัยเฉียด 50 ผมรองทรงดำขลับยังคงเรียบแปล้แม้ผ่านการต่อสู้มากว่าครึ่งชั่วโมงราวกับควักเจลทั้งกระปุกมาปาดไว้ คิ้วเข้มและหนาปานแผ่นสาหร่ายอบกรอบจมูกมีแววโด่งในไม่กี่ชาติภพข้างหน้าขณะที่ริมฝีปากสีคล้ำบ่งบอกความเป็สิงห์อมควันทำเอาดาวเหนืออยากพาไปเลิกบุหรี่เสียเดี๋ยวนี้
"ฉันจะเล่าให้แกฟังเอาบุญก็ได้รองหัวหน้ายมทูตของพวกแกน่ะ มันก็แค่อดีตฆาตกรฆ่าคน จุดจบของมันสุดท้ายก็ตายในคุก!"
คำพูดของชายสูทขาวคล้ายจะช่วยเร่งให้ดาวเหนือตัดสินใจได้ด้วยตัวเองว่า ควรทำยังไงกับคนคนนี้โดยไม่ต้องรอคำตอบจากไมเคิล
พลั่กกกกก!!
ด้ามเคียวของยมทูตฝึกหัดฟาดเข้าที่ท้องของชายตรงหน้าจนอีกฝ่ายซึ่งไม่ทันตั้งตัว ทั้งเจ็บและจุกถึงขั้นปล่อยหอกร่วงจากมือ
"ถึงผมจะเป็เด็กใหม่แต่ก็ไม่ได้อ่อนหัดหรอกนะครับ" ดาวเหนือมองคนคนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าดูเหมือนว่าเขาจะสืบทอดความเ็ามาจากหัวหน้าและรองหัวหน้ายมทูตแล้ว
"คิดว่าฉันกลัวงั้นเหรอไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแกน่ะ มันก็ได้แค่ตามตูดยมทูตรุ่นพี่ไปวันๆเท่านั้นแหละ ไม่มีสมองเป็ของตัวเอง เลยถูกเขาหลอกว่าเป็คนดีไงล่ะ!"
คำดูถูกพรั่งพรูออกมาจากปากคล้ำๆของสิงห์อมควันสูทขาวยิ่งทำให้ดาวเหนือตัดสินใจทำอะไรบางอย่างได้โดยไม่ต้องทบทวนซ้ำ
พลัวะ!!!
ด้ามเคียวแข็งๆ ซึ่งผลิตขึ้นจากโลหะอะรูมิไร้ในยมโลกฟาดเข้าตรงกลางดั้งจมูกของชายสูทขาวเต็มแรง จนน่ากลัวว่าศีรษะกลมๆ นั้นจะหลุดลอยไปแม้ว่าทรงผมของคนคนนั้นจะยังเรียบแปล้ดังเดิมก็ตาม
"รุ่นพี่ไม่เคยบอกครับว่าตัวเขาเป็คนดี ผมให้โอกาสพูดใหม่ ว่าทำไมรุ่นพี่ของผมถึงต้องฆ่าคน?" ดาวเหนือตั้งเงื่อนไข
"ก็เพราะมันเป็คนเลวไงถึงฆ่าคนได้แบบไม่รู้สึกอะไร มันเองก็รู้ตัวนี่ ถึงได้บอกแกว่ามันไม่ใช่คนดี"คนคนนั้นตอบสวนระหว่างที่พยายามยันตัวเองขึ้นนั่ง
พลัวะ!!!
คราวนี้ด้ามเคียวโลหะฟาดเข้าที่ท้องของชายสูทขาวอีกครั้งแบบไม่มีการออมแรง
"ถ้าไม่ตอบความจริงคงรู้นะครับว่าจะเป็ยังไง"
คำพูดของดาวเหนือฟังดูคล้ายการข่มขู่ทว่าเมื่อคมเคียววาววับสะท้อนเปลวเพลิง ย้ายตำแหน่งมาจรดเข้าที่ลำคอชายสูทขาวจึงรู้ว่านั่นไม่ได้เป็เพียงแค่การขู่
"กะ... กะ...แกไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก ตำแหน่งของฉันน่ะสูงกว่าแกหลายเท่าแล้วถ้าเกิดฉันตายขึ้นมาล่ะก็... พรรคพวกของฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่แกจะต้องถูกตามล่าให้ตายตามฉันไป" คนคนนั้นเหลือบตามองคมเคียวที่จ่ออยู่ตรงคอและยังคงอวดตนไม่เลิก กระทั่งคมเคียวที่ว่าค่อยๆ จรดลงบนลำคอ
...จริงๆ ดาวเหนืออยากกระตุกมือตัดฉับเดียวให้ขาดสะบั้นเหมือนอย่างที่ไมเคิลเคยทำ แต่ไม่ดีกว่า...เก็บไว้เล่นสนุกต่ออีกหน่อยน่าจะดี
"เฮ้ย!! ดะ... ดะ... เดี๋ยวสิถ้าแกฆ่าฉัน แกจะไม่มีทางรู้อดีตของรองหัวหน้าแกไปตลอดชีวิตเลยนะ"มันโวยวายเสียงสั่น ปากคอสั่น เมื่อเห็นว่าดาวเหนือเอาจริง
"จะเล่าก็รีบเล่ามาครับ ผมี้เีพูดเยอะเจ็บคอ" ดาวเหนือยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนและไม่ถอนคมเคียวออกไปจากลูกกระเดือกของอีกฝ่ายด้วยหนุ่มน้อยถือว่าเวลานี้... เขาเป็ต่อ
"ระ... ระ...รองหัวหน้าแกเคยเป็ลูกน้องของฉัน ส่วนพวกของฉันที่เ้านั่นกำลังสู้อยู่ด้วยเคยเป็ประธานบริษัทที่พวกเราทำงานอยู่ และมันก็ฆ่าพวกฉันทั้งคู่มันฆ่าคนที่เคยรับมันเข้ามาทำงาน จิตใจมันทำด้วยอะไร แกลองคิดดู!"
คำพูดปิดท้ายประโยคทำให้เคียวที่คอเ้าของคำพูดจ่อลึกเข้าไปมากขึ้น จริงอยู่ที่ร่างของพวกมารสูทขาวโปร่งแสงไม่ต่างจากยมทูตแต่เคียวของเหล่ายมทูตก็มีไว้เพื่อร่างโปร่งแสงเหล่านี้เช่นกัน
"ผม้าความจริงไม่ใช่ความเห็น" ดาวเหนือสวนขึ้นทันควันแววตาที่มองชายสูทขาวเต็มไปด้วยความว่างเปล่าจนน่าหวั่นใจว่ามือของเขาอาจกระตุกคมเคียวให้ตัดฉับเข้าที่ลำคอนั้นเมื่อไหร่ก็ได้
"กะ... กะ... ก็ได้!!บริษัทเรามีปัญหาเื่เงิน ก็เลยโยนความผิดให้หมอนั่น ก็แค่นั้น"คนคนนั้นละล่ำละลัก ทว่านั่นก็ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่ดาวเหนือ้าจะได้ยินแต่แล้วตอนนั้นเอง...
"ไม่ใช่แค่เื่เงินไม่ใช่เหรอเื่ปลอมแปลงเอกสารล่ะ ทำไมแกไม่พูด!"
เสียงของไมเคิลดังแทรกขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของรองหัวหน้ายมทูตและงูคู่หู ทำเอาคนคนนั้นตัวสั่นปากคอสั่นหนักขึ้น ราวกับกำลังหวาดกลัวว่าความจริงจะปรากฏ
"กะ... กะ... แกแกฆ่าท่านประธานไปแล้วเหรอ แกมันเป็ฆาตกรในสายเืจริงๆ ด้วยขนาดตายไปแล้วแกก็ยังมาเป็ฆาตกรอีก!!"
คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะของไมเคิลให้ดังขึ้นจนดาวเหนือนึกแปลกใจว่า มีอะไรน่าขบขันในคำพูดนั้น หรือมัน...มีความหมายอย่างอื่นแอบแฝงอยู่โดยที่คนนอกอย่างเขาไม่รู้
“ท่านประธานของแกน่ะหนีไปแล้ว!"
3K
