สิ่งที่ X ้า (3) จบ
ในที่สุดพวกเขาทั้งสามคนก็มาถึงยังห้องรับประทานอาหาร เมื่อได้เข้ามาตัวของซอจูอึนถึงกับต้องอ้าปากกว้าง มันเป็ห้องขนาดใหญ่ บนเพดานมันถูกแกะสลักเป็รูปของเทพและปีศาจมากมายเต็มไปหมด ส่วนตรงกลางมีโต๊ะขนาดยาวถูกปิดเอาไว้ด้วยผ้าคลุมสีขาวสลักลายดอกไม้ดูสะอาดตา
X ค่อยๆ ลากเก้าอี้สีเคลือบทองประกายออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะนั่งลงเอาขาพาดไปบนโต๊ะอันยาวเหยียดนั่น
“ที่นั่งของเ้าอยู่ตรงนั้น” ว่าแล้วนิ้วมือก็ชี้ไปยังฝั่งที่อยู่ตรงข้าม มันอยู่ไกลมากกว่าเดินจะไปถึง ซอจูอึนทำสีหน้าบูดบึ้งก่อนจะกระทืบเท้าใส่ด้วยความไม่พอใจ
‘มีที่ให้นั่งตั้งเป็สิบๆ ทำไมไอ้เ้าบ้านี่ต้องเลือกให้ฉันไปนั่งตรงที่ไกลที่สุดด้วย’ สาวน้อยบ่นอุบอิบในใจแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มีแต่ต้องทำตามที่ X สั่งเท่านั้น
หนึ่งนาทีผ่านไปในที่สุดซอจูอึนก็มาถึงที่หมาย เธอถอนหายใจก่อนจะดึงกระชากเก้าอี้ออกมา ดวงตาเล็กจ้องเขม็งไปยังคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่พอชายคนนั้นเห็นสายตาที่กำลังมองมากลับยิ้มเยาะก่อนจะปรบมือเรียกหาใครบางคน
“เอาอาหารออกมา” สิ้นเสียงนั่นจานสีขาวนับสิบก็บินว่อนเข้ามาหา มันลอยเล่นกันไปๆ มาๆ ก่อนจะค่อยๆ บินลงมาวางรวมกันอยู่ตรงส่วนกลางของโต๊ะยาวสีขาว หลังจากนั้นเซบาสเตียนเขาก็เอาด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลเริ่มเสกสรรค์สร้างชั้นวางของสีทองอร่ามเลื่อนได้ออกมา
‘แกร๊ก แกร๊ก’
เซบาสเตียนใช้มือจับราวเหล็กทองคำแล้วดันมันให้เกิดเสียง สองเท้าของเขาเดินไปยังตรงจุดกึ่งกลาง ดวงตาสีฟ้าเริ่มส่องประกายก่อนจะเริ่มถามทั้งสองฝ่ายโดยทันที
“พวกท่านทั้งสอง้าจะรับประทานสิ่งใดกันขอรับ?”
“ข้ากินอะไรก็ได้ถามยัยนั่นเถอะ” X ตอบกลับไปแบบส่งๆ พร้อมชำเลืองมองไปยังหน้าที่ยังคงงอนแก้มป่องอยู่นั่น ส่วนฝั่งของซอจูอึนเมื่อได้ฟังดวงตาของเธอนั้นก็เปร่งประกายในทันที
สาวน้อยฉีกยิ้มกว้างก่อนจะรีบหันหน้าไปถามเซบาสเตียน
“ฉันจะกินอะไรก็ได้ใช่ไหม?”
“ขอรับ เพียงแค่รับสั่ง” เซบาสเตียนก้มโค้งรับ ดูเหมือนมันจะเป็ไปอย่างที่เธอคิด
ความโลภมันเริ่มแล่นเข้ามาในสมอง ดูจากภายในบ้านรวมไปถึงสิ่งของ X ต้องเป็คนที่รวยมากแน่ๆ ถ้าเธอคิดจะขอกินของที่มันแพงๆ บ้างสักอย่างสองอย่างคงจะไม่หนักกระเป๋าของเขาหรอกมั้ง
“ขอกินเนื้อโกเบ A5” คิดดังนั้นซอจูอึนจึงเอ่ยปากออกมา ผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้ารีบหัวเราะลั่นพลันชี้นิ้วใส่หน้าเธออยากชอบอกชอบใจ
“ฮ่าๆๆ เซบาสเตียนดูยัยเ้าโลภมากนั่นสิ”
“ขอรับ นายท่านข้าน้อยเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว…” เขายังคงตอบกลับด้วยเสียงอันนิ่งเฉยเหมือนเคย
การกระทำราวกับกำลังเย้ยหยันของพวกเขามันทำให้ซอจูอึนถึงกับหน้าแดงก่ำ
‘แล้วมันทำไมกัน ก็ฉันไม่เคยกินมาก่อนเลยในชีวิตเลยนี่นา’ เธอกำหมัดแน่นพลางคิดในใจอย่าว่าแต่เนื้อเลยแค่จาจังมยอนสองสามห่อสำหรับเธอมันก็ถือว่าแพงมากแล้ว
"การใช้ชีวิตดูแลตัวเองด้วยตัวคนเดียวมันมีค่าใช้จ่ายเยอะมากกว่าที่คิดนะ"
“น่าๆ เ้าอย่าได้โมโหไป ข้าเพียงแค่เอ็นดูในความโลภของมนุษย์ก็เท่านั้น เซบาสเตียน!”
“ขอรับ นายท่าน”
เมื่อได้รับคำสั่งเซบาสเตียนก็ยื่นมือออกไป เป้าหมายคือจานนับสิบใบที่วางอยู่ ดวงตาของเขาเริ่มส่องแสง จากจานที่เคยว่างเปล่าพวกมันกลับถูกเติมเต็มไปด้วยก้อนเนื้อชิ้นใหญ่
ซอจูอึนถึงกับนั่งตาค้าง นี่มันเป็เวทมนต์ที่สุดยอดไปเลยไม่ใช่รึไงกัน ถ้าเกิดเธอมีอะไรแบบนี้บ้างก็คงไม่ต้องทำงานรับจ้างหาเงินไปวันๆ อีก ความคิดที่เต็มไปด้วยความอิจฉาแต่ดวงตาของเธอกลับจ้องพร้อมฉีกยิ้มจนน้ำลายสอไปยังก้อนเนื้อชิ้นใหญ่ไม่กระพริบ
เธอโยกย้ายส่ายไปมา เซบาสเตียนกำลังหยิบจานที่เต็มไปด้วยอาหารลงไปบนชั้นวางเลื่อนได้ของเขา
‘ในที่สุดฉันก็จะได้กินเนื้อ A5 แล้ว’ ในใจของเธอคิดแบบนั้นแต่ผลมันกลับไม่ใช่
เซบาสเตียนลากชั้นวางเลื่อนได้นั่นไปแต่มันไม่ใช่ทิศทางของซอจูอึน ทางที่เขากำลังจะไปหามันคือทางของอีกฝั่งต่างหาก
เมื่อชายหนุ่มในชุดพ่อบ้านเดินไปถึงเขาก็วางจานเ่าั้ทั้งหมดลงให้กับชายที่อยู่ด้านหน้าของเขา
X มองดูซอจูอึนที่กำลังทำหน้าเศร้า เมื่อตัวเขาได้เห็นถึงความผิดหวังั์ตาสีแดงก็เริ่มส่องแสงขึ้น
มันเป็อีกครั้งที่เขากำลังเล่นสนุก การได้ดูดกลืนความรู้สึกด้านลบจากซอจูอึนเป็อะไรที่ทำให้ตัวของ X นั้นมีความสุขมากที่สุดแล้ว แต่แค่นี้มันยังไม่เพียงพอเขาอยากให้เธอโมโหมากขึ้นไปอีกขั้น
และเมื่อคนเลวกำลังคิดอะไรบางอย่างอันชั่วร้ายออกมาได้ รอยยิ้มฉีกกว้างจนทำให้ตาหยีลงได้นั่นก็เผยออกมาให้เห็นอีกครั้ง
“นี่มันอาหารของข้า ส่วนของเ้า!”
‘กริ๊ก!’ สิ้นเสียงดีดนิ้วก็มีอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นยังด้านหน้าของซอจูอึน
“อะ เอ๊ะ?” ชามข้าวสีแดงขอบหนา้ามีกระดูกไก่วางเอาไว้อยู่ มันถูกสลักลายเขียนอักษรสีขาวเอาไว้ว่า ‘เ้าหมาน้อยซอจูอึน <3’
‘ปัง!’
“นี่นายกำลังเล่นบ้าอะไรกัน” เพียงแค่เธอเห็นมันก็รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นมาตบโต๊ะด้วยความไม่พอใจในทันที
ในตอนนี้ความโกรธเริ่มเข้าแทรกซอจูอึนกัดฟันแน่นจนมีเสียง ตัวเธอก็รู้ดีอยู่หรอกว่า X นั้นเป็คนยังไงแต่ก็ไม่นึกว่าจะเลวร้ายถึงขนาดนี้ แต่ถึงแม้ตัวเธอจะโมโหมากมายก็ตามทีฝั่งนั้นก็หาได้สนใจไม่
X เสกมีดและส้อมขึ้นมายังฝ่ามือทั้งสองข้างก่อนจะใช้มันจิ้มลงไปยังก้อนเนื้อ พวกมันถูกย่างออกมาอย่างดีจนมีน้ำไหลนองจนชุ่มช่ำ เขารีบอ้าปากแล้วใช้ฟันมีเขี้ยวนั่นกัดมัน กลิ่นของเนื้อที่ถูกปรุงแต่งรสจนสุก ความหวานมันผสมกับความเผ็ดร้อนของพริกไทยมันช่างยอดเยี่ยมเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น
ดวงตาใสๆ พอได้เห็นก็จ้องตาปริบๆ ภาพที่เธอกำลังมองเขากินเนื้อมันทำให้เธอยิ้มตามจนน้ำลายไหล แต่จะให้ตามน้ำไปก็ไม่ได้เพราะความโกรธยังคงอยู่ ซอจูอึนไม่รู้จะทำยังไงสิ่งสุดท้ายที่มันจะระบายอารมณ์ของเธอได้คือการเขวี้ยงชามสุนัขนั่นใส่เขา
‘ฟิ้ว!’
แต่ช่างน่าเศร้ามันไปไม่ถึง แม้เธอจะใช้แรงทั้งหมดที่มีแต่โต๊ะมันยาวเกินไป ต่อให้ซอจูอึนปาให้ตายยังไงมันก็ไปได้แค่ตรงส่วนกลางของโต๊ะเท่านั้น ซอจูอึนได้แต่ถอนหายใจเธอมองไปยังผู้ชายที่ยังคงกินเนื้ออัดใส่หน้าไม่ยอมหยุด ในหัวของเธอได้แต่คิดจินตนาการนึกภาพฝันว่าถ้าได้กินมันรสชาติของเนื้อ A5 นั่นจะหวานหอมหรือมันเค็มกันนะ
X ได้แต่กลั้นขำ ออร่าความน่าสงสารมันกำลังลอยเข้ามาหาแต่นี่แหละคือสิ่งที่เขา้า อารมณ์และความรู้สึกนั่นมันคืออาหารชั้นดีของเขาเสียยิ่งกว่าเนื้อเหม็นเน่ากลิ่นคาวสัตว์ที่ถืออยู่นี่
ว่าแล้ว X ก็แกว่งส้อมติดเนื้อนั่นลอยไปมาบนอากาศ ส่วนเด็กสาวก็ชายตาตามมันอย่างไม่ลดละ เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเหยื่อติดเบ็ดแล้วเขาจึงยืนขึ้นมา ก่อนจะเริ่มพูดว่า
“ข้ารู้ว่าเ้าอยากจะกินไอ้เ้าเนื้อเน่านี่เสียจนเต็มประดา แต่ว่า…”
“ข้าคิดว่าเรามาตกลง...เื่ข้อสัญญาที่ยังคงค้างเอาไว้กันก่อนเถอะ” ั์ตาสีแดงเริ่มส่องแสงอีกครั้งและในครั้งนี้ X ้าที่จะทำสัญญาอย่างจริงจังกับซอจูอึน
“และรวมถึงเหตุผลว่าทำไมกันตัวของเ้านั้นถึงร้องเพลงไม่เพราะ”
เมื่อได้ยินดังนั้นสายตาที่จ้องเนื้ออยู่ก็เริ่มเปิดกว้าง ดวงตาของเธอรีบหันเปลี่ยนมามองร่างของชายที่ยืนอยู่นั่น เหมือนกำลังจะได้ยินสิ่งที่ไม่เคยได้คาดหวัง การที่ซอจูอึนร้องเพลงไม่เพราะมาตลอดทั้งชีวิตนั้นมันมีเหตุผลด้วยอย่างนั้นเหรอ
ต่อจากนี้ สิ่งที่ X กำลังจะพูดออกมา เขา้าจะบอกอะไรกับเธอกันแน่!
(I CANT SLEEP WITHOUT YOU ช่วยกล่อมฉันสู่ห้วงแห่งความฝันที)
1K
