ภัทรา หญิงสาววัย 25 ปี ทำงานตำแหน่งพนักงานบัญชีบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับตัวเลข และเอกสารที่ไม่มีวันหมด ั้แ่เช้าจรดค่ำ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำงานซ้ำๆ ทุกวัน ความเหนื่อยล้าทั้งทางกายและใจ สะสมจนทำให้เธอเริ่มเบื่อหน่ายกับชีวิตที่เหมือนไม่มีจุดหมาย
ความรู้สึกนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วคราว แต่ดูเหมือนจะหยั่งรากลึกมาั้แ่ในอดีต ภัทรา เติบโตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ พ่อและแม่แยกทางกันั้แ่เธออายุเพียง 10 ขวบ หลังจากนั้น เธอต้องย้ายไปอยู่กับแม่ ซึ่งในตอนแรกดูเหมือนจะเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเด็กผู้หญิง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกกลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เธอหวัง ่เวลาที่เธอควรได้รับความรัก และการสนับสนุนกลับเต็มไปด้วยความขัดแย้ง และความไม่เข้าใจ เมื่ออายุ 16 ปี เธอจึงตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่เพียงลำพัง เธอต้องพึ่งพาตัวเองในทุกด้าน ั้แ่การหาเงินเรียนไปจนถึงการจัดการชีวิตประจำวัน
ในแต่ละวันหลังเลิกงาน ภัทรา มักกลับไปยังห้องพักเล็กๆ ที่เงียบงัน มีเพียงเสียงพัดลมและโทรทัศน์ที่เปิดไว้เพื่อทำลายความเงียบ เธอไม่มีเวลาหรือแรงใจมากพอที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใคร ทั้งเพื่อนร่วมงานหรือแม้แต่กลุ่มเพื่อนสนิทในมหาวิทยาลัยก็ดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อม
แต่ในวันหนึ่งหลังเลิกงาน ภัทราเปิดแอปพลิเคชันแชทบนโทรศัพท์มือถือโดยไม่ได้ตั้งใจ จนพบกลุ่มแชทเก่าของเพื่อนมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้พูดคุยกันมานาน เธอจึงเลื่อนดูข้อความที่ตกค้างั้แ่เมื่อหลายเดือนก่อน และพบข้อความล่าสุดจากธัญชนก หนึ่งในเพื่อนสนิทที่ยังคงพยายามติดต่อเธออยู่
“ภัทรา! มีทริปไปเที่ยวอียิปต์กับพิมพ์พรและอาทิตย์นะ สนใจมั้ย? จะได้เจอกันซะที หลังจากหายตัวไปเลยั้แ่เรียนจบ”
ภัทรานั่งมองข้อความนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถามว่าการออกเดินทางครั้งนี้จะช่วยเปลี่ยนชีวิตเธอได้จริงหรือไม่ หรือจะเป็เพียงการหลีกหนีความว่างเปล่าชั่วคราว
ธัญชนกยังไม่ยอมแพ้ เธอส่งข้อความเพิ่มเติมพร้อมกับรูปถ่ายสถานที่ที่พวกเขาวางแผนจะไปเที่ยว มีพีระมิดที่ล้อมรอบด้วยทะเลทรายสีทองแผ่ขยายไปสุดสายตาทำให้ภัทรารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เธอนึกถึงวัยเรียนที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การเถียงกันเื่การบ้าน และการนั่งคุยกันจนดึกดื่น ภาพเ่าั้เริ่มชัดเจนขึ้นจนทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวในห้องพักเล็กๆ ของเธอเหมือนจะเบาบางลง
ในที่สุด เธอตัดสินใจตอบกลับด้วยข้อความสั้นๆ ที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกมากนัก “ตกลง ฉันไปด้วย”
เพื่อนๆ ในกลุ่มตอบกลับแทบจะทันที พร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์และข้อความตื่นเต้นเป็การต้อนรับการกลับมาของภัทรา ธัญชนกไม่ลืมแนบไฟล์เอกสารรายละเอียดการเดินทางให้
“ดีเลย! ได้ไปด้วยกันสักที ฉันอยากไปที่นี่มากเลยมันสวยมาก ฉันอยากไปขี่อูฐ!” อาทิตย์พิมพ์เข้ามาเพิ่มอย่างกระตือรือร้น
สำหรับภัทรา นี่อาจเป็โอกาสสุดท้ายที่จะเชื่อมโยงตัวเองกลับไปยังความสัมพันธ์ที่เธอเคยคิดว่าได้หลุดลอยไปแล้ว การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้มาจากความคิดชั่ววูบ แต่ยังเป็ความหวังที่เธอจะได้เติมเต็มบางอย่างในชีวิตที่ว่างเปล่าของเธอ
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างเตรียมตัวเดินทาง ภัทราเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในการใช้ชีวิตที่เริ่มมีจุดหมาย ทริปนี้เป็ครั้งแรกที่เธอได้เดินทางไปต่างประเทศ และได้ััประวัติศาสตร์อันยาวนานของอียิปต์ทำให้เธอรู้สึกหลงใหลอย่างทันที ั้แ่ก้าวแรกที่ได้เห็นโบราณสถานต่างๆ แม้จะเพิ่งใช้เวลาในอียิปต์ได้เพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่เธอกลับรู้สึกผูกพันเหมือนบ้านหลังที่สอง ทุกครั้งที่เดินผ่านซากปรักหักพังของอารยธรรมโบราณ เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานลึกลับที่แผ่ออกมา จากหินทุกก้อนและจากมุมต่างๆในประเทศที่มีมนต์ขลังนี้
วันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ ภัทราและกลุ่มเพื่อนๆ ได้ตัดสินใจไปเยี่ยมชมโบราณสถานแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางทะเลทราย ที่นี่เป็หนึ่งในสถานที่ที่ขึ้นชื่อเื่ความลึกลับและความเก่าแก่ เมื่อรถทัวร์พาพวกเขามาถึงที่หมาย ภัทราก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นกับความงดงามของสถานที่
“ว้าว! มันเหมือนกับในหนังเลย!” พิมพ์พรพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะที่กวาดตามองไปที่พีระมิดขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า
“ใช่! ได้มาเห็นกับตาตัวเองแล้วไม่อยากจะเชื่อว่ามีอยู่จริง” อาทิตย์พูดพร้อมกับอมยิ้ม “ฉันอยากเข้าไปดูด้านในพีระมิดแล้วล่ะ”
ภัทรามองไปรอบๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตา ทุกสิ่งดูเหมือนจริงและใหญ่โตขึ้นกว่าในหนังสือหรือในภาพถ่ายที่เคยเห็น แต่ละก้าวที่เธอเดินไปในทะเลทรายก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย บรรยากาศที่แห้งแล้งแต่กลับมีเสน่ห์และลึกลับ
“เอาล่ะ ทุกคน เตรียมตัวกันให้ดีนะ เราจะได้เข้าไปสำรวจในพีระมิดกันแล้ว” ธัญชนก พูดขณะหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม
ภัทรายิ้มและพยักหน้า “หวังว่าพวกเราจะไม่หลงกันนะ”
“อย่าห่วงไปเลย!” อาทิตย์พูดพร้อมยิ้มขำๆ “มีแผนที่แล้วนะ พวกเรายังจะหลงกันอีกหรอ”
ทุกคนเดินไปตามทางที่มีการสร้างขึ้นให้เข้าถึงโบราณสถาน ภัทรารู้สึกเหมือนกับว่าเธอเดินเข้าไปในโลกที่ต่างจากเดิม สถานที่รอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนในอากาศ
เมื่อพวกเขามาถึงปากทางเข้าสู่อุโมงค์ในพีระมิด ภัทราก็รู้สึกถึงลมเย็นที่พัดออกมาจากภายในอุโมงค์ เธอลองเอื้อมมือไปแตะผนังพีระมิดที่เย็นะเื พร้อมกับมองไปที่อุโมงค์ที่มืดมิดและเส้นทางที่ทอดยาวตรงหน้าลึกเข้าไปนั้น ก็ทำให้เธออดหวั่นใจไม่ได้
“ทุกคน… มันจะปลอดภัยแน่ใช่มั้ย?” พิมพ์พรถามเบาๆ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรู้สึกกังวล
อาทิตย์ยิ้มแห้งและตบบ่าของพิมพ์พร “ไม่น่าจะมีปัญหาหรอก พวกเราก็แค่ต้องระมัดระวังเพิ่มขึ้นนิดนึงมั้ง”
ภัทราไม่ตอบอะไร เธอแค่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินต่อเข้าไปในอุโมงค์ ความตื่นเต้นในตัวเธอเพิ่มขึ้นทุกวินาที ความลึกลับของพีระมิดดึงดูดให้เธออยากสำรวจ และค้นหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน
ขณะที่พวกเขากำลังเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ ภัทราก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในบรรยากาศ การสะท้อนของเสียงฝีเท้าของพวกเขาเริ่มผิดปกติ และแสงไฟจากไฟฉายของกลุ่มเพื่อนก็เริ่มทอแสงไปยังผนังอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ทำให้เห็นว่าอุโมงค์แห่งนี้เคยถูกใช้งานมานานหลายพันปี
“ทุกอย่างมันเริ่มแปลกๆ…” ภัทราพึมพำกับตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังเดินผ่านในโลกที่เธอไม่คุ้นเคย เสียงฝีเท้าของพวกเขาเริ่มทวีความก้องกังวาน และบรรยากาศก็ทวีความลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ
ขณะที่ภัทราและเพื่อนๆ กำลังเดินสำรวจซากอุโมงค์ลึกลับภายในพีระมิดอันมหึมา ทันใดนั้น ภัทราก็รู้สึกถึงแรงสั่นะเืที่ทำให้พื้นใต้เท้าของเธอสั่นไหว เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงที่เหมือนจะทำให้โลกทั้งใบพังทลาย เธอพลัดตกลงไปในรอยแยกอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของเธอลอยละลิ่วก่อนที่จะกระแทกกับพื้นอย่างแรง ความมืดที่รายล้อม และความเย็นะเืคล้ายจะกดดันเธอจนหายใจไม่ออก ภัทรารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่ความว่างเปล่า เสียงหัวใจเต้นแรงในอกดังก้องในโสตประสาท จนแทบจะเป็เสียงเดียวที่ยังเตือนเธอว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ความหวาดกลัวและความสับสนผสมปนเปกันจนยากจะแยกแยะ
เธอพยายามตั้งสติ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสูญเสียการควบคุมไปหมด ความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกดึงออกจากโลกเดิม และโยนเข้าสู่ความไม่รู้จักนั้นชัดเจนจนแทบจะทำให้เธอคลั่ง เสียงกระซิบที่จับไม่ได้ใจความดังขึ้นในหัว และร่างกายที่อ่อนล้าทำให้เธอค่อยๆ หมดแรง
“นี่มัน… ที่ไหนกัน…” คำถามผุดขึ้นในใจเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงในห้วงแห่งความว่างเปล่า……
232
