จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 12 ต้าซาบซึ้งจนร้องไห้

“ลดไม่ได้หรอก แถมถ้าคุณจะรับซื้อนะ ต้องลูกละสองร้อยหยวน”

เย่เฟิงพูดราคาออกมาอย่างเหนือความคาดหมาย ทำเอาเจิ้งไคเฟิ่งและเฉินซู่ซู่อึ้งไป

เฉินซู่ซู่แทบอยากจะเอามือไปแตะหน้าผากเย่เฟิงดูว่าเขาเป็๲ไข้หรือเปล่า เขากำลังเพ้ออยู่แน่ๆ

คนอื่นเขารับซื้อก็ต้องต่อราคาให้น้อยลง แต่นี่กลับขึ้นราคา

“ฮ่าๆๆ เถ้าแก่เย่ ล้อเล่นหรือเปล่า?”

“เถ้าแก่เจิ้ง ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ ผมเอาแตงโมไปขายลูกละร้อยหยวน แค่ลองตลาดเฉยๆ ตอนนี้ผมขายให้คุณลูกละสองร้อยหยวน ถือว่าถูกมากแล้ว 

ถ้าไม่ใช่เพราะแตงโมของผมเพิ่งเริ่มขาย ผมอยากจะขายลูกละห้าร้อย ถึงพันหยวนเลยด้วยซ้ำ” เย่เฟิงพูดอย่างจริงจัง

“เถ้าแก่เย่ ดูเหมือนว่าคุณไม่อยากร่วมงานกับผมนะ ถ้าอย่างนั้นแตงโมของคุณก็เก็บไว้เน่าเล่นเถะ” เจิ้งไคเฟิ่งพูดอย่างโมโห

“อยากไปไหนก็เชิญ ผมไม่ได้ห้าม คนรับซื้อแตงโมไม่ได้มีแค่นายคนเดียวหรอก พอแตงโมผมขายดี ยังไงก็มีคนมารับซื้ออีกเพียบ 

ถึงตอนนั้น สองร้อยหยวนผมก็ไม่ขายให้” เย่เฟิงพูดอย่างไม่สะทกสะท้านก่อนจะหลีกทางให้เจิ้งไคเฟิ่ง

เฉินซู่ซู่ร้อนใจ คิดว่าเย่เฟิงบ้าไปแล้ว แตงโมลูกเดียวจะขายแพงอะไรขนาดนั้น แต่เย่เฟิงรั้งเธอไว้ไม่ให้พูดอะไร 

เจิ้งไคเฟิ่งที่กำลังจะเดินออกไปชะงักฝีเท้า หันกลับมาถาม “เถ้าแก่เย่ ลดให้หน่อยไม่ได้จริงๆเหรอ?”

“ครับ เถ้าแก่เจิ้ง”

“เอาอย่างนี้ก็ได้ สองร้อยก็สองร้อย แต่ผมขอรับซื้อแค่ส่วนหนึ่งก่อน ลองตลาดดูก่อน ถ้าขายดีฉันจะกลับมารับซื้อทั้งหมดทีหลัง”

“ได้เลย แต่ถ้ากลับมารับซื้ออีก คราวนี้คงไม่ใช่สองร้อยแล้วนะครับ”

เจิ้งไคเฟิ่งส่ายหัว “คุณนี่ต่อราคาเก่งจริงๆ” เขาทำธุรกิจมานาน เพิ่งเคยเจอคนแบบเย่เฟิงนี่แหละ ถ้าแตงโมไม่อร่อยจริงเขาคงไม่เสียเวลามาต่อรองด้วยนานขนาดนี้

สุดท้าย เจิ้งไคเฟิ่งจึงสั่งให้คนงานขนแตงโมไป 500 ลูก เพื่อทดลองตลาด ถ้าขายดีค่อยกลับมารับซื้อเพิ่ม ถึงขาดทุนก็คงไม่มากเท่าไหร่

แตงโม 500 ลูก ลูกละสองร้อยหยวน รวมเป็๲เงิน 100,000 หยวน บวกกับห้าพันหยวนก่อนหน้านี้ ภายในเวลาไม่ถึงแปดวัน เย่เฟิงก็หาเงินได้ 105,000 หยวน เรียกได้ว่ากำไรมหาศาล

หลังจากที่เจิ้งไคเฟิ่งไปแล้ว เฉินซู่ซู่ก็อดรนทนไม่ไหว “เย่เฟิง ทำไมคุณถึงขึ้นราคากับเถ้าแก่เจิ้ง”

“พี่เฉิน แตงโมของเรามันอร่อยไหมล่ะ?” เย่เฟิงถาม

“อร่อยก็จริง แต่อร่อยแล้วไง มันแพงเกินไป!”

“พี่เฉินลองคิดดูนะ มะม่วงหรือแอปเปิ้ลนำเข้าแค่ไม่กี่ลูกยังราคาหลายร้อยหรือเป็๲พันหยวน แตงโมของเราไม่ได้ด้อยกว่าผลไม้พวกนั้นเลย ราคานี้ไม่ได้แพงไปหรอก”

เฉินซู่ซู่ถอนหายใจ “เถ้าแก่เจิ้งคงไม่กลับมาร่วมงานกับนายอีกแล้ว โอกาสดีๆ แบบนี้ก็เสียไปเพราะนายแท้ๆ”

“ใครบอก พี่เฉินเชื่อผมเถอะ เถ้าแก่เจิ้งต้องกลับมาอีกแน่” เย่เฟิงพูดอย่างมั่นใจ

“ไม่มีทางหรอก เขาไม่ใช่คนโง่” เฉินซู่ซู่แย้ง

“เอาอย่างนี้ไหมพี่เฉิน เราพนันกันถ้าเถ้าแก่เจิ้งกลับมาพี่ต้องล้างเท้าให้ผม ถ้าผมแพ้ผมจะล้างเท้าให้พี่เอง”

“ตกลง ถ้าเถ้าแก่เจิ้งกลับมา ฉันจะล้างเท้าให้นายตลอดชีวิตเลย”

ทันทีที่เฉินซู่ซู่พูดจบ เธอก็รู้ตัวว่าพูดผิดไป เธอพูดไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ พูดจบเธอก็หน้าแดงด้วยความเสียใจ

“พี่เฉิน นี่พี่พูดเองนะ เตรียมตัวล้างเท้าให้ผมตลอดชีวิตได้เลย ฮ่าๆๆ” เย่เฟิงหัวเราะลั่น

“ชิ!  ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเถ้าแก่เจิ้งจะกลับมาอีก” เฉินซู่ซู่พูด

แต่ลึกๆแล้ว เฉินซู่ซู่ก็หวังว่าเจิ้งไคเฟิ่งจะกลับมา เพราะมันเกี่ยวกับรายได้ของเย่เฟิง

แน่นอนว่าเธอหวังว่าเย่เฟิงจะหาเงินได้เยอะๆ เพื่อที่จะเลี้ยงดูเสียวเสี่ยวได้อย่างสุขสบาย

สองวันต่อมา เย่เฟิงไม่มีอะไรทำ ก็เลยเล่นกับเสียวเสี่ยว

“พ่อคะ ทำไมเ๽้าต้าหวงไม่เห่าหอนเลยล่ะคะ มันเป็๲ใบ้หรือเปล่า?”

เสียวเสี่ยวลูบหัวต้าหวงพลางพูด

“ได้ยินไหม เสียวเสี่ยวอยากฟังเสียงนายนะ” เย่เฟิงมองต้าหวง

ลูกหมาป่าตัวน้อยนี้ดื่มน้ำวิเศษของเย่เฟิงทุกวัน ตอนนี้โตขึ้นมากแล้ว เริ่มดูเหมือนหมาป่า แต่ก็ยังดูเหมือนหมาป่าผสมหมาบ้านมากกว่า

อาวู้!

ลูกหมาป่าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วหอน

มันหอนแบบหมาป่า แต่เสียงยังดูเหมือนลูกสุนัข

“ต้าหวง ทำไมเสียงนายแปลกจัง ต้องเห่า โฮ่ง ๆ สิ” เสียวเสี่ยวพูด

“ได้ยินไหม?” เย่เฟิงพูด

ลูกหมาป่าตัวน้อยได้ดื่มน้ำวิเศษ ทำให้มันฉลาดขึ้น จึงเข้าใจสิ่งที่เย่เฟิงและเสียวเสี่ยวพูด

มันรู้สึกอึดอัดมาก ฉันเป็๲หมาป่านะ ไม่ใช่หมาบ้าน!

“ให้เห่าก็เห่าสิ ทำไม? ไม่เชื่อฟังฉันแล้วเหรอ?” เย่เฟิงจ้องลูกหมาป่าตัวน้อย

ลูกหมาป่าตัวน้อยแทบจะฉี่ราด

สัตว์จะไวต่อความรู้สึกมากกว่ามนุษย์ โดยเฉพาะเวลาเผชิญอันตราย

ต้าหวงมองเย่เฟิง เหมือนกำลังมองเทพเ๽้า

เพราะมันรู้สึกได้ว่าเย่เฟิงน่ากลัวมาก

“อาว โฮ่งๆ…”

ต้าหวงเห่าอย่างเสียไม่ได้ น้ำตาคลอเบ้า มันรู้สึกน้อยใจมาก

ฉันเป็๲หมาป่านะ ไม่ใช่หมาบ้าน

“พ่อ อย่าไปแกล้งต้าหวงสิ ต้าหวงเป็๲เพื่อนรักของหนูนะ” เสียวเสี่ยวพูดพลางกอดต้าหวง

ต้าหวงเลียหน้าเสียวเสี่ยวสองที คิดในใจว่า เ๽้านายตัวน้อยยังดีกับฉันเสมอ

“โอเคๆ พ่อไม่แกล้งมันแล้ว” เย่เฟิงส่ายหัว “เ๽้าตัวน้อย ของดีๆ นี่เป็๲ของนายแล้ว”

เย่เฟิงหยิบไข่มุกวิเศษที่ได้มาจากการฆ่าปลาหมึก๶ั๷๺์ที่บ่อน้ำเย็นออกมา แล้วใส่เข้าไปในปากของต้าหวง

ต้าหวงเบิกตากว้าง มองเย่เฟิงด้วยความซาบซึ้ง

มันรู้สึกได้ว่าเย่เฟิงให้ของดีกับมัน

ใช่แล้ว เ๯้านายยังไงก็ดีกับฉันที่สุด!

ต้าหวงร้องไห้ ร้องไห้ด้วยความตื้นตัน

เฮ้อ สมัยนี้ แม้แต่ลูกหมาป่ายังรู้จักประจบสอพลอ