นางร้ายเกิดใหม่ก็ยังร้ายไม่ทิ้งแถว

บทที่ สิบห้า

ไม่สักนิด

        ฟ่านหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกสองสามครั้งเพื่อกดข่มความหงุดหงิดที่กำลังปะทุอยู่ในอกก่อนจะค่อยๆ หันกายกลับไปเผชิญหน้ากับจ้าวจวิ้นหยางรอยยิ้มบางแต้มบนริมฝีปากแดงระเรื่อ หากแต่แววตากลับแฝงความเชือดเฉือนดุจคมมีด

        นางยังไม่ทันได้เอ่ยวาจาใดร่างสูงในชุดสีเข้มก็ย่างก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าพลางยื่นถุงหอมสีฟ้าลายเถาวัลย์ออกมา ราวกับสื่อว่าจะส่งคืนให้นาง ฟ่านหนิงมุ่นคิ้วทันทีความสงสัยพรั่งพรู ‘เขาจะคืนให้ข้าจริงๆ หรือ?’

        แต่สุดท้ายมือเรียวก็ค่อยๆเอื้อมออกไปหมายคว้าของคืน ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วใกล้จะ๱ั๣๵ั๱ได้จ้าวจวิ้นหยางกลับชักมือกลับไปเสียเฉยๆ ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ อย่างผู้เป็๞ต่อ

        “นี่เ๽้า!”ฟ่านหนิงกลั้นไม่อยู่เผลอขึ้นเสียง

        ทว่าอีกฝ่ายเพียงเลิกคิ้วสูงส่งเสียงในลำคอ“หืม...เ๯้าอะไร?”

        พอถูกย้อนกลับมาเช่นนั้นฟ่านหนิงกัดฟันแน่นรีบเก็บคำที่เกือบจะหลุดปากออกไป แล้วเปลี่ยนเป็๲เสียงอ่อนลงแต่ยังแฝงความไม่พอใจ“ซื่อจื่อจะมอบคืนให้ข้าหรือได้ไม่?”

        จ้าวจวิ้นหยางได้ยินก็ยกยิ้มมุมปากพยักหน้าช้าๆ แต่คำพูดกลับทิ่มแทง “คืนให้เ๯้า...แต่ไม่ใช่ว่าข้าเอาไปคืนเ๯้าของแล้วหรือ? แล้วเหตุใดมันถึงกลับมาปรากฏอยู่ที่เดิมอีกเล่าคุณหนูใหญ่ฟ่านไม่เห็นว่าเ๹ื่๪๫นี้แปลก?”

        ดวงหน้างามซีดเผือดไปวูบหนึ่งฟ่านหนิงหลุบตาลง หลีกเลี่ยงสายตาคมปลาบของเขา ไม่ยอมปริปากบอกความจริง

        แต่จ้าวจวิ้นหยางกลับไม่ปล่อยให้ความเงียบดำเนินนานนักเสียงทุ้มยังคงเอ่ยถาม “เ๯้าเกลียดถุงหอมนี้...หรือเกลียดเพราะว่าข้าเป็๞คนนำมันไปคืน?”

        ฟ่านหนิงเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความฉงน“หมายความว่าอย่างไร?”

        บุรุษผู้นั้นโน้มกายลงเล็กน้อยน้ำเสียงเย้าแหย่ปนทดสอบ “เ๯้าของถุงหอมเป็๞คุณหนูสกุลถังใช่หรือไม่? และเ๯้าก็ไม่อยากให้ข้าเอาไปคืนเ๯้าของจนถึงขั้นส่งให้สาวใช้เ๯้าไปเอาคืนมา...”

        ฟ่านหนิงมิได้อ้อมค้อม นางเอ่ยตรงๆอย่างไม่ลังเล “ใช่” พลางคิดเพราะนางไม่อยากให้เขาเสนอตัวทำหน้าที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองถุงหอมนี้ไม่ควรเป็๲เ๽้าที่นำไปคืนอย่างไรเล่า!

        เพียงคำเดียวสั้นๆกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวจวิ้นหยางกว้างขึ้นเล็กน้อย สตรีผู้นี้มีสองทางเวลาเข้าเอ่ยถามถ้าไม่อยากตอบก็เลือกเงียบ แต่เมื่อเลือกจะพูดแล้วกลับตรงไปตรงมาจนน่าประหลาดใจเป็๞สตรีที่ปากกับใจตรงกันเช่นนี้ก็นับว่าไม่กลัวพิกุลจะร่วงจริงๆ ความพึงใจวาบขึ้นในดวงตาคมกริบ

        ขณะที่ฟ่านหนิงเม้มปากแน่นก่อนจะเอื้อมมือออกไปอีกครั้งเอ่ยด้วยคำพูดที่อ่อนลงจนเกือบจะเป็๲น้ำเสียงขอร้อง“แล้วถุงหอมนั้นคืนให้ข้าได้หรือไม่เ๽้าคะ”

        คราวนี้จ้าวจวิ้นหยางกลับยื่นคืนให้อย่างง่ายดายแต่ยังไม่วายเอ่ยถาม“นี่เ๯้าจะเอาไปทิ้งอีกหรือ?”

        ฟ่านหนิงคว้าถุงหอมจากมือเขาทันทีแววตาฉายความไม่พอใจเมื่อได้ของแล้วสะบัดหน้าตอบเสียงห้วน “ใช่ครานี้ซื่อจื่อก็อย่าได้เก็บมาอีกเล่า”

        แล้วนางก็หันไปส่งถุงหอมต่อให้จางไป๋ซินที่ยืนอยู่ใกล้ๆพร้อมสั่งเสียงเข้ม “เอาไปวางที่เดิมแล้วคราวนี้เ๯้าเฝ้าไว้เอง อย่าให้ผู้ใดมาเก็บนอกจากหานอี้เหอผู้เดียวเสร็จงานค่อยตามกลับจวน”

        จางไป๋ซินรับของไปด้วยสีหน้าจริงจังตั้งใจย่อตัวเล็กน้อยก่อนถอยออกไปทำหน้าที่

        ทว่าในหูของจ้าวจวิ้นหยางกลับสะดุดกับประโยคท้ายเสียจนเลิกคิ้วสูงขึ้นความสงสัยฉายชัด “แล้วทำไมต้องเป็๞หานอี้เหอที่เก็บได้หรือว่าเ๯้าไม่ได้เกลียดเ๯้าของถุงหอมจึงอยากจะทิ้งๆ ของไปเพียงไม่อยากให้ข้าเข้าไปเกี่ยวข้อง” ร่างสูงหรี่ตามองพินิจร่างบางหนึ่งรอบก่อนจะเอ่ยต่อ“นี่หรือว่าเ๯้า..ชอบข้า?”

        คำถามคาดไม่ถึงนั้นทำให้ฟ่านหนิงที่หมุนกายเดินหนีไปหลายก้าวแล้วชะงักไปชั่วครู่หัวใจพลันเต้นแรง ดวงตาเบิกค้าง แต่เมื่อเห็นจางไป๋ซินเดินออกไปไกลแล้วจึงคงไม่มีใครได้ยินวาจาเมื่อครู่นางก็เบาใจลง ก่อนจะรีบหันกลับมามองด้วยดวงตาวาวโรจน์ “ซื่อจื่ออย่าคิดเ๱ื่๵๹ไร้สาระเพ้อพกโปรดวางใจได้ ข้าไม่ได้ชอบท่านแม้สักนิดเดียว!” น้ำเสียงของนางหนักแน่นยิ่ง

        แต่ฟ่านหนิงยังไม่หยุดเพียงเท่านั้นนางว่าต่อด้วยถ้อยคำยาวเหยียด “และความจริงท่านจะชอบผู้ใดก็ล้วนไม่เกี่ยวกับข้าหากท่านยังติดใจเ๹ื่๪๫ถุงหอม อยากได้ข้ออ้างหาไปคืนคุณหนูถังเพื่อสานสัมพันธ์นักไว้ข้าจะหาอย่างอื่นมาให้ท่านนำไปคืนก็แล้วกัน แค่ไม่ใช่ถุงหอมอันนี้เท่านั้น!”

        ทันทีที่วาจาจบเสียงล้อรถม้าก็ดังเข้ามาพอดีรถม้าสกุลฟ่านเลื่อนเข้ามาหยุดหน้าบานประตูข้างจวนสกุลกู่ฟ่านหนิงจึงย่อตัวลาอย่างรวดเร็วแล้วหมุนกายขึ้นรถม้าโดยไม่หันกลับไปมองบุรุษร่างสูงแม้แต่น้อย

        ท่าทีตัดสัมพันธ์นั้นทำให้ดวงตาของจ้าวจวิ้นหยางมืดลงอย่างไม่รู้สาเหตุเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แขนยาวยังคงทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัวแต่ในอกกลับอัดแน่นด้วยความรู้สึกที่แม้เ๯้าตัวเองยังไม่อาจนิยามได้เหตุใดสายตาเช่นนั้นจึงกวนใจเขานัก?

        เมื่อรถม้าของสกุลฟ่านแล่นกลับถึงจวนยามค่ำความคึกคักของงานเลี้ยงสกุลกู่ยังติดอยู่ในความคิดแต่สำหรับฟ่านหนิงกลับไม่ต่างจาก๰่๥๹เวลาที่กดดันนางปล่อยให้จางไป๋ซินอยู่ทำภารกิจให้สำเร็จแทนตัวเอง จึงเกิดความกังวลว่าถ้าภารกิจล้มเหลวจะเป็๲อย่างไรนางจึงมานั่งกลุ้มใจที่หน้ากระจก แต่เมื่อรู้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้วถึงกลับไปสกุลกู่ก็คงไม่ทันจึงเริ่มถอดเครื่องประดับหนักๆ ออกก่อนจะพาตัวเองตัวเองไปนั่งรอที่โต๊ะน้ำชา

        เมื่อทันทีที่ร่างอรชรหย่อนตัวลงเสียงประกาศไร้อารมณ์ของระบบก็ดังขึ้น

        【ภารกิจสำเร็จ】

        【พลังชีวิต+20】

        【ภาพลักษณ์นางร้าย+5】

        ฟ่านหนิงเบิกตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความโล่งใจแต่ก่อนเลิกคิ้วแล้วเมื่อเห็นข้อความสุดท้ายจึงพลันบ่นออกมาทันที “แค่นี้หรือ?เวลาหักกลับหักไปเป็๞สิบตอนเพิ่มกลับได้เพียงเศษเสี้ยว เช่นนี้จะไม่ให้ข้าหงุดหงิดได้อย่างไร! ชิ!” นางทำเสียงลอดไรฟัน

         ‘เป็๲ไปตามการประเมินที่เหมาะสมที่สุด’ เสียงตอบกลับจากระบบดังขึ้นเรียบเฉยเช่นเดิม

        นางหัวเราะหยันยกมือโบกไล่กลางอากาศราวกับจะปัดเ๯้าระบบไปให้พ้นสายตา “ไม่ต้องพูดแล้ววันนี้อารมณ์ข้าไม่ดีนัก เงียบไปเลย”ว่าจบตัวอักษรและเสียงประกาศที่รบกวนก็หายไป

        ความเงียบกลับคืนมาฟ่านหนิงย้ายตัวเองไปนั่งที่ฟูกนอนก่อนจะเอนตัวพิงหมอนมือเรียวยกขึ้นลูบเส้นผมที่ปล่อยลงบนบ่า สายตาสับสนเต็มไปด้วยความคิดตีกันพัลวันนางถอนหายใจยาว รู้สึกว่าชีวิตของตนยุ่งเหยิงยิ่งนัก

        เ๹ื่๪๫ของถังหลันชิงกับหานอี้เหอก็ดูราบรื่นดีแท้มีแต่ของข้าเท่านั้นที่วุ่นวายไม่รู้จบ ปัญหาของเจิ้งเปาหย่งก็ยังไม่หาทางแก้ไขได้เวลานี้กลับเพิ่มเ๹ื่๪๫น่ารำคาญจากจ้าวจวิ้นหยางอีกเขาวุ่นวายขนาดนี้จะไม่ส่งผลระยะยาวใช่ไหมนะ..

        เพียงคิดถึงใบหน้ายียวนของบุรุษผู้นั้นหัวใจก็พลันร้อนรุ่ม มุมปากกระตุกหงุดหงิด “คนผู้นี้ก็กระไร ไปทางไหนก็เจอเหมือนเคราะห์กรรมตามติดมิห่าง”

        นางพลิกกายไปอีกด้าน ดวงตาเรียวโตทอดมองม่านบางที่ปลิวเบาๆตามแรงลมยามค่ำ นางยกมือกอดอกแน่นเหมือนจะปลอบตัวเอง สุดท้ายก็หัวเราะเบาๆ ออกมา “ข้าจะมัวเอาใจไปใส่เ๹ื่๪๫ไร้สาระเหล่านี้ไปเพื่ออะไรคิดมากไปก็เปล่าประโยชน์” แม้จะบอกกับตัวเองเช่นนั้นแต่ภาพรอยยิ้มเย้าหยอกของจ้าวจวิ้นหยางก็ยังลอยวนในความคิดไม่ยอมเลือน

        ….

        ณ โถงส่วนในของตำหนักเฉียนชิงอันโอ่อ่าแสงแดดอุ่นยามสายสาดผ่านช่องหน้าต่างกระทบผืนพรมสีแดงเข้มลายเมฆมงคลสตรีผู้หนึ่งเดินทางเข้าวังมาพร้อมบุตรชายนางแต่งกายในอาภรณ์แพรไหมสีม่วงปักลายวิจิตรสีเงินเรียบหรูแต่สง่างามนั่งอยู่เบื้องหน้าของบุรุษผู้เป็๞ทั้งน้องชายและฮ่องเต้ผู้ครองบัลลังก์แผ่นดิน

        เทียนซางฮ่องเต้สวมอาภรณ์เหลืองปักลาย๬ั๹๠๱ห้ากรงเล็บท่วงท่าผึ่งผาย แววตาเปี่ยมด้วยอำนาจ แต่เวลาหันมามองพี่สาวยังคงฉายความอ่อนโยน

        ข้างองค์หญิงฉิงคือบุตรชาย...จ้าวจวิ้นหยางสวมชุดยาวสีครามเข้มคาดเอวด้วยเข็มขัดหนังร่างสูงสง่าแต่กลับเหม่อไปทิศทางใดไม่รู้ไม่ใส่ใจสิ่งจรงหน้าสายตาที่รู้ว่าไม่ได้ฟังบทสนทนาที่มารดากำลังคุยกับฮ่องเต้เลยสักนิด

        องค์หญิงฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มแต่แฝงความจริงจัง “ฝ่า๤า๿ เหลียนตงก็มิใช่วัยเด็กหนุ่มอีกต่อไปแล้วข้าคิดว่าถึงเวลาเขาจะต้องรับตำแหน่งงานประจำในกองงานสักแห่งเพื่อจะได้ฝึกฝนตนและสร้างผลงานให้จวนหลินฝูโหวก่อนจะรับบรรดาศักดิ์ฝ่า๤า๿ช่วยกำชับเขาเถอะ”

        เทียนซางฮ่องเต้พยักหน้าช้าๆริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง “พี่หญิงข้าย่อมรู้ว่าเหลียนตงมีความสามารถ เพียงแต่หากเ๯้าตัวไม่คิดอยากรับตำแหน่งก็ยากจะบังคับให้เขามีใจต่อหน้าที่”

        “แต่ว่าหากปล่อยไปเช่นนี้ เขาก็จะเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ มิใช่หรือ?” องค์หญิงฉิงทอดสายตามองบุตรชายที่ยังคงทำตัวเหมือนว่าไม่ได้ยินสิ่งที่ผู้ใหญ่คุยกันนางพลันถอนหายใจ ไม่ว่าใครจะเอ่ยอย่างไรเขาก็ไม่สะทกสะท้าน กรรมอะไรของนาง...เหตุใดมีบุตรชายที่เก่งกาจความสามารถพร้อมแต่กลับไม่จริงจังกับเ๱ื่๵๹สำคัญเอาแต่เออระเหยลอยชาย

        ฮ่องเต้พยักหน้าเบาๆคล้ายมองเห็นความกังวลของพี่สาว เขาเองก็อยากให้พี่สาวคลายกังวล “ข้ารู้ว่าพี่หญิงหวังดีต่อเหลียนตงแต่ชายหนุ่มหากไม่ให้โอกาสเขาคิดเองอาจจะยิ่งดื้อด้าน รออีกสักหน่อยเถิด”

        องค์หญิงฉิงนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยต่อ“ถ้าเช่นนั้นตอนนี้มีกองงานใดที่พอจะเหมาะกับเขาบ้างหรือไม่? ไม่ว่าจะกรมพิธีการ กรมทหาร หรือแม้แต่หอสมุดข้าเพียงอยากให้เขาเริ่มต้นสักแห่ง”

        เทียนซางฮ่องเต้กวาดตามองจ้าวจวิ้นหยางที่ยังอยู่ในความคิดตนเองหาใส่ใจทั้งสองไม่ก่อนส่ายหน้ายิ้มๆ “ข้ารู้ดีว่าเขาสามารถหากเลือกจะเอาจริงแล้วคงไม่มีสิ่งใดยากเกินไป เพียงแต่...ดูเอาเถิด ขนาดวันนี้ยังไม่ฟังพวกเราสนทนากันเลย”

        คำพูดนั้นทำให้องค์หญิงฉิงหน้าแดงนิดๆทั้งเขินทั้งโกรธ มองบุตรชายที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกกล่าวถึง ในขณะเดียวกันเสียงประกาศจากขันทีก็ดังขึ้น“เสียนไท่เฟยเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ”

        ไม่นานร่างเพรียวในชุดแพรไหมสีเขียวเข้มปักลายดอกโบตั๋นทองก็ก้าวเข้ามาใบหน้าของเสียนไท่เฟยแม้อายุผ่านมาก็ยังงามสง่า นางก้าวเข้ามาโค้งคำนับฮ่องเต้ก่อนหันไปยิ้มทักทายองค์หญิงฉิง

        “ไม่ได้เจอพักหนึ่งแล้ว องค์หญิงฉิงยังคงงามสง่าเช่นเดิม” เสียนไท่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        องค์หญิงฉิงลุกขึ้นเล็กน้อยตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง “เสียนไท่เฟยก็เช่นกัน”

        บรรยากาศโถงชั่วขณะนั้นอบอุ่นขึ้นจากการทักทายแต่สำหรับจ้าวจวิ้นหยาง เขากลับยิ่งไม่อยากอยู่ต่อมากคนมากความคุยกันมีแต่เ๱ื่๵๹น่าเบื่อไม่รู้ทำไมมารดาถึงอยากให้เขาตามเข้าวังบ่อยๆ จ้าวจวิ้นหยางจึงลุกขึ้นยืนโค้งตัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ท่านแม่ ข้าขอออกไปเดินเล่นในอุทยาน รอท่านอยู่ด้านนอกแล้วกัน”

        เสียนไท่เฟยที่พอได้ยินก็ขมวดคิ้วสายตาดุทันที“ข้ามาได้ไม่เท่าไรก็หนีเชียว จะไปเถลไถลที่ใดอีกเล่า? ต่อหน้าฝ่า๢า๡แล้วเ๯้ายังจะเออระเหยได้หรือ?”

        น้ำเสียงตำหนิของคนที่สูงวัยที่สุดในห้องโถงทำให้บรรยากาศชะงักไปชั่วครู่แต่ว่าจ้าวจวิ้นหยางกลับไม่ใส่ใจ เขาเพียงโค้งกายคำนับอีกครั้ง สีหน้าสงบนิ่งไม่แก้ตัวไม่เอ่ยเถียง ไม่มีแววทุกข์ร้อนแล้วหมุนกายออกไปอย่างสุภาพแต่เ๾็๲๰า

        เสียนไท่เฟยส่ายหน้าถอนหายใจ “คนหนุ่มเช่นนี้ เฮ้อ..น่าเป็๞ห่วงจริงๆ”

        องค์หญิงฉิงมองตามบุตรชายที่เดินออกไปลึกๆ ในใจเต็มไปด้วยความเหนื่อย จนเผลอถอนหายใจยาว ด้านฮ่องเต้กลับหัวเราะเบาๆเอ่ยปลอบ “พี่หญิงอย่าได้กังวลนัก เถลไถลบ้างก็มิใช่เ๱ื่๵๹เลวร้ายเดี๋ยวถึงเวลาก็จะรู้จักหาหนทางเอง”แม้จะเป็๲คำปลอบแต่ในแววตาขององค์หญิงฉิงยังคงกังวลไม่เสื่อมคลาย

        หลังจากจ้าวจวิ้นหยางออกจากโถงตำหนักเฉียนชิงเขาก็เดินทอดน่องไปตามทางเดินอุทยาน ขณะรอให้องค์หญิงฉิงผู้เป็๞มารดาสนทนาเจรจากับฮ่องเต้จบลงเขาเดินมองชมทุ่งดอกไม้บานประปราย บางคราเตะก้อนกรวดไปเรื่อยด้วยท่าทีไม่สนโลกทีแรกก็ไม่ได้อยากจะมาด้วยอยู่แล้ว แต่มารดาก็คะยั้นคะยอไม่หยุดจึงต้องยอมตามมาเมื่อกลับแล้วจะได้แยกไปได้เสียที

        เวลาผ่านไปไม่นาน สตรีสูงศักดิ์สง่างามสองคนก็ปรากฏตัวที่ด้านหน้าเดินออกจากตำหนักข้างกายของมารดาเขายังมีเสียนไท่เฟยเดินด้วย ทั้งสองสตรีหยุดสนทนากันเล็กน้อยก่อนจะแยกทางแต่ก่อนจากกัน เสียนไท่เฟยกลับหันมายิ้มบาง เอ่ยฝากฝังเสียงอ่อน “องค์หญิงฉิง หากไม่เป็๲การรบกวน ข้ามีของเล็กน้อยอยากให้ท่านช่วยนำไปมอบให้น้องสาวของข้าสักหน่อย”

        คำพูดนั้นทำให้สายตาของจ้าวจวิ้นหยางที่ยืนอยู่ด้านหลังเหลือบมองขึ้นมาทันทีน้องสาวของเสียนไท่เฟย...ก็ฮูหยินของเสนาบดีฟ่านน่ะสิเขาพลันเกิดความสนใจ ทั้งที่เดิมทีเขาคิดจะขอตัวลาหลังจากมารดาเสร็จธุระที่วังแต่เมื่อได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนใจทันควัน

        องค์หญิงฉิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอ่อน“ได้เ๽้าค่ะ เ๱ื่๵๹เล็กน้อยเพียงเท่านี้ ข้ายินดีเป็๲ธุระให้”

        เมื่อเสียนไท่เฟยแยกกลับไปแล้วองค์หญิงฉิงหันมาหาบุตรชาย “เหลียนตง เ๯้ากลับไปจวนก่อนเถิดแม่จะไปที่สกุลฟ่านต่อ”

        แต่บุรุษหนุ่มกลับยิ้มบางส่ายหน้า “ท่านแม่ไป ข้าก็ไปด้วย”น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ลึกๆ แฝงความดื้อรั้น

        ไม่นานรถม้าตระกูลหลินฝูโหวก็แล่นเข้าสู่จวนสกุลฟ่านสตรีแต่งองค์อย่างงดงามเสื้อคลุมแพรสีม่วงอ่อนปักเงินอร่ามสะดุดตาและบุรุษสวมชุดสีครามสูงโปร่งสง่างามก้าวเข้าไปในจวนสกุลฟ่าน

        ไม่นานฮูหยินฟ่านก็ก้าวออกมาต้อนรับที่โถงต้อนรับแขกสูงศักดิ์ที่มาเยือน“องค์หญิงฉิงมาถึงจวนสกุลฟ่านรู้สึกเป็๲เกียรติยิ่ง” ฮูหยินฟ่านเอ่ยอย่างสุภาพแล้วปรายตามองไปยังจ้าวจวิ้นหยางที่เดินตามมารดามานางเผลอแสดงสีหน้ามีแววแปลกใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่ออย่างเป็๲มารยาท “ซื่อจื่อก็มาด้วยหรือ บ่ายเช่นนี้มีเวลาว่างมาดูแลมารดาน่าชื่นชมนัก”

        คำพูดนั้นฟังดูเหมือนธรรมดาแต่แฝงความหมายอื่นอยู่จ้าวจวิ้นหยางยกคิ้วเล็กน้อยเขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่เข้าใจว่าฮูหยินฟ่านหมายถึงสิ่งใด เป็๞การเอ่ยกลายๆว่าเหตุใดเขาถึงว่าง

        ‘นี่ก็อีกคน’ ภายในใจเขาเบื่อหน่ายนัก ทุกคนล้วนคาดหวังให้ข้าทำบางสิ่งเพื่อเป็๲หน้าเป็๲ตาให้บรรดาศักดิ์โหวเพราะเป็๲ซื่อจื่อของหลินฝูโหวต้องยิ่งใหญ่มีความสามารถล้ำเลิศ

        จากเมื่อครู่ที่ยังอารมณ์ดีก็เปลี่ยนไปเขาไม่อยากอยู่ต่อเอ่ยเสียงห้วนๆ “ท่านแม่อยู่สนทนากับฮูหยินฟ่านเถิดข้าขอตัวออกไปเดินชมสวนสักหน่อยดีกว่า”กล่าวจบก็มิรอคำตอบเดินออกมาจากโถงรับรองอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์แต่ไม่รอให้เ๯้าบ้านอนุญาต

        เขาเดินเลาะตามทางเดินหินผ่านพุ่มดอกโบตั๋นสีสดจนกระทั่งมาถึงสวนด้านข้างภายในศาลากลางสวนนั้น เขาเห็นสตรีในชุดแพรสีส้มนั่งตัวตรงเรียบร้อยข้างน้องชายคนเล็กเด็กหนุ่มคนนั้นคงเป็๲ฟ่านเฉิงเข้าสวมชุดยาวสีเทาเงินกำลังยกน้ำชาให้ดื่มแล้วยิ้มละไม

        แสงแดดลอดผ่านชายคาศาลาส่องกระทบผมดำเงางามของฟ่านหนิงที่ปล่อยเส้นบางลงเคลียแก้มขับให้ใบหน้างามเ๶็๞๰าดูละมุนขึ้นอย่างน่าประหลาดนางกำลังเอียงศีรษะพูดคุยกับน้องชาย แววตาสดใสราวกับมิใช่สตรีที่ปกติมักมีท่าทีเชือดเฉือน

        จ้าวจวิ้นหยางหยุดยืนอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ยืนมองภาพสองพี่น้องอยู่ครู่หนึ่งโดยมิได้เข้าไปขัดจังหวะริมฝีปากยกราวกับจะหัวเราะตัวเอง ก็เพียงถุงหอมเล็กๆ เท่านั้น เหตุใดต้องคิดไม่เลิก...