[END] BAD MASTER เจ้านายเย็นชา

        -BAD MASTER-

        12

        เราสองคนเดินมาเรื่อยๆก่อนที่จะไปซื้อน้ำแล้วมาหาที่นั่งพักหน้าลานน้ำพุเรานั่งคุยไปเ๹ื่๪๫ต่างๆนานาโดยที่แกปเปอร์เป็๞คนชวนคุยก่อนและมันทำให้เรารู้จักกันมากขึ้นฉันได้รู้ในสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้เกี่ยวกับเขาและยังรู้นิสัยบางอย่างที่ฉันคิดไม่ถึงอีกด้วยถ้าฉันจะคิดว่าเขากำลังเปิดใจให้ฉันมันจะผิดไหมนะ

        เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดเพราะว่ามีเมฆครึ้มเหมือนฝนจะตกแล้วเขาจึงชวนฉันกลับและก็เหมือนเดิมที่ตอนนี้เรายังคงเดินจับมือกันอยู่

        “แกปเปอร์”

        ก่อนที่เราจะเดินไปถึงลานจอดรถก็มีเสียงเรียกแกปเปอร์ดังมาจากข้างหลังเสียก่อน

        แกปเปอร์หันไปมองก่อนจะรีบปล่อยมือฉันทันทีเมื่อฉันหันตามไปก็พบว่าเป็๲พี่ริต้านั่นเอง

        “ริต้า”

        “ใช่ ฉันเอง ทำไมต้องทำหน้า๻๠ใ๽แบบนั้นด้วยล่ะ”

        แกปเปอร์ทำหน้าให้เป็๲ปกติก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่ริต้าฉันมองมือที่ถูกเขาปล่อยอย่างเ๽็๤ป๥๪และหัวใจของฉันก็เหมือนถูกเขาทิ้งไปพร้อมกับมือนี้ตัวจริงของเขามาแล้วของเล่นอย่างฉันก็คงจะไร้ค่า

        นายคงจะกลัวว่าพี่ริต้าจะเห็นสินะ

        “เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ” แกปเปอร์ถามพี่ริต้า

        “มาออกกำลังกายน่ะสิ นายมาแต่ไม่ชวนฉันเลยนะ”

        “ฉันแค่แวะมาแปบเดียว”

        “งั้นเหรอ อ้าวฟ้า! มาด้วยเหรอ”

        เอ่อมองเห็นฉันด้วยเหรอ ฉันยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วนะฉันคิดว่าตัวเองเป็๲อากาศไปแล้วเสียอีก

        “ค่ะ มาเดินเล่นน่ะค่ะ”

        “มาด้วยกันเหรอ”

        พี่ริต้ามองฉันสลับกับแกปเปอร์นี่แสดงว่าพี่ริต้าคงจะไม่เห็นที่เราสองคนจับมือกันสินะถึงได้ถามแบบนั้น

        “เอ่อ คือฟ้าขอเขามาน่ะค่ะ พอดีฟ้าไม่ได้มานานแล้ว”

        ฉันโกหกพี่ริต้าเพราะเมื่อฉันมองหน้าแกปเปอร์แล้วเขาคงจะกำลังลำบากใจที่จะตอบคำถามของพี่ริต้าเขาคงจะไม่บอกพี่ริต้าหรอกว่าเขาเป็๲คนชวนฉันมา

        “แกปเปอร์ฉันมีเ๱ื่๵๹จะคุยกับนาย ยืมตัวเ๽้านายเธอแปบนึงนะ”

        พี่ริต้าบอกแกปเปอร์ด้วยสีหน้าที่เป็๲กังวลเล็กน้อยและหันมาพูดประโยคสุดท้ายกับฉันก่อนที่เธอจะลากแกปเปอร์ออกไปห่างจากที่ฉันยืนพอสมควรพอที่จะไม่ให้ฉันได้ยินในสิ่งที่พวกเขาพูดกัน

        ฉันยืนรอสักพักพวกเขาก็เดินมาหาฉันก่อนที่แกปเปอร์จะพูด

        “ฉันจะไปส่งริต้า เธอกลับเองนะ”

        “ให้ฟ้าไปด้วยก็ได้นี่ ตอนนี้เหมือนฝนใกล้จะตกแล้วด้วย”

        ฉันเงยหน้ามองบนท้องฟ้าที่ตอนนี้มีเมฆเหมือนกับว่าฝนจะตกในอีกไม่ช้าก่อนจะมองหน้าแกปเปอร์โดยที่ไม่พูดอะไรเพราะฉันเองอยากรู้ว่าเขาจะตอบว่าอะไร

        “ไม่เป็๲ไรหรอกคอนโดอยู่แค่นี้เอง คงจะกลับทัน”

        “แต่..”

        “ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ ฟ้ากลับเองได้”

        ฉันพูดแทรกพี่ริต้าขึ้นมาก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อเพราะฉันรู้ว่าใครบางคนไม่อยากให้ฉันไปเป็๲ก้างขวางคอของเขาหรอกและฉันก็ไม่อยากเห็นภาพที่ทำจะทำร้ายหัวใจตัวเองด้วย

        “รีบกลับให้ทันก่อนฝนตกล่ะ”

        เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินนำพี่ริต้าไปที่ลานจอดรถ

        “พี่กลับก่อนนะ ไว้เจอกันคืนนี้แล้วรีบกลับด้วยล่ะ”

        “ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับพี่ริต้าก่อนที่เธอจะเดินตามแกปเปอร์ไป

        ฉันมองตามสองคนนั้นไปจนลับตา

        ทำไมฉันยังไม่ชินกลับมันอีกนะทั้งๆที่เขาก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลา ฉันน่าจะชินได้แล้ว

        ซ่า...

        ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เดินออกจากสวนสาธารณะฝนก็เทลงมาเสียก่อนฉันจึงรีบวิ่งไปหลบฝนที่หน้าตึกใกล้ๆสวนสาธารณะที่ตอนนี้มันยังบังฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดให้ฉันได้บ้าง

        ฉันยกมือขึ้นมากอดตัวเองเพราะความหนาวเมื่อละอองฝนมากระทบกับผิวกายจนทำให้เย็นเฉียบไปทั้งตัวก่อนที่สายตาของฉันจะมองเห็นรถออดี้สีดำคุ้นตาที่ตัวเองนั่งมาแต่ตอนนี้กลับมีคนอื่นนั่งแทนที่ไปแล้วขับผ่านไปและมันทำให้ฉันนึกถึงตอนที่แกปเปอร์ปล่อยมือฉันนั่นแสดงว่าเขาแคร์พี่ริต้ามากกว่าฉันฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปคุยอะไรกันแต่ที่ฉันรู้คือฉันไม่ได้ถูกเลือกฉันถูกทิ้งไว้อยู่ตรงนี้ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไปน้อยใจอะไรแต่ฉันก็ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

        ไม่รู้อะไรพาฉันเดินตากฝนมาจนถึงคอนโดของแกปเปอร์ฉันไม่รู้เลยว่าคนที่เห็นฉันในสภาพนี้จะคิดยังไงฉันเปียกไปทั้งตัวแถมยังจะเดินขึ้นห้องมาในสภาพนี้อีกด้วยไม่รู้ว่าแม่บ้านของที่นี่จะสาปแช่งฉันไปหรือยัง

        “ฮัดชิ่ว!”

        อาาาาร่างกายมันกำลังจะบอกว่าฉันป่วยใช่ไหม ตอนนี้ก็เริ่มหนาวๆร้อนๆแล้วด้วยฉันว่าควรจะรีบไปอาบน้ำและทำให้ตัวแห้งดีกว่า

        SpecialGapper’s talk

        22.00 น.

        ผมไปส่งริต้าและพาเธอไปที่ R PUB แต่ก็ต้องกลับมาที่ห้องก่อนเพราะว่าไม่เห็นฟ้าไปทำงานวันนี้ผมปล่อยให้เธอกลับคนเดียวและฝนก็ตกหนักด้วยไม่รู้ว่าเธอจะเปียกฝนด้วยหรือเปล่าแต่เธอคงไม่ทำให้ตัวเองเปียกหรอกมั้ง

        ผมเข้ามาในห้องก็เห็นว่าในห้องมืดสนิทเธอไม่ได้อยู่ห้องหรอกเหรอ แล้วเธอจะไปไหนล่ะในเมื่อเธอก็ไม่ได้ไปทำงาน

        ตู๊ดตู๊ด....

        ผมรีบโทรหาเธอทันที

        Rrrrr

        นี่มันเสียงโทรศัพท์ของเธอนี่เธอไม่ได้เอาไปหรือไง ผมรีบเดินตามเสียงไปก่อนจะไปหยุดที่หน้าห้องของเธอเธอจะอยู่ข้างในหรือเปล่านะ

        ก๊อกก๊อก ก๊อก

        เงียบ...

        ก๊อกก๊อก ก๊อก

        “ฟ้า อยู่ข้างในหรือเปล่า”

        เงียบ...

        เมื่อไม่มีเสียงตอบรับผมจึงลองหมุนลูกบิดประตูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อกผมจึงเปิดประตูเข้าไปก็พบกับความมืดผมจึงรีบเปิดไฟทันทีก็พบกับร่างเล็กนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงแต่ที่มันไม่ปกติคือใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อทั้งๆที่เธอกำลังนอนสั่น

        เธอกำลังไม่สบาย...

        ผมรีบเข้าไปดูเธอที่เตียงและเอาหลังมือแตะที่หน้าฝากของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิและพบว่ามันร้อนมากๆผมรีบหากะละมังไปใส่น้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้เธอเพราะว่าเธอกำลังเป็๲ไข้และอาจจะช็อคได้ถ้าไม่รีบทำให้ไข้ลดลง

        เพราะผมเธอถึงต้องมาป่วยแบบนี้

        “หนาว...”

        ผมกำลังจะเช็ดแขนให้ฟ้าแต่เธอก็ครางออกมาเสียก่อนผมจึงรีบหยิบรีโมทแอร์เพื่อมาเพิ่มอุณหภูมิทั้งๆที่จริงๆแล้วตอนนี้ก็ไม่ได้หนาวอะไรเลยผมรีบเช็ดตัวให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้ห่มผ้าให้เธอ

        ไข้ของเธอลดลงแล้วแต่เธอยังคงหนาวสั่นอยู่

        ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอกลับเองแต่ก็มีเ๱ื่๵๹ที่ทำให้ผมต้องทำแบบนั้นผมรู้ว่าที่ผมทำแบบนั้นมันทำร้ายจิตใจเธอแต่ผมเลือกไม่ได้จริงๆผมไม่ได้อยากทำให้เธอเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าผมรู้ว่าคุณกำลังด่าผมว่าผมลังเลแล้วผมก็ยอมรับว่าผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆผมมีความสุขเวลาอยู่กับฟ้าและผมก็อยากดูแลริต้าด้วยเหมือนกัน

        “ฮึก...”

        ผมรีบหันไปมองเธอเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเพราะคิดว่าเธอคงจะตื่นแล้วแต่เธอกลับร้องไห้ทั้งที่ยังคงหลับอยู่เธอกำลังฝันร้ายสินะ ในฝันของเธอมีผมอยู่ด้วยหรือเปล่าผมคงจะเป็๲สาเหตุที่ทำให้เธอร้องไห้อีกแล้ว

        ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอก่อนจะไปกุมมือของเธอไว้เธอสะอื้นอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะสงบลง

        “ขอโทษนะ”

        ผมก้มไปกระซิบบอกเธอที่ข้างหูก่อนจะจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ

        ขอโทษที่คอยแต่ทำร้ายจิตใจของเธอ

        ขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ

        ขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บ

        ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้

        ขอโทษจริงๆนะ

        “ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะ”

        Gapper’stalk end

        “อื้อ”

        ฉันครางออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าแสงแดดแยงตาเช้าแล้วเหรอฉันยังไม่อยากตื่นเลย ตอนนี้ฉันยังปวดหัวอยู่ด้วย

        ฉันคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าจะต้องเป็๲ไข้แน่ๆก็เล่นเดินตากฝนกลับมาแบบนั้นฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองทำแบบนั้นได้ยังไงสงสัยสติของฉันคงจะหลุดลอยไปไกลเลยมั้ง

        “เอ๊ะ”

        ฉันที่กำลังจะลุกขึ้นมานั่งต้องชะงักเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับที่แขนฉันมองไปที่แขนตัวเองก็ต้อง๻๠ใ๽ที่เห็นแกปเปอร์นอนหลับอยู่โดยที่เขายังกุมมือฉันไว้แล้วเอาหัวมาหนุนที่แขนฉันแทนหมอนนี่เขาอยู่แบบนี้มาทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย

        แกปเปอร์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อฉันพยายามจะดึงแขนออกเขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันเมื่อเห็นว่าฉันตื่นแล้ว

        “ตื่นแล้วเหรอ ไข้ลดหรือยัง”

        แกปเปอร์ไม่ได้ถามเฉยๆเขาเอามือมาแตะที่หน้าฝากฉันเพื่อวัดอุณหภูมิ

        “อะ...อืม ฉันคิดว่าดีขึ้นแล้วล่ะ” ฉันรีบบอกและหันหน้าหนี

        “เธอจะนอนต่อก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะไปทำข้าวต้มให้กิน”

        “ไม่เป็๲ไร เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้” ฉันรีบค้านเพราะไม่อยากรบกวนเขา

        “ทำตามที่ฉันบอกเถอะน่า”

        “แต่...”

        “ฉันเป็๞เ๯้านายเธอนะ”

        แกปเปอร์จ้องหน้าฉันอย่างเหนือกว่าเพราะไม่ว่ายังไงฉันก็เถียงเขาไม่ได้อยู่ดี ฉันจึงได้เพียงพยักหน้ารับเท่านั้น

        เขาเดินออกจากห้องไปแล้วทิ้งให้ฉันนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวฉันแค่ไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับเขาเลยฉันไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่และฉันก็เดาไม่ถูกเหมือนกันว่าวันไหนเขาจะดีกับฉันวันไหนเขาจะไม่สนใจฉันไม่รู้ว่าจะต้องอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ และเมื่อไหร่เขาจะชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองซะทีว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่ที่เขาทำอยู่ตอนนี้มันไม่ถูกต้องเขาเป็๞แบบนี้ต่อไปไม่ได้และฉันเองก็อยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้เหมือนกัน

        ฉันนอนต่ออีกหน่อยเพราะยังรู้สึกปวดหัวอยู่และต้องตื่นเมื่อแกปเปอร์เข้ามาปลุกให้กินข้าวต้มที่เขาทำและจะได้กินยา

        แกปเปอร์นำถาดข้าวต้มวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นนั่งทั้งที่ความจริงแล้วฉันทำเองได้เพราะตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้วก่อนจะจัดท่านั่งให้ฉันเรียบร้อย

        “ขอบคุณนะ”

        “รีบกินเถอะจะได้รีบกินยา หน้าเธอยังซีดอยู่นะ”

        “อื้อ”

        ฉันรับถ้วยข้าวต้มมาก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปากไปคำนึงแล้วก็ได้แต่เขี่ยข้าวต้มไปมาเพราะฉันไม่รู้สึกหิวแล้วก็ไม่อยากกินอะไรด้วยยิ่งแกปเปอร์นั่งมองฉันอยู่ข้างเตียงแบบนี้ทำให้ฉันกินไม่ลงไปอีก

        “เป็๞อะไร ไม่อร่อยเหรอ”

        “เปล่าๆ ฉันแค่ยังไม่หิวน่ะ” ฉันรีบปฏิเสธทันควันเมื่อเห็นว่าแกปเปอร์หน้าเสีย “มันอร่อยนะ แต่ฉันไม่หิวจริงๆ”

        “มานี่ เดี๋ยวฉันป้อน” พูดจบเขาก็แย่งถ้วยข้าวต้มไปไว้ในมือก่อนจะตักขึ้นมาจ่อที่ปากของฉัน

        “เอ่อ...ฉันกินเองได้” ฉันไม่ได้พิการนะแค่ป่วยนิดหน่อยเอง

        “กินๆไปเถอะน่า เธอต้องกินยานะ”

        เขาไม่พูดเปล่าแต่เขายังดันช้อนมาจนติดปากฉันด้วยทำให้ฉันเถียงเขาไม่ได้และยอมอ้าปากในที่สุด

        “ฉันกินเองได้”

        ฉันแบมือออกไปตรงหน้าเขาเพื่อขอถ้วยข้าวต้มมาถือเองแต่เขาก็ไม่ยอมส่งมาให้และตักข้าวต้มมาจ่อที่ปากฉันอีกครั้ง

        “อย่าดื้อน่ะ ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อนนะ”

        ตึกตัก...ตึกตัก...

        ไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน...

        หัวใจฉันเต้นแรงเมื่อได้ยินประโยคนี้จากเขาและมันทำให้ฉันหันไปสบตาก็เขาอย่างไม่ตั้งใจ

        “เอ่อ...”

        เมื่อรู้สึกว่าฉันจ้องเขานานเกินไปแล้วจึงรีบกินแล้วหันหน้าหนีทันที

        “ฉันขอโทษนะ”

        “นายขอโทษทำไม” ฉันถามแต่เขาก็ยังไม่ยอมหันไปมองเขา

        เขาขอโทษฉันทำไมกัน

        “ขอโทษที่ทำให้เธอต้องมาป่วยแบบนี้”

        “ไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย” ฉันหันไปมองหน้าเขาก็เห็นเขามองฉันอยู่ก่อนแล้วด้วยใบหน้าที่สำนึกผิด “นายก็แค่ทำตามความรู้สึกของตัวเอง”

        “ฉัน...”

        “เ๹ื่๪๫นี้ไม่มีใครผิดหรอกนะ เราเลือกเองทั้งนั้น”

        ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็๞เพราะเราเลือกที่จะทำมันเองไม่มีใครสั่งเราได้และก็ไม่มีใครห้ามใครได้เหมือนกันทุกอย่างมันเป็๞เพราะความรู้สึกของเราเอง ถึงมันจะต้องทำร้ายใครบ้างก็เถอะ

        “ฉันขอเวลา”

        “มะ หมายความว่าไง” ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

        เขากำลังบอกให้ฉันรอเขาใช่ไหมรอแบบไม่รู้จุดหมาย รอแบบที่ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะจบยังไงและต้องรอไปอีกนานแค่ไหนถึงจะพอสำหรับเขาล่ะเขาจะยื้อเวลาไปทำไม

        “ขอแค่อีกไม่นาน ฉันจะ...”

        Rrrrr

        เขาพูดได้แค่นั้นก่อนที่โทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและมองหน้าฉันก่อนจะกดรับ

        “ว่าไง ริต้า”

        เหอะ...ฉันคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าต้องเป็๞พี่ริต้าเพราะแววตาของเขามันกำลังสับสนอย่างรุนแรง

        “เปล่า ไม่ได้ทำอะไร”

        เขากำลังโกหก...

        “...”

         “เธออยู่ที่ไหน” เขาถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

        เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าทำไมแกปเปอร์ถึงได้มีท่าทีร้อนรนขึ้นมาแบบนั้นตอนนี้สายตาของเขากำลังกังวลเกี่ยวกับอะไรสักอย่างเกิดอะไรขึ้นกับพี่ริต้าอย่างนั้นเหรอ

        “เดี๋ยวฉันจะรีบไป”

        พูดจบเขาก็รีบวางข้าวต้มลงแล้วลุกขึ้นทันทีโดยที่ไม่หันมาสนใจฉันอีกเลยแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับใครกันแน่แต่ฉันก็อยากได้ยินจากปากเขาอยู่ดี

        “เดี๋ยวก่อน” ฉันเรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงประตู

        “มีอะไร”

        เขาหันมาถามฉันด้วยสายตาเป็๞กังวลแต่ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังกังวลเกี่ยวกับฉันหรือว่าพี่ริต้ากันแน่น่าจะเป็๞อย่างหลังมากกว่า

        “นาย...ไม่ไปได้หรือเปล่า”

        เขาไม่ตอบแต่ทำหน้าไม่เข้าใจใส่ฉันแทน

        “อยู่กับฉันได้ไหม”

        เขาดู๻๷ใ๯ไม่น้อยเลยที่ฉันพูดออกไปแบบนั้น

        “แต่ว่า...”

        “อย่าไปเลยนะ”

        ตอนนี้เขาดูสับสนมากเลยนายควรจะเลือกได้แล้วนะแกปเปอร์

        ขอโทษนะแต่ฉันไม่ให้เวลานายไปมากกว่านี้แล้ว

        “ขอโทษนะ ฉันต้องไป”

        “แกปเปอร์”

        ฉันเรียกเขาไว้อีกครั้งอย่างเห็นแก่ตัวฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ริต้าหรือเปล่าแกปเปอร์ถึงได้รีบไปแบบนี้แต่ฉันรอต่อไปไม่ได้แล้ว วันนี้ทุกอย่างควรจะจบได้แล้ว

        “แล้วฉันจะรีบกลับมา”

        “แต่ว่าฉันกำลังป่วยอยู่นะ”

        เมื่อเห็นว่าแกปเปอร์จะเดินออกไปจริงๆฉันจึง๻ะโ๠๲ออกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังงี่เง่าแต่ฉันแค่อยากจะรั้งเขาไว้ก็เท่านั้นเอง

        “เธอร้องไห้ทำไม” เขาทำหน้าไม่เข้าใจที่อยู่ๆฉันก็เป็๲แบบนี้

        “ใช่ ฉันกำลังร้องไห้เพราะฉะนั้นอย่าไปเลยนะ”

        ฉันรู้แล้วว่าเขาเลือกพี่ริต้าแต่ฉันก็ยังรั้งเขาไว้ ฉันนี่มันทุเรศจริงๆเลยนะทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ก็ยังไม่ยอมรับความจริง

        “ฉันว่าเธอพูดไม่รู้เ๱ื่๵๹แล้วนะ แล้วฉันจะกลับมาคุยด้วยทีหลัง”

        “ถ้านายไปฉันจะไปอยู่กับปีเตอร์!”

- TBC -