ตอนที่ 15 พนัส//ปลายฟ้า
“คุณฟ้าผมขอตัวแป๊บนึงนะครับ”
“เฮ้ย...อยากบอกนะว่าคุณพนัสชอบผู้หญิงที่แก่กว่าหรือว่าจะเป็เมียที่บ้านนะ” ปลายฟ้านั่งบ่นพึมพำอยู่คนเดียวนั่งคิดอยู่สักพัก จะกลับก็คงไม่ได้ เพราะเธอไม่ได้เอารถมา สงสัยเธอจะต้องกลับไปหาพี่ดินแล้วให้พี่ดินเย็บแผลบนหน้าของเธอให้ซะแล้วเพราะว่ามันแตกจนละเอียดมากกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก
ทางด้านพนัสกับเข็มทอง
“นี่!นัสหยุดลากพี่เดี๋ยวนี้นะ...พี่บอกให้ปล่อย” เข็มทองสะบัดข้อมือที่น้องชายของเธอลากออกมา
“พี่เข็มมาที่นี่ได้ยังไงครับ” ประโยคแรกเป็คำถามที่ทำให้เข็มทองถึงกลับมองบนอย่างเซ็งๆ
“ทำไมทีแกยังมาได้ แล้วทำไมพี่จะมาไม่ได้”
“พี่เข็ม!” ตอนนี้พนัสไม่มีเวลามาทะเลาะกับพี่สาวเพราะว่ากำลังเป็ห่วงความรู้สึกของคนที่อยู่ด้านใน ป่านนี้ไม่รู้จะคิดไปถึงไหนแล้ว
พนัสยังไม่สามารถเปิดเผยเื่ของตัวเองกับปลายฟ้าตอนนี้ได้เขาก็เลยเลือกที่จะพาพี่เข็มออกมาคุยกันด้านนอกเพราะดูเหมือนว่าพี่เข็มกำลังจะกลับพอดี
“เออๆ พี่ก็แค่มาเที่ยวกับเพื่อนว่าแต่ผู้หญิงเมื่อสักครู่น้องสะใภ้ฉันเหรอ” เข็มทองจีบปากจีบคอพูดแบบว่าอยากรู้สุดๆ
“พี่ไม่ต้องรู้หรอก แล้วห้ามไปบอกคุณพ่อกับคุณแม่เด็ดขาดว่าผมอยู่ที่นี่ผมขอเวลาอีกสักพักแล้วผมจะกลับไปเอง”
“แก่พูดแบบนี้มาสามปีแล้วนะงานน่ะไม่คิดจะกลับไปช่วยกันทำบ้างหรือไง ไม่สงสารพี่ภีร์กับพี่บ้างเหรอ” พนัสมีพี่น้องที่คลานตามกันออกมาสามคน ส่วนเขาเป็น้องเล็กมีพี่ชายกับพี่สาว ที่ตอนนี้ช่วยกันทำงานที่บริษัทของครอบครัวอยู่เหลือก็แต่พนัสที่ยังไม่ได้เข้าไปทำ ที่จริงอีกใจหนึ่งพนัสก็แค่อยากจะหาประสบการณ์ก่อนด้วย พนัสจึงเลือกที่จะมาหางานที่เชียงใหม่ทำเพราะว่าอากาศดี
“แหม...พี่อย่าบ่นน่าผมก็ไม่ได้เอาเงินที่บริษัทมาใช้สักหน่อย” เงินทุกบาททุกสตางค์ที่พนัสใช้อยู่ตอนนี้เป็เงินค่าแรงที่ได้จากการทำงานที่นี่เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้น้อยเพราะด้วยความสามารถที่พนัสมี ทำให้คุณปฐีขึ้นเงินเดือนให้พนัสเยอะพอสมควร
“ถึงแกจะไม่ได้ใช้เงินตรงส่วนนั้นแต่แกก็ได้ป่ะ รีบกลับบ้านเลย” เข็มทองพูดกับน้องชายแบบเซ็งๆเพราะถึงพนัสจะบอกว่าไม่ได้เอาเงินที่บริษัทมาใช้ แต่หุ้นที่พนัสมีอยู่ในบริษัทมันก็ทำเงินปีๆหนึ่งหลายล้านบาทถึงพนัสจะไม่ได้เอาเงินตรงส่วนนั่นออกมาใช้ก็จริงแต่พนัสก็ได้อยู่ดี
“ผมขอเวลาอีกสามเดือน แล้วผมสัญญาว่าผมจะกลับ”พนัสต่อรอง เพราะเขาคิดไว้แล้วว่าถ้าปลายฟ้าเป็ผู้หญิงที่เขาตามหาเขาจะกลับบ้าน แต่ถ้าไม่ใช่ เขาก็คงต้องยอมจำใจที่จะต้องกลับแล้วอนาคตต่อไปจะเป็ยังไงก็ชั่ง เพราะเขาออกจากบ้านมานานเกินไปแล้วประสบการณ์ในการทำงานที่อยากได้ก็ได้แล้ว
“แกสัญญากับพี่แล้วนะถ้าครบสามเดือนแล้วแกยังไม่กลับไปนะ พี่จะมาตาม...เอาที่อยู่มา”สุดท้ายพนัสก็จำใจที่จะต้องให้ที่อยู่กับพี่สาวของตัวเองไป
ทางด้านปลายฟ้าที่เห็นท่าทางว่าพนัสจะไม่กลับมาแล้วเธอจึงเรียกเด็กในร้านมาคิดเงินค่าอาหาร แล้วก็กำลังจะโทรให้คนที่บ้านมารับ
ในขณะที่เธอกำลังส่งเงินให้กับเด็กเสิร์ฟในร้าน พนัสก็เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน
“ผมยังไม่ได้กินเลยจะรีบคิดเงินไปไหนครับ”คำพูดของพนัสก็เลยทำให้เด็กเสิร์ฟเดินออกไปปลายฟ้าก็เลยวางเงินสดไว้ที่โต๊ะ เพราะเดี๋ยวก็ต้องจ่ายอีกอยู่ดีเธอก็เลยเลือกที่จะไม่เก็บลงกระเป๋า
“…..” ปลายฟ้านั่งเงียบไม่กล้าพูดหรือถามอะไรอีกเพราะเธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะถามได้ อีกอย่างสิ่งที่เธอเห็นมันก็ชัดเจนอยู่แล้วแต่ถ้าเขาอยากจะอธิบายเดี๋ยวเขาก็คงจะเล่าให้เธอฟังเอง
ทั้งสองนั่งทานอาหารกันไปเงียบๆปลายฟ้าจากตอนแรกที่พูดไม่ได้หยุดกลับเงียบลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้พนัสมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างชั่งใจ เพราะเขาไม่รู้จะอธิบายกับเธอยังไงดีป่านนี้คงคิดไปไหนต่อไหนแล้ว
“ถ้าไม่ถามแสดงว่าไม่อยากรู้” อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา ทำให้ปลายฟ้าไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเขาเธออยากรู้แต่เธอไม่กล้าถาม ถ้าถามแล้วก็กลัวว่าจะได้คำตอบที่ทำให้ตัวเองเสียใจ
“……” ปลายฟ้ามีสีหน้าเจื่อนไปในใจกำลังเศร้าแล้วก็คิดถึงคำพูดของพี่ดินที่บอกว่า จะเป็คนเย็บแผลให้เธอเองสงสัยเธอจะต้องรีบกลับบ้านให้ไว ก่อนที่จะเจ็บหนักไปมากกว่านี้
พนัสนั่งมองปฏิกิริยาของปลายฟ้าอยู่เงียบๆรอให้เธอถามแต่เธอก็ไม่ถาม อยากรู้ว่าถ้าเขาไม่พูด เธอจะแสดงอาการยังไง อยากรู้ว่าเธอชอบเขามากหรือชอบเขาน้อย ถ้าเศร้ามากก็แสดงว่าชอบมาก แต่ถ้าเศร้าน้อยก็แสดงว่าชอบน้อยแล้วอาการของเธอที่เขาเห็นนั้น เธอเหมือนคนกำลังจะร้องไห้เลย แต่ไม่ได้ร้องนะแค่มีสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อพนัสเห็นดังนั้นเขาก็ยิ่งชอบใจ เพราะนั่นมันทำให้เขารู้ว่าเธอน่าจะชอบเขามาก
“ผู้หญิงคนเมื่อกี้น่ะ เธอเป็...” สายตาของปลายฟ้าตอนนี้ เธอไม่ได้มองหน้าเขาก็จริงแต่หูของเธอกำลังรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เธอนั่งก้มหน้า น้ำตาคลออยู่ที่ดวงตาของเธอก็เธอแอบชอบเขามานาน พอมาคิดว่าเขามีเ้าของอยู่แล้ว เธอก็รู้สึกเหมือนคนอกหักทั่วๆไป ที่แอบชอบคนที่มีเ้าของอยู่แล้วแต่เธอก็ยังสงสัยอยู่ว่าแล้วผู้หญิงคนเมื่อกี้หายไปไหนแล้วทำไมถึงยอมให้คุณพนัสเดินกลับมาหาเธอ
“เป็พี่สาวของผมเอง”จบประโยคที่พนัสพูด ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาแต่สิ่งที่เขาบอกเธอเมื่อสักครู่นี้ มันทำให้เธอเงยหน้าขึ้นและน้ำตาที่มันกำลังคลออยู่ที่ดวงตาเพราะความอึดอัดใจก่อนหน้านี้มันก็เลยไหลลงมาโดนแก้มเนียนๆของเธอ
“คุณฟ้า!...” พนัสรู้สึกใที่เห็นน้ำตาของเธอไหลออกมาเขารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันกับเธอแล้วไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ข้างๆเธอทันทีเขารีบหยิบกระดาษเช็ดชู่บนโต๊ะเช็ดน้ำตาที่แก้มให้เธอทันทีนี่เขาเล่นสนุกกับความรู้สึกของเธอมากเกินไปหรือเปล่ายิ่งเห็นน้ำตาของเธอเขาก็ยิ่งรู้สึกผิด
พนัสรีบเช็ดน้ำตาที่แก้มให้เธอ และดูเหมือนว่าเธอจะยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเก่า น้ำตาครั้งแรกเพราะความเสียใจอึดอัดใจแต่ตอนนี้เป็น้ำตาแห่งความดีใจของเธอต่างหาก พนัสกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้าแล้วหาว่าเขาทำให้ผู้หญิงร้องไห้ เขาก็เลยเลือกที่จะจับศีรษะของปลายฟ้าให้เธอเอาใบหน้าของเธอมาซบลงที่หน้าอกของเขา แล้วเขาก็ลูบศีรษะของเธอเป็การปลอบเบาๆ
“ผมขอโทษ แล้วหยุดร้องไห้ก่อนเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” พนัสกระซิบพอให้เธอกับเขาได้ยินกันแค่สองคนเพราะตอนนี้คนเริ่มทยอยกันเข้ามาในร้านเริ่มแน่นแล้ว
“ตกลงผู้หญิงคนนั้น...” ปลายฟ้าผละออกจากหน้าอกของเขาแล้วถามขึ้นอีกครั้ง
“พี่สาวผมเอง คลานตามกันออกมาเลย”
“คนบ้า...ปล่อยให้ฟ้าคิดเองเออเองอยู่คนเดียวตั้งนาน”
“ทานข้าวกันต่อนะครับดูสิอาหารยุบไปนิดเดียวเอง” แล้วพนัสก็หยิบจานของตัวเองมาด้านที่เขานั่งอยู่โดยที่ไม่ได้ลุกกลับไปนั่งที่เดิม
“แล้วเธอไปไหนแล้วคะ”
“ผมไล่กลับไปแล้วครับ”
เมื่อทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันได้ก็นั่งทานอาหารกันไปจนอิ่ม โดยมีฝ่ายหญิงถามโน่นถามนี่ไม่ได้หยุดส่วนพนัสก็ตอบคำถามของเธอเท่าที่เขาจะตอบได้ และอาหารมื้อนี้พนัสก็เป็คนจ่ายเองโดยใช้บัตรเครดิตใบสีดำเงาวับ
6K
