ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ณัชชาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าใบหน้าของเธอแข็งทื่อ “เรา..ไม่ได้กลับโรงแรมที่พักกันเหรอ ฉันไม่คุ้นเส้นทางนี้?”เสียงของณัชชาสั่นเครือพร้อมกับขนตายาวสีดำกระพริบถี่ขึ้นเป็นจังหวะอาทิตย์เหลือบมองจากกระจกมองหลัง เขายังดูนิ่งสงบและพูดว่า "ไปโรงพยาบาล"“โรงพยาบาล?” ณัชชารู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่เป็นไร และนิลยาก็ฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์แล้ว""ฉันไม่ต้องการให้มีใครเป็นอันตรายในก่องถ่ายของฉัน" อาทิตย์ลดเสียงลงเล็กน้อยโรงพยาบาลค่อนข้างไกล แต่การเดินทางไปโดยรถส่วนตัวทำให้รู้สึกว่ามันไม่ได้ไกลมาก สักพักก็มาถึงโรงพยาบาลอาทิตย์ไม่ได้ทำการนัดหมายแพทย์ไว้ล่วงหน้า ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าไปติดต่อเหมือนเป็นคนไข้ทั่วไป ทันที่พี่พวกเขามาถึงโรงพยาบาลอาทิตย์ก็แจ้งให้ณัชชานั่งรอที่เก้าอี้ด้านหน้าก่อน เขาเป็นตัวแทนณัชชาเข้าไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ในชุดสีขาวเพื่อรอรับบริการช่วงเวลานี้ผู้คนบางตาเท่านั้น พวกเขานั่งรอไม่นาน ก็ได้รับการเรียกเข้าพบแพทย์บาดแผลของณัชชาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพียงแต่หมอต้องทำการล้างและฆ่าเชื้อโรคให้อีกครั้ง หมอทำหมันให้ใหม่และรักษาแผลเมื่อออกมาจากห้องรักษา อาทิตย์ที่รออยู่ด้านหน้าห้องและดูแลเรื่องค่ารักษาเรียบร้อย ณัชชารู้สึกเกรงใจเล็กน้อย สุดท้ายแล้วค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ประทับใจมากและแทนที่เขาจะได้นอนพักผ่อนแล้ว แต่เขากลับพาเธอมาที่โรงพยาบาลและยังมาดูแลเธอเป็นอย่างดีในช่วงเวลานี้พวกเขานั่งรอรับยาที่แพทย์สั่งจ่ายจากช่องกระจกสี่เหลี่ยมเล็กๆที่โรงพยาบาล มีเจ้าหน้าที่สองสามคนกำลังวุ่นวายก้มหยิบซองยา"ผู้กำกับคะ ขอบคุณมากๆนะคะ" ณัชชาเอ่ยขึ้นทันทีอาทิตย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง "อยู่นอกกองถ่ายฉันไม่ต้องการให้ใครเรียกฉันว่าผู้กำกับ เธอสามารถเรียกฉันว่าพี่ชายก็ได้" ณัชชาตะลึงและหายใจเข้าลึก ๆ เธอคุ้นเคยกับท่าทางของอาทิตย์ในการสอนผู้คนด้วยใบหน้าที่เย็นชาในกองถ่ายและตอนนี้เขามีท่าทีที่แตกต่างเมื่อเจ้าหน้าที่เรียกรับยา อาทิตย์ก็รีบลุกขึ้นเดินไปรับยาแทนณัชชาทันที อาทิตย์เหลือบมองเธอครู่หนึ่งจากนั้นยื่นถุงยาให้เธอและพูดอย่างเฉยเมย "พรุ่งนี้ผมไม่ต้องการให้คุณไปที่กองถ่ายนะ"อาทิตย์ไม่ใช่คนตาบอด เขาเห็นบาดแผลที่เท้าของณัชชาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในมุมมองของเขาอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ และเขาจะต้องดูแลนักแสดงของเขาให้ดี อย่างไรก็ตามต้องรักษาแผลให้หายดีก่อนเมื่อมองไปที่ถุงยาที่อาทิตย์นำมายื่นให้ ณัชชารู้สึกว่าอาทิตย์ไม่ได้เย็นชาอย่างที่เธอคิด ณัชชาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในสายตาของณัชชาเขาเป็นคนดีมากหลังจากส่งณัชชาไปที่โรงแรม อาทิตย์ก็จากไป ณัชชาหลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็อยู่ภายใต้ชุดนอนและเอยตัวลงไปบนที่นอน เธอโทรกลับไปหาวิยะดา ตอนที่อยู่ในรถของอาทิตย์มีสายเรียกเข้าจากวิยะดา ณัชชาไม่กล้ารับสาย เธอจึงตัดสายไป"ฉันเพิ่งกลับจากโรงพยาบาล" ณัชชาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "ห๊ะ! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เธอเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า?"หลังจากได้ยินว่าณัชชากลับจากโรงพยาบาล มีคำถามมากมายยิงออกมาจากปากของวิยะดา ด้วยน้ำเสียงที่กังวลและห่วงใยเพื่อนที่อยู่ทางไกลณัชชายิ้ม "ไม่เป็นไร ได้รับบาดเจ็บที่เท้า เล็บเปิด"วิยะดาไม่ได้คาดหวังว่าการเป็นนักแสดงจะมีความเสี่ยงสูง “ถ้าอย่างนั้น เธอไม่ควรจะทำงานนี้ต่อไป ฉันคิดว่าเธอควรหยุด”วิยะดาคิดถึงความลึกลับซับซ้อนในวงการบันเทิงนี้อย่างไม่เป็นทางการ ณัชชาไม่เห็นด้วยที่จะหยุด เธอเคยอยู่กับมาวินและเพียงแค่เขาให้เงินเธอใช้เท่านั้น ณัชชาไม่เคยช่วยงานของเขา เธอไม่รู้ว่าเขาต้องทำงานหนักมากเพียงใด และกว่าพวกเขาจะกลายเป็นเศรษฐี หรือแม้กระทั่งมีบ้านและมีรถเป็นของตัวเองนั้น ยากลำบากมากแค่ไหน ณัชชาส่ายหัวและดวงตาของเธอมุ่งมั่นแน่วแน่ "ถ้าฉันได้ตั้งใจแล้ว ฉันจะไม่มีทางกลับไปเดินเส้นทางเดิม"ณัชชาต้องการสร้างรายได้อย่างรวดเร็วและสร้างรายได้มากขึ้นวิธีนี้เป็นทางลัดที่มีศักดิ์ศรี เธอคิดว่ามันน่าสนใจที่จะมีชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง....................มาวินเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ในช่วงเวลานี้เขาเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เขาต้องพักรักษาตัวให้หายดีก่อน ในช่วงนี้เขาผ่อนคลายโดยไม่ควรจะคิดเรื่องงานเมื่อเขาเป็นอิสระจากทุกอย่าง สมองของเขาก็ไม่ต้องมีเรื่องอื่นๆมารบกวนยกเว้นเรื่องของณัชชา“ป้าดา ป้าถืออะไรอยู่?” มาวินเห็นว่าป้าดาหยิบถุงจำนวนมากในมือของเธอและใส่ไว้ในถุงพลาสติกป้าดา: "นี่เป็นของของคุณณัชชา เอ่อ..คือป้าเพิ่งจะเข้ามาเก็บ" ป้าดามีสีหน้าสำนึกผิด ครั้งสุดท้ายที่มาวินกลับมาที่บ้าน ใบหน้าของมาวินกลับมาอย่างน่าสยดสยอง เขาสั่งให้ป้าดาเก็บข้าวของที่เป็นของณัชชาออกไปทิ้งทั้งหมด และก่อนหน้านี้ป้าดาก็ลังเลอยู่สองสามวันคิดว่าจะดีกว่าที่จะทำตามคำสั่งของมาวินเพราะสุดท้ายแล้วมาวินก็ยังเป็นเจ้านายของเธอและเป็นคนที่จ่ายเงินเดือนให้กับเธอป้าดากำลังจะโยนสิ่งของออกไปแต่ มาวิน เปิดปากของเขา“ของของเธอ เอาลงไปวางไว้ที่ห้องฉันก่อนสิ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 เขาเป็นคนดีมาก

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 เขาเป็นคนดีมาก

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้