บทที่ 7 เอาเืเธอไปหมดตัวก็ไม่เป็ไร
หญิงสาวเจ็บท้องนอนทรมานอยู่บนพื้นเป็ครั้งแรกที่เธอรู้สึกถึงรสชาติของความตาย
ถ้าหากไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอและลูกที่ยังไม่ลืมตามาดูโลกจะต้องตายอยู่ตรงนี้จริงๆใช่ไหม...
ไม่เอา! เธอจะตายแบบนี้ไม่ได้!
ความรู้สึกที่อยากจะมีชีวิตต่อกลับมาอีกครั้งหญิงสาวจับต้นไม้พยายามจะลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าช้าๆอย่างยากลำบาก
เธอต้องไปขอความช่วยเหลือ....
แต่เดินไปไม่กี่ก้าวเธอก็ล้มลงอีกครั้ง
เด็กที่อยู่ในท้องเหมือนจะรู้สึกถึงอันตรายเริ่มเตะท้องพยายามจะออกมาดูโลกแล้ว
“ทนอีกนิดนะลูกจ๋ารอให้แม่ขอความช่วยเหลือได้ก่อนทนอีกสักพักนะ แม่ขอร้องล่ะ...”
หญิงสาวลูบท้องและอ้อนวอนด้วยเสียงเบาๆอาจเป็เพราะสายสัมพันธ์แม่ลูกทำให้เด็กในท้องเหมือนจะเข้าใจจึงหยุดดิ้นลง
หญิงสาวพยายามลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปข้างหน้าต่อเธอก็ได้ยินเสียงรถยนต์จากทางด้านหลัง
พอหันกลับไปดูจึงพบว่ากู้จั่วซือขับรถกลับมาแล้ว!
หน้าต่างรถถูกเปิดครึ่งหนึ่งทำให้เธอได้ยินเสียงลู่เมิ่งเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างคนขับ!
เธอคิดว่ากู้จั่วซือจะกลับมารับเธอทว่าเขากลับขับเลยเธอไปอย่างไม่ไยดี“กู้จั่วซือ...”หญิงสาวเรียกชื่อเขาด้วยความไม่พอใจ“คุณจะไม่สนใจฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!”
เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งตามรถที่แล่นไปแต่ความเร็วรถไม่ได้ลดลงเลยก่อนจะทิ้งเธอไว้ข้างหลัง
“กู้จั่วซือ!”หญิงสาวร้องเรียกชื่อเขาด้วยความสิ้นหวัง
เธอได้แต่มองรถที่ขับไกลออกไปเรื่อยๆ
หลินหว่านไป๋ตามไปได้ไม่กี่ก้าว แต่เพราะอาการปวดท้องกำเริบก็ล้มลงบนพื้นไม่มีแรงลุกขึ้นอีกแล้ว
เหมือนเด็กในท้องจะโกรธที่ถูกกู้จั่วซือทอดทิ้งทำให้เขาดิ้นเตะไปทั่ว หญิงสาวปวดจนเกือบเป็ลม
เธอนอนอยู่บนพื้น หลังจากอดทนกับความเ็ปมาพักหนึ่งในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวสลบไป...
ความรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกแห่งความมืดร่างกายถูกกระแสน้ำวนดูดกลืนให้จมลงไปใต้ทะเลลึกอันเหน็บหนาว
เธอจะตายแล้วใช่ไหม...
ลูกล่ะ? ลูกก็จะต้องจากโลกนี้ไปพร้อมกับเธอเหรอ?
โหดร้ายจริงๆ เขายังไม่ได้ลืมตามาดูโลกเลยนะ...
หญิงสาวกำลังมึนงง ทันใดนั้นเองความเ็ปก็ดึงสติเธอกลับมาเธอเบิกตากว้างทำให้เห็นไฟในห้องผ่าตัด
ได้ยินเสียงคลุมเครือพูดอยู่ข้างหู
“ ต้องผ่าท้องคลอดตอนนี้ทันที เตรียมยาสลบเลย”
หญิงสาวมองเห็นเงาของคุณหมอที่กำลังขยับอยู่ก็ค่อยๆ วางใจ
เธอถูกช่วยไว้แล้ว โชคดีจริงๆ
ลูกจะไม่เป็ไรแล้ว
ตอนที่คุณหมอกำลังเตรียมจะฉีดยาสลบให้หญิงสาวนั้นก็เห็นพยาบาลเปิดประตูเข้าห้องผ่าตัดมา
“คนนี้ใช่หลินหว่านไป๋หรือป่าว?”นางพยาบาลถามอย่างรีบร้อน
“ใช่แล้วทำไมหรอ?”
“เธอเืRhnegativeใช่ไหม ขอเจาะเืหนึ่งถุงได้ไหม มีผู้ป่วยที่ชื่อลู่เมิ่งเสวี่ยเสียเืมากกำลังจะผ่าตัด้าเืด่วน”
หญิงสาวอยากพูดกับลู่เมิ่งเสวี่ยออกไปว่าสมน้ำหน้าฉันไม่ยอมให้เืฉันกับเธอหรอก
“เกรงว่าน่าจะไม่ได้นะครับคนไข้จะผ่าคลอดแล้ว เจาะเืไม่ได้ เด็กในท้องกำลังวิกฤติแล้ว พวกเราต้องรีบผ่าตัดทันที!” คุณหมอช่วยหญิงสาวพูด
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นเธอได้ยินทุกคำอย่างชัดเจนและโหดร้าย“ไม่ต้องสนใจเด็กนั่น”
นั่นคือเสียงของกู้จั่วซือ!
ตอนแรกหลินหว่านไป๋กำลังสะลึมสะลือก็ตื่นขึ้นมา ใช้แรงที่เหลืออยู่หันไปมองที่ประตูถึงจะมองไม่ค่อยชัด แต่เธอก็รู้ว่าใบหน้าและรูปร่างสูงใหญ่ที่คุ้นชินนั้นคือกู้จั่วซือต่อให้กลายเป็ฝุ่นผง หญิงสาวก็จำได้!
“พวกคุณเจาะเืเธอจนกว่าจะพอไม่ต้องสนใจชีวิตเด็กในท้องของเธอและตัวเธอ” กู้จั่วซือพูดด้วยเสียงเ็าและแหบพร่าเหมือนมีดแหลมกรีดหัวใจของหญิงสาว
“ชีวิตของเธอมันเทียบไม่ได้กับนิ้วนิ้วเดียวของเมิ่งเสวี่ย!เจาะเืเดี๋ยวนี้ ถ้าเืในการผ่าตัดของเมิ่งเสวี่ยไม่พอก็เจาะต่อไปต่อให้เจาะจนเืของผู้หญิงคนนี้หมดก็ช่างแต่เมิ่งเสวี่ยจะต้องไม่เป็อะไร!”
1K
