เมื่อเงาร่างสุดท้ายของโจรป่าวายุทมิฬอันดุร้ายหายลับเข้าไปในเงามืดและซอกหลืบอันซับซ้อนของช่องเขาวายุคลั่ง ความเงียบอันน่าอึดอัดและหนักหน่วงก็เข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบอีกครั้ง บรรยากาศในตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืจางๆ ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงครวญครางด้วยความเ็ปของผู้ที่ได้รับาเ็จากการปะทะ และเสียงลมหายใจหอบหนักของผู้ที่เพิ่งผ่านพ้นการต่อสู้อันดุเดือดและเสี่ยงเป็เสี่ยงตายมาหมาดๆ
"เร็วเข้า! ตรวจดูผู้าเ็ทุกคน! ผู้ใดมีโอสถสมานแผลรีบนำออกมาใช้! จัดเวรยามระวังภัยรอบทิศทางให้แ่าที่สุด! พวกมันอาจจะย้อนกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้!" กัปตันเฟิงะโสั่งการเสียงดัง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับหัวหน้าโจรป่า แต่จิตใจของเขาก็ยังคงเข้มแข็งและเด็ดขาดสมเป็ผู้นำ เหล่าทหารยามที่เหลือรอดรีบขยับเคลื่อนไหวตามคำสั่งอย่างรวดเร็วและเป็ระเบียบ พวกเขาเข้าไปปฐมพยาบาลเพื่อนร่วมทางที่ได้รับาเ็ ตรวจสอบความเสียหายของเกวียนและสินค้าที่อาจถูกลูกธนูหรือการต่อสู้ทำลายไป และวางกำลังป้องกันในจุดต่างๆ ที่มองเห็นได้ชัดเจนรอบกองคาราวานอย่างรวดเร็ว
ผลลัพธ์ของการปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่นี้ ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนและน่าสลดใจ ทหารยามผู้กล้าหาญเสียชีวิตไปหนึ่งนาย าเ็สาหัสจนไม่อาจเดินทางต่อได้เองอีกสามนาย และมีผู้ที่ได้รับาเ็เล็กน้อยอีกหลายคน นอกจากนี้ ม้าลากรถบางตัวก็ได้รับาเ็จากลูกธนูหรือตื่นตระหนกจนาเ็เอง แม้กองคาราวานจะสามารถขับไล่กลุ่มโจรป่าไปได้ในครั้งนี้ แต่พวกเขาก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่ไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งชีวิต เืเนื้อ และทรัพย์สินบางส่วน
สายตาอันคมกล้าของกัปตันเฟิงกวาดมองไปทั่วบริเวณที่เกิดเหตุอีกครั้ง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เฉินหลิว ซึ่งกำลังก้มลงตรวจดูอาการของฮ่าวหรานอย่างใจเย็น (แม้ว่าเขาจะไม่ได้แสดงอาการาเ็ใดๆ ออกมาก็ตาม) และร่างของโจรป่าทั้งสี่คนที่นอนหมดสภาพและถูกมัดไว้อยู่ไม่ไกลนัก กัปตันเฟิงเดินตรงเข้าไป ตรวจดูาแของโจรเ่าั้ด้วยตนเองอีกครั้ง ข้อมือที่หักผิดรูป ข้อเข่าที่เคลื่อนหลุดออกจากเบ้า จุดสลบบริเวณต้นคอ... ทุกตำแหน่งล้วนเป็จุดอ่อนสำคัญทางกายภาพที่ถูกโจมตีอย่างแม่นยำและรุนแรงพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวได้ทันที แต่กลับไม่ถึงแก่ชีวิต แสดงให้เห็นถึงการควบคุมพลังและการลงมือที่ยอดเยี่ยมอย่างน่าเหลือเชื่อ ความสงสัยในดวงตาของเขายิ่งทอประกายเข้มข้นขึ้นไปอีก
เขาหันมาเผชิญหน้ากับเฉินหลิวอีกครั้ง โค้งคำนับเล็กน้อยตามมารยาทอย่างที่ควรจะเป็ "แม่นาง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก็แฝงไว้ด้วยความกดดันและความ้าคำตอบ "ข้า เฟิงหย่ง ในฐานะหัวหน้าหน่วยทหารยามคุ้มกันกองคาราวานนี้ ต้องขอแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งในความช่วยเหลือของท่านเมื่อครู่นี้ หากมิใช่เพราะท่านสามารถจัดการโจรป่าทั้งสี่นี้ลงได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เกรงว่าแนวป้องกันของเราคงถูกตีแตก และความสูญเสียที่เกิดขึ้นคงจะมากกว่านี้หลายเท่านัก" เขาหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง สายตาจ้องมองเฉินหลิวอย่างตรงไปตรงมา ไม่หลบเลี่ยง "เพียงแต่... ข้าอดสงสัยไม่ได้ว่า ฝีมือในการจัดการศัตรูของท่านนั้น ช่างรวดเร็ว แม่นยำ และควบคุมพลังได้อย่างน่าทึ่ง เกินกว่าสตรีทั่วไป หรือแม้แต่หมอยาธรรมดาๆ จะสามารถทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเลือกลงมือโดยไม่คร่าชีวิตศัตรู... ข้าเกรงว่าท่านคงมิใช่เพียงหมอยาธรรมดาที่เดินทางผ่านทางมาเป็แน่"
เฉินหลิวสบตอบสายตาอันคมกริบและเต็มไปด้วยคำถามของกัปตันเฟิงอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าอันงดงามของนางยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเช่นเดิม "ข้าเพียงแค่ป้องกันตัวตามสัญชาตญาณเท่านั้น ท่านกัปตัน อาจจะเป็เพราะความตื่นตระหนกในยามคับขัน จึงทำให้ข้าลงมือรุนแรงเกินไปบ้าง และอาจจะโชคดีที่พวกมันประมาทและเปิดช่องว่างให้ข้าลงมือได้ ข้าเองก็มิได้มีเจตนาจะโอ้อวดหรือแสดงความสามารถอันใดออกมา เพียงแต่้าปกป้องบุตรชายเพียงคนเดียวของข้าให้ปลอดภัยเท่านั้นเอง" คำตอบของนางยังคงสุภาพ ถ่อมตน และไม่เปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับตัวตนหรือที่มาของนางเพิ่มเติมเลยแม้แต่น้อย
กัปตันเฟิงขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคำตอบนี้ยังคงปิดบังบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญเอาไว้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ และเมื่อเห็นท่าทีอันสงบนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน และไม่หวั่นไหวต่อสายตาจับผิดของนาง เขาก็ไม่อาจที่จะซักไซ้หรือคาดคั้นเอาคำตอบต่อไปได้ เขาจึงเพียงพยักหน้ารับอย่างช้าๆ "หากเป็เช่นนั้น ก็คงต้องถือว่าเป็โชคดีของพวกเรากองคาราวานแล้วจริงๆ แม่นางโปรดพักผ่อนเถิด การเดินทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ปลอดภัยนัก" เขากล่าว ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องให้ช่วยกันมัดโจรป่าที่หมดสติและาเ็ทั้งสี่คนนั้นไว้อย่างแ่า และนำไปรวมไว้ที่ท้ายขบวน
หลังจากทำการสอบปากคำโจรป่าทั้งสี่อย่างรวดเร็ว (ซึ่งพวกมันก็ให้ข้อมูลที่เป็ประโยชน์เพียงน้อยนิดเกี่ยวกับที่ซ่อนและจำนวนคร่าวๆ ของกลุ่มโจรป่าวายุทมิฬเท่านั้น) ลุงหลิว หัวหน้ากองคาราวาน ซึ่งมีสีหน้ากลัดกลุ้มและเป็กังวลอย่างเห็นได้ชัด ก็เดินเข้ามาปรึกษาหารือกับกัปตันเฟิง "ท่านกัปตันเฟิง ตอนนี้พวกเราสูญเสียคนไป าเ็ก็มีไม่น้อย เกวียนและสินค้าบางส่วนก็ได้รับความเสียหาย... พวกเราควรจะทำอย่างไรกันต่อไปดีขอรับ? จะพักแรมที่นี่ หรือว่าจะเสี่ยงเดินทางต่อ?"
กัปตันเฟิงมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มลงทุกขณะ และเส้นทางอันตรายในช่องเขาเบื้องหน้า "การพักแรมอยู่ในช่องเขาแห่งนี้ต่อไปนั้นอันตรายเกินไป พวกโจรป่าพวกนั้นอาจจะย้อนกลับมาโจมตีอีกครั้งเมื่อสบโอกาส หรืออาจจะมีกลุ่มอื่นที่ร้ายกาจกว่าซ่อนตัวอยู่ก็เป็ได้" เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดหลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง "เราต้องรีบปฐมพยาบาลผู้าเ็เท่าที่จะทำได้ในตอนนี้ และเร่งเดินทางให้พ้นจากช่องเขาวายุคลั่งนี้ไปโดยเร็วที่สุด แม้ว่าจะต้องเดินทางต่อไปอีกเล็กน้อยท่ามกลางความมืดก็ตามที! เป้าหมายของเราคือเมืองหยุนผิงที่อยู่ข้างหน้า!"
ลุงหลิวพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของกัปตันเฟิง แม้ในใจจะยังคงเต็มไปด้วยความกังวลก็ตาม ส่วนโจรป่าทั้งสี่คนที่จับตัวมาได้นั้น หลังจากถูกริบอาวุธและของมีค่าเพียงเล็กน้อยที่ติดตัวอยู่แล้ว พวกเขาก็ถูกทิ้งไว้อย่างนั้น ณ บริเวณที่เกิดเหตุ กองคาราวานไม่อาจที่จะแบกรับภาระในการดูแลนักโทษในการเดินทางอันเร่งรีบและเต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ได้ ชะตากรรมของพวกมันหลังจากนี้จะเป็อย่างไร ก็คงต้องแล้วแต่โชคชะตาของพวกมันเอง
ฮ่าวหรานเฝ้าดูการตัดสินใจและการจัดการกับสถานการณ์ทั้งหมดนั้นด้วยความเงียบ เขาเห็นความสงสัยในแววตาของกัปตันเฟิง เห็นความกังวลของลุงหลิว และเห็นความเยือกเย็นอันน่าทึ่งแต่ก็แฝงความเด็ดขาดของมารดา เขารู้สึกภาคภูมิใจในความสามารถของมารดาอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็อดที่จะเป็ห่วงไม่ได้ หากความสามารถที่แท้จริงของท่านแม่ถูกเปิดเผยออกไป จะเกิดผลกระทบอะไรตามมาบ้าง? เขาอยากจะเอ่ยปากถามคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในใจ แต่เมื่อเห็นท่าทีอันสงบนิ่งของมารดา เขาก็รู้ว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้คือ เก็บงำความลับทั้งหมดไว้ ตั้งใจฝึกฝนพลังของตนเอง และพยายามที่จะแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้! 'แต้มมรดก... ข้า้าแต้มมรดกมากกว่านี้! ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น!'
หลังจากเตรียมการและปฐมพยาบาลผู้าเ็อย่างเร่งรีบแล้ว กองคาราวานก็เริ่มเคลื่อนขบวนอีกครั้งอย่างทุลักทุเลและเชื่องช้ากว่าเดิม บรรยากาศในขบวนเต็มไปด้วยความตึงเครียด ความเงียบงัน และความหวาดระแวง ทุกคนต่างเพิ่มความระมัดระวังตัวเป็ทวีคูณ เสียงลมหวีดหวิวในช่องเขายิ่งฟังดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นในยามที่แสงตะวันเริ่มอ่อนแรงและลับหายไปหลังทิวเขา
เฉินหลิวยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างบุตรชาย สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่และตื่นตัว ฮ่าวหรานอยู่เคียงข้างนางอย่างเงียบๆ สังเกตการณ์ เรียนรู้ และเก็บงำความมุ่งมั่นอันแรงกล้าไว้ในใจ
ขบวนคาราวานค่อยๆ เคลื่อนที่ลึกเข้าไปในหุบเขาแห่งช่องเขาวายุคลั่งที่มืดมิดลงเรื่อยๆ พวกเขาสามารถรอดพ้นจากการซุ่มโจมตีครั้งใหญ่มาได้อย่างหวุดหวิด แต่บททดสอบที่แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้ อาจจะยังรอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า... ในความมืดมิดที่มองไม่เห็น
(จบตอนที่ 13)
1K
