ผลาญโลหิตพิชิตใจอ๋อง

บทที่ 32 การเปลี่ยนแปลงของจิตใจมนุษย์

"อะไรนะ?"

ถึงแม้ว่าคุณหนูจวนเสนาบดีจะมีมารยาทดีเยี่ยม แต่เมื่อได้ยินรายงานจากสาวใช้แล้ว นางก็ตกใจจนลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง

เว่ยเจียวอิงมองท่าทางของนางแล้ว ในใจรู้สึกภูมิใจ รู้ว่าแผนการของตนคงสำเร็จแล้ว ที่แท้เว่ยฉางอันช่างปล่อยตัวปล่อยใจเกินไป ทำเสียงดังเกินไป จนถูกสาวใช้ที่เดินผ่านมาพบเข้า

"คุณหนูหวง เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

แต่นางก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถามนางด้วยความสงสัย

แต่ในใจกลับดีใจยิ่งนัก เดิมทีก็ยังคิดหาข้ออ้างที่จะพาทุกคนไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้กลับดี เว่ยฉางอันส่งตัวเองมาเอง

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องส่วนตัวในจวนยังจัดการไม่ดีเท่านั้นเอง"

หลังจากที่ตั้งสติได้ คุณหนูจวนเสนาบดีก็รู้ตัวว่าตนเองเสียกิริยาไป เผชิญหน้ากับสายตาสงสัยเบื้องล่างหลายคู่ นางก็ฉีกยิ้มอย่างเหมาะสม อธิบายเบา ๆ

แต่สายตาของนางกลับเผลอมองไปที่เว่ยเจียวอิงโดยไม่ตั้งใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับนางหรือไม่

เพราะระหว่างบุตรีฮูหยินใหญ่กับบุตรีอนุ ย่อมไม่ลงรอยกัน และคุณหนูหวง นางเป็นบุตรีฮูหยินใหญ่ ย่อมไม่อยากจะส่งจุดอ่อนให้อยู่ในมือบุตรีอนุ ไม่อย่างนั้นวันหน้านางต้องเหยียบหัวตนแน่

"คุณหนูหวงมองข้า มีสิ่งใดจะพูดกับข้าหรือไม่?"

เว่ยเจียวอิงเห็นนางไม่ยอมทำอะไรสักที จึงเดินเข้าไปถามประโยคหนึ่ง

"อืม ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องบอกเจ้า ขอคุณหนูรองอย่าตกใจไป"

ในที่สุด นางก็ตัดสินใจจะบอกเรื่องนี้กับเว่ยเจียวอิงให้นางพาเว่ยฉางอันออกไปอย่างเงียบ ๆ ก่อน แล้วค่อยจัดการทีหลัง ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้แม่ทัพใหญ่เว่ยมาเห็นเข้า กลัวว่าจะพลิกจวนเสนาบดีจนหงายท้องแน่

หากเป็นเรื่องส่วนตัวก็ไม่เป็นไร แต่ยังมีบุตรสาวขุนนางมากมายมาเป็นแขกในที่นี้ หากมีเรื่องอื้อฉาวใหญ่โต ย่อมจะทำให้ชื่อเสียงของจวนเสนาบดีเสียหายแน่นอน

คิดถึงเรื่องนี้แล้ว คุณหนูหวงจึงตัดสินใจไปบอกเว่ยเจียวอิงเกี่ยวกับเสียงที่ดังออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าจนทำให้ผู้คนหน้าแดงหูร้อน

นางเข้าไปใกล้เว่ยเจียวอิง แล้วกระซิบบอกทุกคำพูดที่สาวใช้ส่งต่อมาให้เว่ยเจียวอิงฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

แต่นางไม่ทันสังเกตว่ายิ่งนางพูดมากเท่าไร รอยยิ้มที่มุมปากของเว่ยเจียวอิงก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น

"คุณหนูหวง ท่านกำลังจะบอกว่าท่านพี่ของข้ากำลังเสพสุขกับชายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้างั้นหรือ? ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด"

เมื่อเว่ยเจียวอิงพูดจบ นางก็บีบต้นขาตัวเองแรง ๆ จนเจ็บและตาแดงก่ำ ก่อนจะตะโกนใส่คุณหนูหวงด้วยสีหน้าโกรธเคือง

ในพริบตา บรรยากาศงานเลี้ยงที่เคยคึกคักสนุกสนานก็เงียบสงัดลง

"เว่ยเจียวอิง เจ้าพูดอะไรน่ะ? เจ้ากำลังจะบอกว่าว่าที่พระชายากำลังเสพสุขกับชายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือ?"

ต่อมา บรรยากาศก็วุ่นวายขึ้นมาในทันที บางคนมีสายตาไม่อยากเชื่อ บางคนเต็มไปด้วยความรังเกียจ บางคนดูเหมือนจะสมน้ำหน้า

"พวกเราไปดูกันเถอะ ใช่แล้ว คุณหนูหวง พาพวกเราไปดูในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยสิ"

ไม่ว่าใครจะคิดอย่างไร แต่เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มยุแล้ว ทุกคนก็อยากไปดูเรื่องอื้อฉาวนี้

ส่วนคุณหนูจวนเสนาบดีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก

ในใจก็ตำหนิเว่ยเจียวอิ อยู่บ้าง ทั้ง ๆ ที่บอกให้นางอย่าตกใจไว้ แต่สุดท้ายนางกลับตะโกนเรื่องนี้ออกมาเสียเอง ตอนนี้จวนเสนาบดีคงเสียหน้าไปเลยทีเดียว

แต่ด้วยความฉลาดของนาง นางยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เสียงของบรรดาบุตรสาวขุนนางก็ดังเกินไป ทำให้นางไม่มีโอกาสได้คิดเรื่องพวกนี้

ในใจเว่ยเจียวอิงกลับดีใจจนแทบจะผลิบาน มองบุตรสาวขุนนางที่เหมือนเสือจ้องเหยื่อ ยิ่งคาดเดาชะตากรรมของเว่ยฉางอันได้เลย

ในขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกดูถูกบรรดาบุตรสาวขุนนางเหล่านี้ในใจ พวกนางอ้างว่าเป็นสตรีในตระกูลใหญ่ แต่เมื่อเผชิญกับเรื่องเช่นนี้ พวกนางก็แสดงท่าทีไม่ต่างจากหญิงชาวบ้านที่ชอบซุบซิบนินทา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางยังเป็นเพียงสาวน้อยที่ไม่เคยออกจากห้องหอ

อย่างไรก็ตาม นี่คือสิ่งที่เว่ยเจียวอิงต้องการ

ในที่สุด คุณหนูหวงก็ไม่สามารถต้านทานคำร้องขอของกลุ่มคนเหล่านี้ได้ หลังจากด่าทอคนในตระกูลเว่ยทั้งสองคนแล้ว นางก็จำใจพาพวกนางมาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

แม้จะผ่านไปนานแล้ว แต่เสียงครางหอบของหญิงสาวในห้องก็ยังไม่หยุด กลับยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ

บรรดาสาวน้อยต่างอยากรู้อยากเห็น แต่เสียงยั่วยวนนี้ก็ทำให้ใบหน้าของพวกนางแดงก่ำ

"ช่างไร้ยางอายจริง ๆ"

มีใครบางคนในกลุ่มด่าทอออกมา แล้วทุกคนก็พากันเห็นด้วย

"จับชู้สาวคู่นั้นออกมา"

เว่ยเจียวอิงมองภาพตรงหน้า แล้วหลบอยู่ในที่มืดพลางหัวเราะอย่างสะใจ โดยไม่ต้องลงมือเอง พวกบุตรสาวขุนนางที่ไร้สมองเหล่านี้ก็ผลักดันแผนการของนางไปเอง

"อย่าเลย อย่างไรท่านพี่ก็จะเป็นว่าที่พระชายา ถ้า..."

"หึ นางยังมีหน้าเป็นพระชายาอีกหรือ ถ้าเป็นข้าล่ะก็ ข้าคงกระโดดน้ำฆ่าตัวตายไปนานแล้ว"

เว่ยเจียวอิงคิดว่าจะต้องทำท่าทางเสแสร้งอีกหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าก่อนที่นางจะพูดจบ ก็ถูกคนอื่นขัดจังหวะด้วยความโกรธเคือง

เว่ยเจียวอิงถูกขัดจังหวะ แต่กลับไม่โกรธ ตรงกันข้ามยิ่งดีใจมากขึ้น หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องใหญ่โต แล้วจะได้ดูว่าเว่ยฉางอันจะฟื้นตัวได้อย่างไร

"เหตุใดข้าถึงไม่มีหน้าเป็นพระชายา แล้วเหตุใดต้องกระโดดน้ำฆ่าตัวตายด้วยหรือ"

เพียงแค่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของนางเริ่มผุดขึ้น ก็แข็งค้างไปทันที เพราะนางเห็นเว่ยฉางอันเดินตามสาวใช้มาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"อ้าว คุณหนูเว่ย เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แล้ว...แล้วคนในห้องนั้นเป็นใคร?"

ทุกคนที่เห็นเว่ยฉางอันต่างมีสีหน้าราวกับเห็นผี เพราะมีแค่นางเท่านั้นที่มาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า บวกกับที่เว่ยเจียวอิงตะโกนออกมาเช่นนั้น ทุกคนจึงคิดว่าคนในห้องคือนาง

แต่ตอนนี้นางกลับยืนอยู่ข้างนอกอย่างสบายใจ และเสียงในห้องก็ยังคงดังอยู่ไม่ขาดสาย

"ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงไม่อยู่ในห้องล่ะ?"

เว่ยเจียวอิงเห็นนางก็อึ้งไปเลย รีบเดินเข้ามาถามนางด้วยความร้อนใจ

"อย่างไร? เจ้าหวังว่าคนในห้องจะเป็นข้างั้นหรือ?"

เว่ยฉางอันเลิกคิ้ว สายตามีความเย็นชาปะปนอยู่เล็กน้อย ยิ้มเจ้าเล่ห์

โดนนางถามแบบนี้ เว่ยเจียวอิงถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเกือบจะเผยความจริงออกมา รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที ทำท่าโล่งอกยิ่งนัก

"ท่านพี่มาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ใช่หรือ? แล้วเหตุใด..."

แม้ในใจของนางจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเว่ยฉางอันถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ในเมื่อวันนี้จะทำให้นางอับอายขายหน้า ก็จะไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ

เว่ยเจียวอิงพูดจบ ทุกคนก็ทำท่าอยากรู้เป็นอย่างมาก

"สาวใช้ที่พาข้ามาปวดท้องกะทันหันระหว่างทาง นางบอกทางให้ข้าแล้วก็วิ่งหนีไป แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาที่ส่วนด้านหลังของจวนเสนาบดี ข้าเลยหลงทาง ดีที่เจอสาวใช้คนหนึ่งพาข้ามาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สุดท้ายก็เจอพวกเจ้าอยู่ที่นี่พร้อมหน้ากัน"

เว่ยฉางอันเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยสีหน้าอับจนและลำบากใจ ท่าทางที่ไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องโง่ ๆ ที่ตัวเองหลงทางนี้ ทำให้บรรดาคุณหนูจากตระกูลขุนนางเชื่อในทันที

ส่วนเงาที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคาและมองดูอยู่นั้น อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้ว่าที่พระชายา ฝีมือการโกหกแต่งเรื่องของนางนี่เก่งกว่าเขาเสียอีก

"ผู้ที่อยู่ในห้องนั้นเป็นใครหรือ?"