“แพร...”เสียงของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาประชิดตัวของแพรพลอยทำให้เ้าของร่างบางสะดุ้งโหยงสุดตัว
“พี่เลโอ....”แพรพลอยร้องเสียงหลงเมื่อโดนกระชากแขนให้เดินตามชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำเขาคือสามีเก่าของเธอ...ชื่อว่า... เลโอ บาร์รอน...เขาเป็นักธุรกิจ ด้านอุตสาหกรรมพลังงาน ถือ2สัญชาติ ไทยกับอังกฤษเนื่องจากเป็ลูกครึ่ง หน้าตาถือว่าหล่อเหลามากจมูกโด่งเป็สัน ผมสีบลอนด์ ทรงผมที่หล่อเนี๊ยบ เขาอยู่ในชุดสูทสีกรมเข้ม
แพรพลอย:พี่เลโอ...ปล่อยแพร...เดี๋ยวนี้นะคะ
เลโอ:ไม่ปล่อย...รู้ไหม 1 ปี..มานี่...พี่ตามหาแพร...แทบพลิกแผ่นดิน...
แพรพลอย:จะตามแพรทำไมคะ...ในเมื่อเราเลิกกันแล้ว
เลโอ:แพรเลิกแต่พี่ไม่ได้เลิกด้วยนี่.....
แพรพลอย:ถ้างั้นมันก็เป็เื่ของพี่แล้ว...ไม่ใช่เื่ของแพร....
เลโอ:แพรเราจะคุยกันดีๆได้ไหม...แพรกำลังเข้าใจพี่ผิด...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่อย่างที่แพรคิดนะพี่กับทีน่า..ไม่ได้มีอะไรกัน...วันนั้นพี่เมาก็จริง...แต่พี่สาบานว่าพี่ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับทีน่า...เลย
แพรพลอย:....ไม่....แพรไม่อยากฟังอะไรจากพี่เลโอทั้งนั้น.....เราเลิกกันแล้ว...และตอนนี้...แพรก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย...
เลโอ บาร์ลอนเลิกคิ้วขึ้นสูงแสดงสีหน้าไม่พอใจเป็อย่างมากเมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากภรรยาของตัวเอง...
เลโอ:แพร...หมายความว่าไง....??
แพรพลอย:ก็หมายความอย่างที่พูด....ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้ว...แพรจะกลับบ้าน
เลโอ:ไม่ให้กลับ...ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น??
แพรพลอย:พี่ไม่มีสิทธิ์...มาสั่งอะไรแพร...
เลโอ:ทำไมจะไม่มีสิทธิ์....สิทธิ์ของความเป็ผัวไง...หรือต้องทำให้ดู
เลโอ บาร์ลอน พูดจบก็กระชากร่างบางนั้นกดจุมพิตที่เร่าร้อนประทับลงบนริมฝีปากของหญิงสาว แพรพลอยร่างสั่นระริก จากการจู่โจมของผู้ชายที่เคยได้ชื่อว่าเป็สามีเก่าของเธอ....
“เพี้ยะ!!!....” เสียงฝ่ามือฟาดลงไปที่ใบหน้าหล่อนั้น จนเป็รอยแดง
“พี่เลโอ...พี่อย่ามาทำตัวหยาบคายกับแพรนะ...รู้ไว้ด้วยนะ...ว่าตอนนี้แพรไม่ใช่เมียพี่...เราเลิกกันแล้ว....”
พูดจบแพรพลอยก็ผลักอกชายหนุ่ม ที่ยังยืนตัวชาจากฝ่ามือของหญิงคนรัก....หญิงสาวรีบวิ่งหนีออกไป....แล้วกวักมือเรียกแท็กซี่...หล่อนรีบเข้าไปนั่งบนรถแล้วสั่งให้คนขับนำรถแล่นออกไปจนลับสายตา
เลโอ บาร์ลอนััที่แก้มตัวเองเบา ๆ พร้อมเอ่ยออกมาเบาๆ “มันไม่จบแบบนี้หรอกแพร..ตราบใดที่แพรไม่กลับไปกับพี่...แพรก็ไม่ต้องหวังว่าจะมีชีวิตที่สงบสุขหรอก....”
.........................................
แพรพลอยขณะอยู่บนรถแท็กซี่...ก็นึกถึงไปถึงผู้ชายคนที่ชื่อเลโอ บาร์ลอน ผู้ซึ่งฝากาแแห่งความปวดร้าวไว้ในใจของหล่อนแม้นานเท่าไหร่ก็ไม่อาจลบลืม...หวนคิดไปถึงเื่ราว เมื่อ 3 ปีก่อนแพรพลอยได้รู้จักกับผู้ชายหน้าตาดี ฐานะทางสังคมดีเนื่องจากหล่อนได้งานจากการแนะนำของผู้เป็บิดา...บิดาของแพรพลอย คือ นายพิเชษฐ์ธาดา เป็ผู้บริหารของบริษัท FT ENG เป็บริษัทอุตสาหกรรมพลังงานที่ตั้งอยู่ในประเทศอังกฤษ ทั้งนี้ตระกูลบาร์ลอน คือผู้ถือหุ้นส่วนมากกว่า 40% ซึ่งนับเป็ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด...
และเป็ครั้งแรก ที่แพรพลอยได้เจอกับ เลโอ บาร์ลอน ทายาทอันดับที่สาม ของตระกูลบาร์ลอนปัจจุบันเข้ารับตำแหน่งเป็ CEO ของบริษัท FT ENG
ครั้งแรกที่เจอกัน เลโอ บาร์ลอน ดูหล่อมากสำหรับหญิงสาวท่าทีที่เงียบขึม...ทำให้เขาดูมีเสน่ห์...อย่างประหลาด....แพรพลอยได้ทำงานในตำแหน่งเลขานุการของเลโอ...ตลอดระยะเวลาที่ได้ใกล้ชิดกับเขาเขาดูเป็คนอบอุ่น...และใจดี...ก็ไม่แปลกที่หล่อนจะตกหลุมรักเขาอย่างง่ายดาย
ปีที่ 2 เลโอเอ่ยปากขอแต่งงานกับแพรพลอย หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่มีทุกอย่างเพียบพร้อมอย่างเลโอ...
แพรพลอยตอบตกลงด้วยความเต็มใจพิธีแต่งงานจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย...ซึ่งตัวแพรพลอยก็ชอบที่มันจะเป็แบบนั้นหล่อนไม่ชอบความหรูหราอลังการ....เพราะหวังว่านับจากนี้ชีวิตของหล่อนจะพบเจอแต่ความสุข
แต่ทว่าหลังจากแต่งงานอยู่กินกับเลโอ ...ย่างเข้าสู่ปีที่ 2 กลับมีทีน่าซึ่งเป็แฟนเก่าของเลโอ...เข้ามาเป็มือที่สามของชีวิตคู่ของหญิงสาว
ทีน่าพยายามทำทุกวิธีทาง เพื่อที่จะแย่งเลโอไปจากเธอ...ซึ่งตัวเลโอเอง...ก็ไม่เด็ดขาดกับทีน่า...แพรพลอยเคยพูดกับเขาหลายครั้งแล้ว..ว่าให้เคลียร์กับทีน่าให้ชัดเจนสะที...แต่เลโอเอง...ก็ได้แต่พูดว่า...ระหว่างเขากับทีน่าไม่มีอะไร
จนฟางเส้นสุดท้ายของแพรพลอย มันขาดออกจากกันเมื่อเย็นนั้นหล่อนกำลังเดินเข้าบ้าน ซึ่งมันเงียบผิดสังเกต หญิงสาวเดินขึ้นบันได และสังเกตว่าประตูห้องนอนของหล่อนกับเลโอไม่ได้ล็อคไว้
แพรพลอยเอื้อมมือไปเปิดประตูช้า ๆ แล้วภาพที่หญิงสาวเห็นก็คือ..ตัวทีน่าขึ้นคร่อมอยู่บนตัวของเลโอ...ร่างเปล่าเปลือยของทีน่า กำลังจูบและซุกไซ้นัวเนียกับลีโอ
น้ำตาแห่งความเจ็บช้ำไหลรินออกมาอาบแก้มทั้งสองข้างแพรพลอยใช้สองมือปิดปากตัวเอง เพื่อไม่ให้มีเสียงแต่งความปวดร้าวออกมาจากปากของหล่อน
................................
ภาพตัดจบมาที่คอนโดของแพรพลอยในปัจจุบันหลังจากลงจากแท็กซี่แล้วแพรพลอยก็เดินขึ้นคอนโดกลับมาที่ห้องแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างช้า ๆเสียงมือถือดังขึ้น หญิงสาวจึงรับสาย “ชานนท์”นั่นเอง
ชานนท์เป็นายแพทย์หนุ่มที่แพรพลอย ได้มาทำความรู้จักตอนกลับมาที่เมืองไทย...อยู่ในระหว่างที่เขากำลังตามจีบแพรพลอยอยู่ซึ่งตัวแพรพลอยก็ไม่ได้ปฎิเสธชานนท์เช่นกัน
แพรพลอย:ฮัลโหล....พี่นนท์...ว่าไงคะ?
ชานนท์:แพรอยู่ไหนครับ?
แพรพลอย:อยู่ห้องค่ะ.....
ชานนท์:เย็นนี้ทานข้าวกันนะ....เดี๋ยวพี่ไปรับ...
แพรพลอย:OK…ค่ะ
หลังวางสาย ชานนท์ ไปแพรพลอยก็หลับตาลงอย่างช้า ๆ กว่าจะผ่านเื่ราวต่าง ๆมาได้ชีวิตของหญิงสาวต้องบอบช้ำมากมายเท่าไหร่...หลังจากกลับมาอยู่ที่ไทยแพรพลอยใช้ชีวิตอย่างหมดอาลัยตายอยาก...จมอยู่กับความเศร้า ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน...
แพรพลอยกลับมาอยู่กับผู้เป็มารดาเนื่องจากบิดากับมารดาหย่ากันแล้วั้แ่แพรพลอยเรียนที่มหาวิทยาลัยปี 1สาเหตุเพราะฝ่ายผู้เป็บิดามีภรรยาใหม่ ซึ่งอันนั้นมันก็เป็เื่ของผู้ใหญ่ ตัวแพรพลอยก็ไม่ได้เข้าไปยุ่ง
แต่ผู้เป็บิดาก็ส่งเสียและเลี้ยงดู แพรพลอยอย่างดี จนหล่อนเรียนจบปริญญาตรีและยังหางานให้ทำที่ประเทศอังกฤษจนได้แต่งงานกับเลโอ...ผู้ชายที่สร้างาแทางใจให้หญิงสาวอย่างไม่มีทางลบเลือน
หลังกลับไทยไม่ถึงอาทิตย์ แพรพลอยเป็ลมหมดสติ...เพราะการไม่ยอมกินอะไรเลย ทำให้ผู้เป็แม่ต้องพาเธอไปโรงพยาบาล
และเป็ครั้งแรกเช่นกันที่เธอได้เจอกัน “ชานนท์” คุณหมอหนุ่มอารมณ์ดี ตัวสูง ผิวขาวหน้าตาหล่อและดูมีเสน่ห์เป็อย่างมาก
เมื่อแพรพลอยลืมตาขึ้น เสียงแรกที่ได้ยินคือ
“ตื่นแล้วเหรอครับ....เดี๋ยวหมอตามญาติให้นะครับ”
แพรพลอยเอื้อมมือไปแตะที่มือ ชานนท์ เบา ๆ
“ขอร้องค่ะ....อย่าเพิ่งตามแม่มาตอนนี้ได้ไหมคะ...” พูดจบหญิงสาวก็เอาแต่ร้องไห้โฮเป็เด็ก ๆ ความอัดอั้นตันใจมันกำลังถูกระบายออก
ชานนท์มองร่างบางนั้น...ก่อนจะเอามือมากุมเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
“....หมอไม่รู้ว่าคุณเจอกับอะไรมาบ้าง...แต่...ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้วนะครับ....คนเราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอนะครับ....หมอเป็กำลังใจให้นะครับ”
288
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
