บทที่ 27
ย๊าก!
มีเสียงร้องดังลั่น เมฟไม่เคยได้ยินเสียงนี้เลยระหว่างต่อสู้ ไม่นานหลังจากนั้น มีบางอย่างโผล่ออกมาและหล่นลงกับพื้นท่ามกลางฝุ่นดินที่พุ่งสูงขึ้น
อีอันหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งนั้น คุกเข่าลงข้างหนึ่งและปักดาบลง
ย๊าก! ฉึก! ปัก!
อีอันกระหน่ำโจมตีอย่างโหดร้าย สิ่งนั้นพุ่งออกมาเพราะไม่สามารถต้านท้านการโจมตีได้
ในที่สุดเมฟก็รู้ตัวตนของมัน
หัวกะโหลกสีดำทมิฬ
เบ้าตาดูใหญ่เกินกว่าที่จะเป็ของมนุษย์
‘…นั่นคือร่างจริงหรือเปล่านะ’
เมฟสังเกตเห็นได้ไม่ยาก ถึงจะไม่รู้ว่าจะหาสิ่งนั้นเจอได้อย่างไรท่ามกลางฝุ่นที่ตลบอบอวล แต่สิ่งสำคัญคืออีอันทำงานยากได้สำเร็จ หัวกะโหลกนั่นถูกจัดการแล้ว
“…”
เมฟค่อย ๆ ควบม้าช้าลงพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าควรช่วยอีอันหรือไม่
“…”
ดวงตาสีแดงสดเปล่งประกายออกมาจากเบ้าตาของหัวกะโหลก
“■■■-! ■■■■ ■■■!”
เสียงกรีดร้องเหมือนเสียงของิญญาชั่วร้ายดังออกมาจากกระดูกขากรรไกรที่อ้ากว้าง หลังจากนั้นคลื่นพลังเวทสีแดงเข้มก็พุ่งออกมาจากหัวกะโหลกและกระจายไปทุกทิศทาง
“อึก…?!”
เมฟตาลุกโพลงทันที ร่างกายทั้งตัวแข็งไปหมด แม้แต่เธอที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ก็ยังเป็อัมพาตด้วยคำสาปร้ายแรง ถ้าไม่ลดความเร็วของม้าลงก็อาจจะตกม้าได้
‘ถ้าอย่างนั้น…?’
เมฟหันไปหาอีอัน
ไม่นะ การเคลื่อนไหวของอีอันที่ฟันดาบอยู่ก็แข็งค้างเช่นกัน
หัวกะโหลกลอยขึ้นกลางอากาศ ก้อนความแค้นสีดำเริ่มหลอมรวมเป็กลุ่มก้อนรอบตัวมัน
“…”
เมฟกัดฟันแน่น เห็นได้ชัดว่ามันกำลังพยายามกลับไปเป็รูปร่างเดิม ดังนั้นต้องรีบหลุดพ้นจากอาการแข็งค้างให้ได้ก่อน
ในขณะที่เธอกำลังปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์นั้น
หมับ!
อีอันเอื้อมมือไปคว้าหัวกะโหลก
“…!”
อีอันยิ้มออกมาเมื่อััได้ถึงความแข็งกระด้างตรงหัวที่ใช้ฝ่ามือจับไว้
‘คิดแล้วว่าต้องเป็แบบนี้ ไอ้เ้านี่’
สัตว์ประหลาดในเกมนี้มีวิธีหลบหนียามวิกฤตอย่างน้อยหนึ่งวิธี เช่นเดียวกับแอนดอล์ฟ ดูลลาฮันก็ไม่ต่างกัน
อีอันกำลังเตรียมจัดการในแบบของตัวเองอยู่แล้ว ซึ่งก็คือตอนนี้เอง เขาไม่ได้ถูกคำสาปจนตัวแข็งค้าง แต่การเคลื่อนไหวถูกชะลอชั่วขณะ แม้จะเป็่เวลาเพียง 1 วินาที หรือน้อยกว่าก็ตาม เป็ผลจากการทำงานร่วมกันของค่าจิตที่อัปไว้มากเกินไป ส่วนพลังเวท และสกิลที่เขาอัปนั้นกลับผิดพลาด
“…!”
แม้ว่าดวงตานั้นจะไม่มีอยู่จริง แต่อีอันรู้สึกได้ถึงการสั่นไหวอย่างชัดเจนของดวงตาที่ลุกโชนออกมาจากเบ้าตาของหัวกะโหลก เขายิ้มมุมปาก จากนั้นฟาดหัวกะโหลกลงไปที่พื้นเหมือนเดิม
ตุบ!
หัวกะโหลกถูกฝังลึกลงไปในพื้นดินเนื่องจากใช้พลังเวทร่วมด้วย ก้อนความแค้นกระจัดกระจายออกไป หลังจากนั้นอีอันก็ถือดาบขึ้น
การกระหน่ำโจมตีเริ่มขึ้นอีกครั้ง ไม่มีเทคนิคพิเศษหรือฝีมือยอดเยี่ยมใด ๆ มีเพียงแค่แรงฟันดาบที่ส่งออกไปเต็มกำลังโดยไม่คำนึงถึงความคมและพื้นผิวของดาบ เขายกดาบขึ้นและฟันลงอีกครั้งซ้ำไปซ้ำมา
ดาบของอีอันตอนนี้เต็มไปด้วยเวทมนตร์แห่งสายลมและพลังเวท
หากยังคงสู้ต่อไป ดาบจะหักได้ง่าย เนื่องจากความทนทานไม่ได้เพิ่มขึ้น
ปัก! ฉับ!
อีอันไม่สนใจและยังคงใช้ดาบสับฟันอย่างต่อเนื่อง เขาจับหัวกะโหลกที่พยายามจะหนีและทุ่มมันลงอีกครั้ง
“…”
เมฟกำลังมองฉากต่อสู้จนดาบที่ถืออยู่ในมือนั้นห้อยลงด้านล่าง อาการแข็งค้างบรรเทาลงแล้วแต่เธอไม่สามารถเข้าไปแทรกเหตุการณ์ตรงหน้าได้
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์ประหลาดร้ายยังถูกจัดการอย่างรุนแรงอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งมันได้ผลอย่างน่าใ
ตาสีแดงเข้มแวววาวอย่างเห็นได้ชัด
พลังเวทคล้ายกับควันค่อย ๆ ลอยออกมาจากรอยร้าวของหัวกะโหลก
ฉึก!
ในที่สุด ดาบของอีอันก็ฝังลงตรงกลางหน้าผากของกะโหลก ไม่นานหลังจากนั้น ตาสีแดงเข้มก็กะพริบราวกับจะะเิออก
“■■■-! ■■■■! ■■■!”
ดูลลาฮันขยับกระดูกขากรรไกรที่บิดเบี้ยวของมัน และกรีดร้องออกมา
เมฟได้ยินแล้วก็รู้สึกราวกับว่ามันกำลังวิงวอนและร้องขออย่างน่าเวทนา
“■■! ■■■ ■■■■■!”
หัวกะโหลกที่กำลังเปล่งเสียงร้องออกมาถูกยกขึ้นและแทงด้วยดาบทันที ไม่นานหลังจากนั้น ริมฝีปากของอีอันก็ขยับ
“ไอ้เวรนี่”
ฉึก!
เขาแทงดาบลงกับพื้น มีรอยแตกคล้ายใยแมงมุมกระจายไปทั่วหัวกะโหลก ระหว่างนั้นก็มีพลังเวทสีดำพุ่งขึ้นมา
อ๊ากกกก!
ดวงตาเปล่งประกายพร้อมกับเสียงร้องที่น่าสลด เสียงกรีดร้องเบาลงจนค่อย ๆ เหมือนเสียงสายลมพัดอ่อน ๆ เมื่อดวงตานั้นหายไป ทุกอย่างก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบและความมืดมิดในทันที
“ฮู่ว~”
อีอันที่จับจ้องไปที่กะโหลกศีรษะอยู่ตลอดนั้น ท้ายสุดเขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง
ใน่เวลาอันสั้นหัวกะโหลกก็เปลี่ยนสภาพเป็ของเก่าซอมซ่อ เหมือนตีแค่ครั้งเดียวก็พร้อมจะแตกเอาให้ได้
อีอันพูดออกมา “…ความแค้นของเ้า ข้าเกี่ยวด้วยเหรอ”
เขานึกถึงความทรมานตอนใกล้ตายของดูลลาฮัน
ไม่อยากรับรู้ความหลัง ไม่อยากนึกถึงความแค้นเก่า ๆ
ดาบที่ปักอยู่ถูกดึงออกอย่างง่ายดาย อีอันวางดาบที่แทบจะใช้งานไม่ได้แล้วลง และยื่นมือไปยังหัวกะโหลกที่เต็มไปด้วยเศษกระดูกแตกหัก เขารู้สึกได้ถึงพลังเวทที่เลือนราง
ในขณะที่เขาหยิบเศษกระดูกขึ้นมานั้น
ฟ่อ!
มีบางอย่างสีดำเล็ก ๆ คล้ายลูกศรโผล่ขึ้นมาจากรูเบ้าตา
ยังมีอะไรเหลืออยู่อีกงั้นเหรอ...?
มือขยับเร็วกว่าที่คิด อีอันคว้าจับสิ่งที่พุ่งออกมาอัตโนมัติ มีบางอย่างดิ้นอยู่ในมือของเขา จากนั้นก็เกิดอาการปวดแสบปวดร้อน
“…?”
คิ้วของอีอันขมวดมุ่น ไม่ใช่เพราะความเ็ป แต่เป็เพราะพลังเวทที่เย็นชื้นและเหนียวเหนอะหนะเข้าไปในร่างกาย นอกจากนี้ยังมีความกลัวที่ไร้เหตุผล ความแค้น และความโกรธพลุ่งพล่านราวกับคลื่นสึนามิ มีเสียงกรีดร้องและเสียงคร่ำครวญก้องอยู่ในหัว ภาพเบื้องหน้าเต็มไปด้วยสีแดง
“โอ๊ะ…”
อีอันไม่ได้ถูกความคุ้มคลั่งนั้นดูดกลืนแม้แต่น้อย แค่ในิดหน่อยเท่านั้น ความอาฆาตแค้นแค่นี้ทำลายสติสัมปชัญญะของเขาไม่ได้ั้แ่แรกแล้ว หรือเขาแค่อาจจะรู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปอยู่ในร่างตัวละครกาก ๆ ในเกมที่เคยเล่นก็เป็ได้
ต้องใช่แน่ ๆ
“…หนวกหูจังแฮะ”
ไม่ใช่ว่ามันไม่น่ารำคาญ อีอันกำมือแน่น จากนั้นปล่อยพลังเวทเข้าสู่สิ่งที่ตัวเองกำอยู่ในมือ
สิ่งที่ดิ้นอยู่ในมือและพลังเวทที่ปนไปด้วยความอาฆาตแค้นทวีความรุนแรงขึ้น
ทำไม? โกรธเพราะโดนเหมือนกันหรือไง?
อีอันยังคงเพิ่มพลังเวทเข้าไปไม่หยุดพัก จนกระทั่งอาการดิ้นหยุดลง
หลังจากนั้น สิ่งที่กำอยู่ในมือก็สงบลงเป็ปกติ
“…?!”
มีการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้อีอันประหลาดใจเกิดขึ้น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในมือ มันเป็ความรู้สึกที่คล้ายคลึงกับตอนที่รับรู้ถึงพลังเวทครั้งแรกในร่างกาย ให้ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยเหมือนมีมือหรือเท้าอีกข้างหนึ่งงอกออกมา นอกจากนี้ ยังััได้ถึงอารมณ์ที่แม้จะเรียบง่ายแต่ชัดเจนอย่างการยอมแพ้และการเชื่อฟังอีกด้วย
‘ยังมีสติอยู่เหรอ...? แล้วยังสื่อมาถึงข้าด้วยเนี่ยนะ?’
คิดว่าจะไม่มีอะไรให้ใอีกแล้ว
อีอันแบมือออกด้วยความประทับใจ มีเส้นบาง ๆ สีดำปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ มันคืองูสีดำตัวเรียวขนาดประมาณ 5 เิเ
งูเงยหน้าขึ้นมองอีอันและสื่อถึงการเชื่อฟังอย่างแท้จริงด้วยดวงตาเล็ก ๆ ขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว
‘อะไร จะมาเป็สัตว์เลี้ยงของข้าหรือไง?’
เ้าตัวเล็กกระดิกหางแทนการตอบกลับ มันเลื้อยมุดเข้าไปในถุงมือ อีอันรีบถอดถุงมือออกอย่างรวดเร็ว งูพันรอบนิ้วกลางของเขา มันกัดหางตัวเอง ดูไปดูมามันเหมือนแหวนที่แกะสลักเป็รูปงูไม่มีผิด อีอันมองมันอย่างอ่อนโยน
‘นี่มัน…?’
เ้านี่คือสิ่งตอบแทนที่ดีที่สุดที่เขาได้รับจากดูลลาฮัน
แหวนชนิดเดียวที่ไม่เหมือนใครและความแค้นแห่งหนองน้ำ
แหวนวงนี้มีข้อจำกัดว่าตัวละครจะตกอยู่ในสภาพเสียสติหากไม่มีค่าจิตและค่าสติปัญญาสูงกว่าที่กำหนด ซึ่งเป็สิ่งของที่ไม่สามารถนำมาใช้ได้เมื่อได้มาในบทที่ 1
ไม่คิดว่าเงื่อนไขในการใช้งานจะเป็แบบนี้
ยิ่งกว่านั้น นี่คืองูจริง ๆ
1K
