บทที่ 0.3 ไม่ฟรีหรอกนะ
“เป็คนแต่งเื่นี้รึไงแกน่ะ!!”
“เอาน่าๆ ยังไงคุณลุงก็แก่แล้วปล่อยแกไปเถอะ”
“หุหุหุ เป็พ่อหนุ่มที่ใจร้อนจริงๆ เลยนะ ถ้างั้นฉันจะเล่าต่อแล้วนะ”
“……” ทั้งสองคนเงียบเพื่อรอฟัง
“จะเล่าแล้วนะ”
“……” ยังคงรออยู่
“อะแฮ่ม…” แล้วจู่ๆ ก็เงียบไป
“ก็เล่ามาสักทีสิไอ้แก่นี่!!!!” ลูเซี่ยนะโอย่างหมดความอดทน
“ลูเซี่ยนะเิที่เหลืออยู่ใช้ที่นี่ได้เลยไหม” เซโน่หยิบะเิขึ้นมาทำท่าจะดึงสลักออก
“เออ เอาเลยฉันก็หมดความอดทนเต็มทีและ”
“อะ อย่าเพิ่ง อย่าเพิ่ง เป็เด็กหนุ่มที่เด็กหนุ่มที่เืร้อนกันจริงเลยน้าพวกเธอนี่” ผู้นำหมู่บ้านรีบยกมือขึ้นมาห้ามปราม
“เื่มันมีอยู่ว่า ในตอนที่พวกเรากำลังตกที่นั่งลำบากนั้นเองจู่ๆ ก็มีเศรษฐีใจยื่นข้อเสนอให้พวกเรามาอาศัยอยู่ในที่ดินของพวกเค้าได้ จะสร้างบ้านหรือทำอะไรในที่ดินก็ได้ เพียงแต่ว่าห้ามไปรบกวนในส่วนที่เป็เขตบ้านและเขตสัญจรของพวกเค้าทางฝั่งนั้นเด็ดขาดเพื่อที่จะได้ไม่เป็การรบกวนซึ่งกันและกัน
แล้วพวกเราก็ต้องทำงานในบริษัทที่ทางเ้าของคฤหาสน์เป็คนแนะนำให้เท่านั้นซึ่งพวกเราก็จะโดนหักค่าหัวคิวแล้วยังต้องแบ่งเงินบางส่วนมาเป็ค่าเช่าที่อีกด้วย โดยทางสัญจรของพวกเราจะใช้ได้แค่ทางนี้ทางเดียวเท่านั้น นี่เป็ข้อตกลงที่อยู่ในเอกสารสัญญาที่ต้องเซ็นก่อนจะเข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ โดยถ้าหากพวกเราละเมิดกฎ จะต้องจ่ายค่าปรับเป็เงินจำนวนครั้งละ 100,000 บาท”
“เดี๋ยว!! นั่นมันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลยนะลุง!!”
“ฉันรู้ แต่ถ้าพวกเรารวมเงินช่วยกันคนละนิดละหน่อย แสนนึงก็ไม่ได้เยอะอะไรขนาดนั้น อย่างหมู่บ้านของพวกเรามีกันประมาณร้อยกว่าคน ช่วยกันออกคนละพันก็ได้แสนนึงแล้ว แล้วอีกอย่างเหตุการณ์ที่ถนนเส้นหลักใช้การไม่ได้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยขนาดนั้น”
แปลว่าเหตุการณ์ที่ถนนเส้นหลักใช่ไม่ได้เคยเกิดขึ้นมาแล้วสินะ ลูเซี่ยนพรางคิดก็เกิดความขุ่นมัวขึ้นมาในจิตใจ
“ทุกครั้งที่ถนนเส้นหลักใช้การไม่ได้ก็ต้องจ่ายค่าผ่านทางแบบนี้ทุกครั้งเลยงั้นเหรอ? แบบนั้นมันออกจะเกินไปหน่อย”
“ก็ไม่ใช่ทุกครั้งหรอกนะ บางครั้งก็เรียกค่าตอบแทนเป็อย่างอื่น แต่ถ้าเทียบกับที่ต้องอยู่อย่างหวาดกลัวแบบที่ผ่านมาแล้วแบบนี้สบายกว่ากันเยอะ พวกเราในนี้ส่วนใหญ่ต่างก็เป็พวกอ่อนแอกันทั้งนั้น แล้วก็ไม่มีความกล้าพอที่จะสู้กับสัตว์ประหลาดแห่งรอยแยกเหมือนกับพวกเธอด้วย ก็มีแต่เมเดียนี่แหละ ที่ไม่ว่าจะเจอกับอะไรเธอก็พร้อมจะท้าชนเสมอทั้งๆที่ จริงๆแล้วเธอไม่จำเป็ต้องมาอยู่ที่นี่กับพวกเราก็ได้ แต่เธอก็เลือกจะมาอยู่ที่นี่เพราะเป็ห่วงพวกเรา”
“หมายความว่ายังไงน่ะ”
“จำกลุ่มแก๊งที่ฉันเล่าให้ฟังได้ใช่ไหม”
“พวกมาเฟียที่แต่งตั้งตัวเองขึ้นมาน่ะเหรอ”
“ใช่ มาคัสเป็ลูกของหัวหน้าแก๊งที่ว่านั่นแหละ ตอนที่อยู่ที่นั่นเวลาพวกเรามีปัญหาหรือหาเงินมาจ่ายให้ไม่ได้ ก็เป็เธอนั่นแหละที่เป็คนคอยออกหน้าให้ ตอนที่รู้ว่าเธอแอบออกไปคนเดียวพวกเราเองก็ใไม่ใช่น้อยเหมือนกัน พยายามติดต่อหานักกำจัดรอยแยกจากที่ต่างๆ แต่ก็ไม่มีใครยอมรับงานเลยส่วนใหญ่เจอแต่พวกต้มตุ๋นที่อ้างตัวเป็นักกำจัดรอยแยกทั้งนั้น
แต่สุดท้ายก็ไปเจอข้อมูลของพวกเธอที่โฆษณาอยู่ทางอินเทอร์เน็ตก็เลยลองติดต่อไปดูนับว่าโชคดีจริงๆ แต่กว่าจะหาเจอก็ใช้เวลาไปอาทิตย์กว่าๆ แล้วไหนจะต้องช่วยกันรวบรวมเงินเพื่อไปจ่ายค่าผ่านทางอีก กว่าจะสำเร็จแต่ละขั้นตอนแล้วพาพวกคุณเข้ามาที่นี่ได้ก็ปาเข้าไปถึงสองอาทิตย์ พวกเราเองก็รู้สึกผิดกับมาคัสเหมือนกันถ้าเราติดต่อหาคนได้เร็วกว่านี้ หรือ หาเงินได้เร็วกว่านี้ละก็ บางทีเมเดียอาจจะรอดก็ได้” พอพูดถึงเื่นั้นน้าเสียงผู้นำหมู่บ้านก็เศร้าหมองขึ้นมาทันที
“แล้วทำไมถึงไม่จ้างวานั้แ่กลุ่มแรกที่ส่งออกไปหายตัวไปล่ะ ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานถึงสองเดือน”
ผู้นำหมู่บ้านถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ หนึ่งทีก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา
“พอออกไปไหนไม่ได้การหาเงินก็พลอยยากตามไปด้วย กว่าพวกเราจะรวบรวมเงินมาได้ก็ต้องเอาของมีค่าไปขายไม่รู้กี่ชิ้นต่อกี่ชิ้น”
“ถ้าออกไปไม่ได้แล้วเอาของพวกนั้นไปขายให้ใครกัน”
“ก็พวกคนในคฤหาสน์นั่นไง เพราะไม่ว่ายังไงก็จะขอรับค่าผ่านทางเป็เงินสดเท่านั้น แต่พวกเราไม่สามารถออกจากที่นี่ไปเพื่อหาเงินสดได้ พวกเค้าจึงยื่นข้อเสนอว่าให้เอาของมีค่าไปขายกับพวกเค้า พวกเค้าจะรับซื้อไว้เองซึ่งนั้นก็เป็เงินในส่วนของค่าผ่านทางแล้วก็ค่าจ้างของพวกคุณด้วย”
“ค่าตัวของพวกเราสองคนรวมกันก็แสนนึงแล้วนะ แถมเงินเงินบางส่วนก็ต้องถูกนำไปจ่ายคืนให้กับเ้าพวกนั้นอีก แบบนี้ก็เท่ากับว่าของมีค่าครึ่งนึงที่ถูกนำไปขายเ้าพวกนั้นได้ไปฟรีๆ เลยไม่ใช่รึไง นี่มันโกงกันหน้าด้านๆ ” เซโน่ลองคำนวนดูแบบคราวๆ เค้ารู้สึกรังเกียจกับพฤติกรรมแบบนี้ของพวกคนในคฤหาสน์อย่างอดไม่ได้
“ในเมื่อฉันเล่ามาให้ฟังมาถึงตรงนี้แล้ว พวกเธอเองก็คงจะคิดว่าพวกเราน่าสงสารมากเลยล่ะสิ ในมื่อเป็แบบนั้นก็ช่วยให้ส่วนลดพวกเราสักแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะได้ไหม หุหุหุ”
“พวกคุณลุงเองก็ลำบากกันน่าดูเลยนะ ได้สิงั้นผมจะลดค่าตัวในส่วนที่เป็ของลูเซี่ยนให้” เซโน่พยักหน้ารีบตอบออกมาทันที
“อย่าลดนะไอ้บ้า!!! เื่ความลำบากของพวกชาวบ้านก็เข้าใจดีอยู่หรอก แต่ความเสี่ยงที่ทางนี้ต้องรับ กับอาวุธยุทโธปกรณ์ที่พวกเราต้องใช้นั้นก็ใช่ว่าจะราคาถูกๆ ทั้งะเิ และ ะุ ใช่ว่าจะราคานัดละบาทสองบาทเมื่อไหร่ ไหนจะค่ารักษาพยาบาลอีก ครั้งนี้เองก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องเสียอีกกี่บาท” ลูเซี่ยนมองที่แผลของเซโน่
“โทษทีนะลุงพอดีทางนี้ไม่ใช่องค์กรการกุศล แต่เป็องค์กรบรรเทาทุกข์สารพัด เพื่อสนับสนุนการแลกเปลี่ยนอย่าเท่าเทียม ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าสนับสนุนการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม ไม่คิดจะลดราคาให้หรอกนะ”
“จำเป็ต้องตั้งชื่อยาวขนาดนั้นด้วยรึ แต่ก็เอาเถอะจริงๆ ก็ไม่ได้คิดจะต่อรองราคาอะไรั้แ่แรกอยู่แล้ว แค่ลองถามๆดูเพื่อฟลุ๊ค อย่างน้อยก็จะมีเหลือเอาซื้อเหล้าซักกรึ๊บสองกรึ๊บ” ตาลุงทำท่ายกไม้ยกมือกระดกแล้ว
“ไม่ได้คิดจะคืนให้คนในหมู่บ้านหรอกเรอะ!!”
“ก็กะว่าขอสักกรึ๊บก่อน ที่เหลือค่อยคืนไงเล่า”
“ให้ตายสิ ตาลุงนี่มันอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ได้ยังไงนะ”
“เื่นั้นถือเป็หนึ่งในเื่ที่ข้าภูมิใจเื่นึงในชีวิตเลยนะ”
“มีอะไรให้น่าภูมิใจกันห๊ะ”
“แล้วเื่มาคัสจะทำยังไงล่ะ แม่ก็ไม่อยู่แล้วจะให้กับไปอยู่กับพ่อเหรอ”
“เื่นั้นไม่เอาด้วยหรอก” มาคัสที่ตื่นขึ้นมาพอดีรีบพูดค้าน
“ทำไมล่ะ อย่างน้อยๆ ก็เป็พ่อลูกกันน่าจะพอส่งเสียเลี้ยงดูนายได้”
“อยู่กับคนแบบนั้นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น วันๆ ดีแต่ข่มขู่ชาวบ้านกับเที่ยวผู้หญิงเพราะแบบนั้นแม่ถึงขอแยกออกมายังไงล่ะ ั้แ่แม่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยมาดูดำดูดีพวกเราเลยสักครั้ง ถ้าจะต้องกลับไปอยู่กับเ้านั้นละก็ ขอไปเป็คนเร่ร่อนไร้บ้านซะยังจะดีกว่า” มาคัสพูดด้วยอารมณ์ดุเดือด
“เื่มาคัสพวกเธอไม่ต้องเป็ห่วง เดี๋ยวฉันจะช่วยดูแลเค้าให้เอง”
“อยู่กับแกเองก็น่าเป็ห่วงไม่แพ้กันหรอกตาลุงขี้เหล้า”
“จะว่าไปข้าเองก็สงสัยมาสักพักแล้ว บุหรี่ของเธอน่ะเอาไฟแช็กไหม” ตาลุงยื่นไฟแช็กให้ลูเซี่ยน เพราะเห็นคาบอยู่ตลอดแต่ไม่ได้จุดไฟสักทีจึงคิดว่าอาจจะทำไฟแช็กหายหรือย่างไร
“ไม่ล่ะฉันเลิกแล้ว”
“แล้วคาบไว้ทำไมล่ะนั่น”
“ก็แค่ความเคยชินเท่านั้นแหละ”
“จะว่าไปแล้วเหมือนฉันจะเคยเห็นหน้าของเธอที่ไหน? ”
“ก็ป้ายโฆษณาในอินเตอร์เน็ตไม่ใช่รึไง”
“ไม่ใช่ เหมือนจะเคยเห็นมาก่อนหน้านี้เมื่อหลายปีก่อน…อ่อ ใช่แล้วข่าวที่เคยเห็นในทีวีที่เป็ข่าวดังในตอนนั้น”
หลังจากที่ได้ฟังแบบนั้นลูเซียนก็ชะงักไปครู่นึง
“ตอนนั้นยังดูเด็กกว่าตอนนี้ตั้งหลายเท่า”
“ตอนนี้ก็ยังเด็กอยู่เฟ้ย!”
“นายเองก็ผ่านเื่ร้ายๆมาไม่ใช่น้อยเลยสินะ คงลำบากน่าดู”
“เื่ผ่านมานานขนาดนั้นแล้วฉันก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอะไรแล้ว ตัวฉันในตอนนั้นเองก็ทำเต็มที่แล้วไม่มีอะไรให้ต้องค้างคาใจอีกแล้ว...” แม้จะบอกว่าไม่ค้างคาใจ แต่ลูเซี่ยนกลับขมวดคิ้วแสดงสีหน้าลำบากใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ผู้นำหมู่บ้านเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง พอเห็นสีหน้านั้นแล้วเค้าก็ได้กลืนคำพูดนั้นลงคอไป
“งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ดีแล้วคนเราจะดูแค่ที่ภายนอกหรือจากแค่ที่ข่าวนำเสนอไม่ได้จริงๆ เอานี่ค่าจ้างอีกครึ่งนึงของพวกเธอ” ผู้นำหมู่บ้านยื่นซองสีน้ำตาลให้ลูเซี่ยน ก่อนลูเซี่ยนจะเอาออกมานับตรวจเช็คความเรียบร้อยแล้วเก็บเข้าซองตามเดิม
“โทษทีนะที่ไม่มีทิป” ผู้นำหมู่บ้านพูดด้วนน้ำเสียงหยอก
“ไม่เก็บหรอกน่าทิปน่ะ”
“ทีนี้ก็เสร็จงานแล้วถ้างั้นก็ขอตัวล่ะ”
“ไปดีมาดีล่ะ” ผู้นำหมู่บ้านกลาวอำลา ก่อนลูเซี่ยนจะเดินออกจากพื้นที่อพยพชั่วคราว ในระหว่างทางก็เจอชาวบ้านที่กำลังออกสำรวจบ้านเรือนของตัวเอง ที่ถูกทิ้งร้างไว้นานถึงสองเดือน ทุกคนต่างก็ทักทายและขอบคุณลูเซี่ยนและเซโน่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม บางส่วนที่บ้างพังเสียหายก็มีคนในหมู่บ้านให้กำลังใจและปลอบใจกัน ลูเซี่ยนเดินออกมาจนเกือบจะถึงปลายทางก็มีเสียงเล็กๆะโไล่หลังมา
“เดี๋ยวสิ เ้านักต้มตุ๋น รอก่อนนนนน” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูลูเซี่ยนจึงหันไปมองตามต้นเสียง เห็นมาคัสวิ่งตามลูเซี่ยนมา
“เรียกใครนักต้มตุ๋นฟะ”
“แฮ่ก แฮ่ก อย่าเพิ่งไปฉันมีเื่จะถามพวกนาย”
“ถาม? เื่อะไรล่ะ ถ้าค่าเลี้ยงดูละก็ไม่มีให้หรอกนะ”
“ไม่ใช่ พวกนายสู้แล้วก็เจอกับสัตว์ประหลาดแห่งรอยแยกมาเยอะ ฉัน…อยากจะถามให้แน่ใจ มนุษย์ที่ถูกทำให้กลายเป็สัตว์ประหลาดน่ะไม่มีทางรักษาจริงๆ เหรอ”
“ก็นึกว่าจะถามเื่อะไร ที่แท้ก็เื่นี้เองเหรอ”
“จะว่าฉันดื้อรั้นหรือไม่รู้จักโลกใบนี้ดีพอก็ได้ แต่ว่ายังไงฉันก็ไม่อยากยอมรับเื่นี้จริงๆ ถ้าหาก…ถ้าหากว่าในอนาคตฉันต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีกละก็ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถึงตอนนั้นฉันจะทำใจและตัดสินใจได้เด็ดขาดเหมือนกับพวกนายหรือคุณแม่ได้รึเปล่า ฉัน…”
“ถ้าถามฉันละก็ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“? ” เด็กน้อยนิ่งไปครู่นึงเพราะเค้าไม่คิดว่านั่นคือคำตอบที่เค้าจะได้รับ
“เพราะนั่นเป็สิ่งที่ไม่ใครในโลกเคยลองทำมาก่อน แล้วในตอนนี้ก็ไม่มีคนที่สามารถทำแบบนั้นได้ด้วย เพราะคนที่ทำแบบนั้นได้ถูกพาออกไปจากโลกใบนี้จนหมดแล้ว ถ้าถามฉันละก็คนที่มีโอกาสทำสำเร็จบางทีอาจจะอยู่ในรุ่นของพวกนายก็ได้…” ที่ลูเซี่ยนพูดไม่ใช่คำเยินยอหรือคำปลอบใจแต่อย่างใด แต่เพราะเค้าคิดแบบนั้นด้วยหลักเหตุและผลถึงพูดแบบนั้นออกไป แต่สำหรับเด็กตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าแล้วนี่เป็ดั่งคำพูดที่นำพาแสงสว่างมาสู่ชีวิตของเค้า พูดได้เลยว่าเด็กน้อยคนนี้ในตอนที่เติบใหญ่เค้าคงจะกลายเป็ดั่งความหวังและเป็ที่พึ่งของใครอีกหลายคนอย่างแน่นอน แต่นั่นเป็เื่ที่จะเกิดขึ้นในอีกสิบหรือยี่สิบปีข้างหน้าต่อจากนี้
“อื้ม ขอบคุณนะคุณลูเซี่ยน” เด็กน้อยยืนส่งลูเซี่ยนจนลับสายตาแล้วจึงเดินกลับไปที่หมู่บ้าน ในระหว่างทางเจอเข้ากับผู้นำหมู่บ้านที่กำลังมาช่วยผู้คนขนเศษซากบ้านเรือนที่โดยทำลาย จึงเข้าไปช่วยขนของ แต่เค้ารู้สึกคาใจเื่ของลูเซี่ยนที่ผู้ใหญ่บ้านพูดก่อนหน้านี้จึงได้สอบถามไป
“เื่ข่าวใหญ่ของคุณลูเซี่ยนที่คุณลุงพูดก่อนหน้านี้คือเื่อะไรเหรอ”
“อ่อ เื่นั้นข้าก็ดูจากข่าวเอาเท่านั้นไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรเยอะแยะ แถมข้อมูลที่ในข่าวนำเสนอส่วนใหญ่ก็ใช่ว่าจะเชื่อได้เสมอไป พอมาเจอเ้าตัววันนี้ถึงได้เข้าใจ”
“นี่ เื่อะไรงั้นเหรอช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิ” เด็กน้อยเซ้าซี้
“เื่นั้นออกจะเป็เื่ที่โหดร้ายเกินไปที่จะเล่าให้เด็กฟัง แต่พอจะบอกให้คร่าวๆ ได้ว่าเ้าตัวดันไปเกี่ยวข้องกับหนึ่งในคดีฆาตกรรมะเืขวัญที่โด่งดังสุดในโลก ในตอนนั้นเค้ายังเป็เพียงตำรวจหนุ่มไฟแรงเท่านั้น แถมหนึ่งในคนที่ตกเป็เหยื่อก็เป็คนสนิทของเค้าอีกด้วย ในตอนนั้นสังคมต่างก็ตั้งข้อสงสัยในการทำงานของเค้าซ้ำยังถูกตราหน้าว่าเป็ผู้สมรู้ร่วมคิดกับฆาตกร…”
“นี่ ลูเซี่ยนไหนๆ ก็มีะเิเหลือทั้งทีลองเอาไปปาใส่คฤหาสน์ของเศรษฐีนั่นกันไหม ยังไงก็เดินผ่านอยู่แล้วนิ” เซโน่หยิบะเิออกมาชักชวนลูเซี่ยนในระหว่างที่กำลังเดินออจากหมู่บ้านเพื่อไปเอาสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าที่จอดอยู่ด้านนอกหมู่บ้านซึ่งอยู่อีกทาง เพราะทางที่เข้ามาตอนแรกใช้ถนนทางฝั่งคฤหาสน์ ในระหว่างทางเดินมีกำแพงกั้นระหว่างหมู่บ้านกับชุมชนเป็แนวยาวตลอดเส้นทาง
“แค่ดูกำแพงพวกนี้ก็รู้ ว่าคนพวกนั้นไม่ได้มองงพวกชาวบ้านอย่างเท่าเทียมกับตัวเอง เ้าพวกนั้นแค่ฉวยโอกาสหาประโยชน์จากคนที่กำลังเดือดร้อนก็เท่านั้น เ้าพวกนั้นน่ะไม่ได้คิดจะช่วยใครั้แ่แรกอยู่แล้ว แค่กะจะหาผลประโยชน์จากชาวบ้านในระยะยาวก็เท่านั้น” เซโน่มองะเิในมือเตรียมจะขว้างเข้าไปในกำแพง
“หยุดเลยเ้าบ้า ถึงนายจะขว้างะเิลูกนั้นไป ก็ได้แค่ความสะใจของนายเท่านั้นแหละ แต่คนที่เดือดร้อนคือพวกชาวบ้านที่จ้างพวกเรามา พวกเราอาจจะไม่มีปัญหาเพราะแค่คนที่มาแล้วก็ไป แต่ชาวบ้านที่อยู่ที่นี่คือคนต้องที่ต้องรับเคราะห์ แล้วอีกอย่างถ้าเงินเหลือถึงขนาดเอาะเินั้นไปใช้เพื่อระบายอารมณ์ได้ล่ะก็ เก็บะเินั้นไว้แล้วเอาไปฆ่าสัตว์ประหลาดซะดีกว่า อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ได้ประโยชน์บ้าง กลับกันได้แล้ว...”
ลูเซี่ยนกับเซโน่ขับสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาจนถึงหน้าที่พักของพวกเค้า เพราะไม่ว่ายังไงเซโน่ก็ปฏิเสธที่จะไปหาหมอโดยเด็ดขาด ลูเซี่ยนจึงจำใจพาเค้ากลับมาบ้านเพื่อรอดูอาการสักคืนนึง ที่พักของเค้าเป็ตึกแถวขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สไตล์โรมันมีทั้งหมดสามชั้นโดยแต่ละชั้นเชื่อมต่อกันนับเป็หนึ่งห้อง ตึกแถวนี้มีทั้งหมดห้าห้อง โดยเกินครึ่งของตึกหรือก็คือห้องสามห้องกลายเป็ซากถล่มลงมา ซึ่งนี่เกิดจากการต่อสู้กันภายในรอยแยกของทั้งสองคน ที่ตึกนี้เคยมีรอยแยกปรากฏขึ้นมาทั้งสองได้ช่วยกันกำจัดรอยแยก จากนั้นก็ใช้ห้องที่ยังไม่เสียหายมาเป็ที่พักของตัวเอง ถ้าจะพูดให้ถูกคือเข้ามาอาศัยอยู่โดยพลการ และพวกเค้าก็ยังไม่รู้ตัวว่าในห้องตอนนี้มีผู้บุกรุกเข้ามานอนอยู่ในบ้านของพวกเค้าตามใจชอบ และผู้บุกรุกคนนี้ก็จะเป็ผู้ที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเค้าไปตลอดกาล…
Watashi Da : ตอนแรกตั้งใจจะวาดภาพประกอบเยอะๆแล้ว ทำเป็ไลท์โนเวลที่หน้ากระดาษไม่หนาแล้วมีภาพเยอะๆ แต่พอทำไปทำมาก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ขยันขนาดนั้น ผ่านไปเดือนหนึ่งแล้วก็ยังไม่เสร็จสักรูป สุดท้ายเลยต้องใช้ภาพที่วาดเอาไว้ตอนออกแบบตัวละครมาขึ้นปกช่างน่าเศร้าจริงๆ ทั้งๆที่ตอนพิมพ์ทำได้เร็วแท้ๆเชียว เฮ้อ~
787
