1 สัปดาห์ หลังศึกถล่มกองยานของพันเอก ยูโกะ เยอราซิมอฟ
บนยานชั้นซีรุส ยานลำใหม่ที่ส่งมอบให้ พ.ท.โลแกนแม้จะรบแก้ยานซิกนัสเรื่อยมา แต่เป็หน่วยเดียวที่ไม่โดนยานซิกนัสบดขยี้ทำลาย
“จะรีบไปไหนครับหมวดเรน หุ่นใหม่ของเรารึเปล่า..ก็ไม่ใช่” ... ร.ต.ศรไกรบ่น ขณะดีดตัวลอยในสภาวะซีโร่กราวิตี้
“นายไม่มาก็ไม่ต้องมา ฉันจะไปดู.....” ...ร.ท.เรนดีดตัวไปด้วยความเอาแต่ใจ
“ชิ จริงๆแล้วอยากไปหาผู้พันมากกว่า...”
“หื้อ?นายพูดอะไรนะเมื่อกี้?”
“เปล่าครับ ไปที่โรงเก็บกันเถอะ”
........
พ.ท.โลแกนยืนดูสรรพวุธหุ่นรบที่ส่งเข้ามา
มีหุ่นใหม่ชื่อ โทบิ•โอโรจิ 1 เครื่อง
ดัสเทลมาร์คทูว์สีปกติ(ม่วงเหลือง) 1 เครื่อง
และเอาโรส 1 เครื่อง
นอกจากนี้ ของเดิมที่มีคือ....
ดัสเทลสีดำ 1 เครื่อง
ทัสเทลมาร์คทูว์สีดำ 1 เครื่อง
อูล์ฟาฮ์ 1 เครื่อง (ซ่อมบำรุงแล้ว)
มิวนิที 2 เครื่อง (ซ่อมบำรุงแล้ว)
...........
“ผู้พันจะจัดสรรยังไงคะ?” ... ร.ท.เรนลอยตัวมาทางโลแกน
พ.ท.โลแกนรับไว้
“โทบิ•โอโรจิให้โรดี้ขับ”
“เอ๋ ... อีตาผู้กองเด็กเส้นอีกแล้วได้หุ่นใหม่ตลอด”
“เรน .. เธออยากขับเหรอ?”
“อยากให้ผู้พันขับค่ะ”
“ฉันจะขับดัสเทลมาร์คทูว์สีดำ”
“แล้วเ้าตัวมือโตล่ะคะ?”
“สนใจเหรอ?”
“ก็ .. ถ้าผู้พันไม่ว่า....”
“จะลองดูก็ได้นะ”
“ผู้พันใจดีที่สุดเลย .. จุ๊บส์”
เรนจูบแก้มโลแกนโดยไม่อาย จริงๆระหว่างนี้เรนได้ให้โลแกนยัดแทรกแท่งเข้ามาในกลีบรูของเธอแทบทุกวันจนคนในยานรู้กันหมดแล้วว่าทั้งคู่มีอะไรกัน
“ส่วนอูล์ฟาฮ์ที่มีแรงขับเคลื่อนสูงมากนั้น คงต้องให้มือดีอย่างผู้กองนบีฮะขับ”
“เธอจะไหวเหรอคะ ฉันเห็นแผลล่าสุดแล้ว....”
“แย่มากเลยเหรอ?”
“ก็...หมอบอกว่าแค่ภายนอก แต่......หน้าซีกขวามีแผลไฟไหม้ประมาณ 1ฝ่ามือผู้หญิงที่ตาขวา สำหรับผู้หญิงแล้ว......มัน....”
“นบีฮะเป็ทหาร แถมเป็เอสไพลอตที่มีชื่อเสียงด้วย แค่นี้หยุดเธอไม่ได้หรอก ปัญหาที่ฉันห่วงคือกับโรดี้ต่างหาก”
“อีตาโร...เอ้ย...ผู้กองโรดี้ดูแลเธอตลอดเลยั้แ่ขึ้นมาอวกาศ จะว่าไปก็นิสัยดีเหมือนกนันะเนี่ย”
“อืม...อ้อ...ดัสเทลสีดำเครื่องเดิมของฉันจะให้ศรไกรขับนะ”
“แล้วดัสเทลมาร์คทูว์ตัวปกติที่เกินมาล่ะคะ ใครจะขับ?”
“ให้เดฟขับ”
“เอ๋...พ.จ.ท.เดฟ? … พันจ่าเป็ชั้นประทวนนะคะ ให้ขับดัสเทลมาร์คทูว์เลยเหรอ แล้วศรไกรที่เป้นร้อยตรีได้ขับแค่ดัสเทลของเก่าเอง”
“ฉันไม่สนระบบคร่ำครึหรอกนะ ยามปกติคงให้ขับไม่ได้ แต่ยามศึกแบบนี้ อะไรใช้ได้ฉันใช้หมด เดฟมีความสามารถมาก เสียท่าไปรอบก่อนเพราะศัตรูรุมขยี้ ฝีมือเขาดีกว่าร้อยตรีอีกหลายๆ คนอีกนะ”
“รวมฉันด้วยเหรอคะ? ผู้พัน”
“ไม่รู้สิ ... ถ้าเธออยากขับดัสเทลมาร์คทูว์ฉันก็จะให้ เดฟน่ะชำนาญการสู้ทั้งระยะกลางและระยะประชิด เขาขับเอาโรสก็ได้”
“งั้นฉันของดัสเทลมาร์คทูว์คู่กับผู้พันแล้วกันค่ะ ขับเหมือนกัน แต่ต่างสีกัน อย่างกับสามีภรรยา”
“อย่าทำเล่นไป ามันจะเอาชีวิตเราได้ทุกเมื่อนะ เราเสริมกำลังแล้ว คิดว่าทางนั้นเองก็กำลังเสริมกำลังอยู่”... พ.ท.โลแกนดีดตัวลอยโอบเอว ร.ท.เรนกลับออกไปจากห้องโรงเก็บ
.........
ในห้องนอนของโรดี้ เขาเอานบีฮะมานอนที่ห้องของตน ซึ่งทางโลแกนไม่ได้ว่าอะไร เขาคอยเช็ดตัวให้เธอเพราะยังอาบน้ำไม่ได้ แผลไหม้ตามตัวหลายจุดเพิ่งจะหายโดนน้ำมากไม่ได้
“ฉันไม่สวยแล้ว...นายไม่ต้อง......”
“ถ้ายังไม่หยุดพูดอะไรแบบนี้อีกจะพิสูจน์ด้วยการจับเอาทั้งๆ ที่เจ็บแผลนี่เลยนะ จะได้รู้ว่าผมรังเกียจมั้ย”
“แต่.....”
“ดูนี่ก่อนเถอะ”
โรดี้จับมือของนบีฮะมากำแท่งจวู๋ของเขาที่กำลังแข็ง
“อดทนมานานแล้วนะ รีบๆ หายๆ จะได้ฟัดให้สาแก่ใจ”
“ฉันหน้าเป็แบบนี้ ไม่รังเกียจเหรอ?”
โรดี้จับนบีฮะแหงนหน้าแล้วจูบ แล้วเอาปากแตะแผลไหม้เบาๆที่สุดเท่าที่จะเบาได้
“เจ็บแผลมั้ย?”
นบีฮะส่ายหน้า
จากนั้นจับกางขาออก
“นี่.....ทำอะไรน่ะ.....”
“ความสุขจากสิ่งนี้ เค้าวิจับแล้วว่าลดความเครียด”
โรดี้ลงไปเลียแล้วล้วงนิ้วจนนบีฮะคราง จากนั้นค่อยๆเสียบเข้าไปโดยระวังไม่ให้ไปจับแผลตามตัว
“โอ๋ยยยห์.....นาย ...เอาลงเหรอ?”
“ไม่ได้เละขนาดนั้น ...อีกอย่าง....ผม....รักคุณ”
สวบ
เสียบเข้ามาจนมิด นบีฮะครางกระเส่าเอได้รับการสอดเสียบเข้ามาจากชายที่บอกรักเธอ คอยเช็ดตัวเช็ดแผลให้
การเสียบค่อยเป็ค่อยไปอย่างระมัดระวัง เร่วความเร็วแต่ไม่ทำแรง ใส่เข้าออกเรื่อยๆ จนทั้งคู่น้ำแตก โรดี้แตกเยอะมากเพราะอั้นมาร่วมสัปดาห์
“ย..ยาคุมล่ะ ...ไปเอายามาเร็ว.....แตกเยอะมากเลย”
“ไม่”
“หา? ไม่?”
“ผมจะแตกอีก ค่อยๆ นะ”
“บ้าแล้ว! เดี๋ยวฉันท้อง”
“ถ้าผลออกมาท้อง ผมจะทำเื่ให้คุณกลับไปอยู่บ้านผม ไปอุ้มท้องที่นั่น เป็สะใภ้บ้านแมกซิมิเลียน”
“อย่า..มาพูดชุ่ยๆ นะ...อ่าห์..โอ...”
“เอาอีกน้ำมั้ย เดี๋ยวรู้เองว่าพูดเล่นพูดจริง”
“นาย.....รัก........”
“ผมรักคุณ ท้องลูกผมซะ ผมจะแตกทุกวันจนกว่าจะท้อง”
“ไอ้บ้า.....” ...นบีฮะร้องไห้น้ำตาซึมออกมา
“ไอ้คนเอาแต่ใจ.....คน...บ้า.....”
.........................................
“โหย....กระแสแกแรงมากเลยฟ้า ....ตอนนี้แฟนคลับตามเพียบ”
เอมิลี่ เพนดอตัน เพื่อนนักเรียนอายุ 15ของอิงฟ้าที่คิดต่อกันตลอด
“เอ็ม! …ใครใช้ให้แกเปิดเพจให้ฉันเนี่ย”... ฟ้าบ่นไปหัวเราะไป
“เพจฉันเพจจริง มีรูปแกเยอะสุดอัพเดทส่งมาจากแกเยอะสุด ว่างๆแกก็ไลฟ์สดคุยกับแฟนๆ บ้าง รหัสให้ไปแล้ว”
“เออๆ ขอบใจ แต่ไม่นึกว่าฉันจะเป็ไอดอลได้นะเนี่ย ถึงจะไม่มีรายได้ก็เหอะ”
“ใครบอกไม่มี เงินเดือนแกไงนังไอดอลสายา ฉันจะเป็ผู้จัดการให้แกเอง”
“เออๆ ขอบใจนะ แกรักษาตัวด้วย พ่อแม่ฉันติดต่อมามั่งมั้ย?”
“ติดต่อมา แต่พวกเขาบอกจะติดต่อแกเอง”
บีบๆ
“เฮ้ย”
“อะไรเหรอ สัญญาณเรียกเหรอ?”
“เออ .. กัปตันเรียกน่ะ”
“ว้าย...กัปตันจูลลี่ ถ่ายรูปนางส่งมาห็ฉันมั่งสิ”
“เออ ไว้ค่อยว่ากัน แค่นี้นะ บายจ้ะเอ็ม”
“บายฟ้า”
..........................
หอบังคับการ
“คุณจุลลี่มีอะไรคะ?”
“ดูที่หน้าจอสิจ้ะ” ...พ.อ.จูลลี่ยิ้ม
“พ่อ! แม่!”
พ่อแม่ของอิงฟ้าติดต่อมาผ่านศูนย์บัญชาการฐานทัพบนโลก
“ไม่ง่ายเลยนะที่จะติดต่อลูกน่ะระหว่างรบมีมีทางติดต่อได้เลย” ... พ่อพูด
“แม่อาศัยถามข่าวคราวลูกจากเอมิลี ดีว่าตอนนี้ลูกดังในทั้งกองทัพและสื่อมวลชน พอพ่อกับแม่แสดงตัวกับศูนย์ฯ ที่โลกพวกเขาก็รีบเชิญให้มาติดต่อพูดคุย” ... แม่ยิ้มบอก
“เป็คนดังนี่มันดีแบบนี้นี่เอง ว่าแต่ พอ่แม่ไปทำอะไรที่โลกคะ?”
“มีงานน่ะ” … พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วหันมาตอบ
“ยังรับงานอันตรายอยู่เหรอคะ”
“ไม่อันตรายหรอก แต่ยุ่งยากนิดหน่อย ก็นะ ลูกยังต้องเรียนนี่....” ... แม่ตอบ
“หนูไม่ต้องเรียนต่อแล้วนะ จบศึกนี่เลือกทำงานเอกชนหรือกองทัพก็ได้”
“เป็อะไรก็เป็ อย่าเป็ทหารนะ” ...พ่อบอก
“พ่อที่เป็ทหาร แนะนำหนูแบบนี้เนี่ยนะ แล้วสอนแล้วฝึกหนูมาทำไมตั้งเยอะ”
“ก็ให้ลูกเอาตัวรอด จำไว้ ถ้าลูกทำงานเอกชน เวลาเจอสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ลูกยังเถียงหัวหน้างานได้ แต่ถ้าลูกเป้นทหาร ลูกไม่มีสิทธิ์เถียงผู้บังคับบัญชาได้เลย” ...พ่อบ่นสอน
“เื่นี้ถามผู้การแมกไกวสิ จริงมั้ยคะผู้การ?” ... แม่หันไปถาม พ.อ.จูลลี่
“ค..คะ? คะ?” ... พ.อ.จูลลี่ฟังพ่อ แม่ ลูกคุยกันอย่างคิดถึงไม่นึกว่าจะโดนพาดพิงด้วย
“เอ่อ...ก็..นะ....ค่ะอิงฟ้าเองก็เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคนในยานล่ะค่ะ” ... พ.อ.จูลลี่ยิ้มบอก
“ขอบคุณพวกคุณจริงๆ นะคะ เพราะพวกคุณสอนเอไว้ เธอเลยช่วยชีวิตฉันไว้ได้ไม่งั้นฉันตายไปั้แ่ไซด์ 9 โดนบุกแล้วค่ะ” ... เคทยิ้มขอบคุณ
“ยินดีค่ะ” ... แม่อิงฟ้ายิ้ม
“อ้อหมดเวลาเยี่ยมคุยทางไกลแล้ว พ่อกับแม่ต้องไปก่อนล่ะ รักษาตัวนะลูก” ... พ่อบอก
“ค่ะ พอแม่ก็รักษาตัวด้วยนะ”
“อย่าเป็ภาระคนในยานล่ะลูก” ...แม่ยิ้มสอน
“กลับกัน เธอดูแลพวกเรามากกว่าค่ะ” ... พ.อ.จูลลี่ยิ้ม
“บายค่ะพ่อ แม่”
พ่อแม่โบกมือ
บีบ
สัญญาณดับแล้ว
...
“เอ่อ อิงฟ้าจ้ะ หนูต้องเดินทางไปกับคุณเคทเค้านะ ต้องอัพเดทเจมินี่ให้เป็ 100% เพราะตอนนี้มันอยู่ในสภาพทดสอบมาตลอด” ... พ.อ.จูลลี่บอก
“หา...สภาพทดสอบ? หูย ยอดเยี่ยมขนาดนี้ยังไม่ใช่สภาพจริงอีก” ... อิงฟ้าใ
“เราต้องไปบริษัทใหญ่น่ะ แล้วจะไปเอาของที่จะอัพเกรดเ้าพวกล้าหลังนี่ด้วย”... เคทเอามือจับไหล่อิงฟ้า
“เอ๋ ...บริษัทของคุณเคทยอมสร้างของดีๆ แล้วเหรอคะ?”
“ก็...ั้แ่ถ่ายทอดแพร่ภาพครั้งนั้นความสำเร็จมันปรากฏต่อสาธารณชนนี่นะ สื่อและกองทัพภาคอื่นถามถึงเกิร์ลไทป์ตั้งมากมาย และอุปกรณ์ของฉันด้วย ตอนนี้บริษัทเลยรับหน้ายอมรับโปรเจคพวกนี้ไงล่ะ”
“อิอิ สมน้ำหน้าพวกผู้ใหญ่ในบริษัท”
อิงฟ้ากับเคทหัวเราะแล้วแทกมือกัน
อิงฟ้าจะเง้อไปเห็นจูลลี่เปิดมือถือตัวเองแล้วยิ้มๆ เสียงเหมือนคู่สนทนาส่งข้อความมาในช่องแชท
“คุณจูลลี่ดูอะไรอ่ะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่?” ... อิงฟ้าถาม
“แมกซ์ส่งมามั้ง เห็นพักนี้กัปตันเรากินกาแฟก็กินกับแมกซ์ บางมื้อนี่ทานอาหารโต๊ะเดียวกันด้วยนะ” ...จ.อ.เอมี่แซว
“ว้าย...จริงดิกัปตัน” ...อิงฟ้าเอามือป้องปากถามกัปตัน
“โธ่ ... ก็ปกติฉันกินคนเดียวนี่ แมกซ์เขาก็แค่มีน้ำใจมากินเป็เพื่อน อีกอย่างก็อยากขอบคุณที่เขาให้กำลังใจบ่อยๆ”... พ.อ.จูลลี่เถียงไปเขินไป
“โห ... อาหารออกชัดเลยนี่คะ” ...อิงฟ้าชี้
“นี่ โดนแซวกับใครมันก็ออกอาการอยู่แล้วนี่” ...พ.อ.จูลลี่กำหมดเขย่ามือออกอาการยกใหญ่
“เอ๋ หน้าแดงใหญ่เลยค่ะกัปตัน” ...จ.อ.เอมี่ ยิ้มแซว
ฟี้ ~~~.ประตูเปิดเข้ามา
“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับแมกซ์เขาเลยนะ ฉันจะไปชอบผู้ชายอายุน้อยกว่าได้ไง”
“คุณเคทเรียกผมมามี......”
แมกซ์หยุดคำถามกลางคันหลังเข้ามาพอดี
คนที่อึ้งคือพ.อ.จูลลี่
“อุ่ย....” ... เสียงอุทานเบาๆแต่ทุกคนในห้องนี้พูดพร้อมกันพอดี เลยดังออกมา
“เอ่อ...คุณเคท.....” ... แมกซ์หันมาถาม
“อ่อ....ฉันอยากให้ช่วยในขากลับน่ะ เธอได้รายงานการเดินทางของฉันกับอิงฟ้าแล้วนะ”... เคทคุยกับแมกซ์
“ให้ผมไปด้วยเหรอครับ ... อืม 2สัปดาห์เลยล่ะ แต่ห่วงเื่ศัตรูนี่สิ.....” ... เคทกังวล
“ตอนนี้เรามีกองยานแล้ว ยานดักค์ 2ลำ ยานกีซ 2 ลำ แถมตอนนี้ก็ใกล้ฐานบนดวงจันทร์ของดาวไพรส์ ศัตรูเองก็ยังไม่น่าจะบุกเราหรอกครับ และต่อให้ถล่มจริง เรายิ่งต้องรีบไปเอาของที่ว่ามาให้เร็วที่สุด ยิ่งช้ายิ่งไม่ทันการณ์” ...แมกซ์ในวันนี้ต่างจากวันที่เข้ามาใหม่โดยสิ้นเชิง
“อืม จริง ... งั้นฉันจะขออนุญาตให้ผู้พันบนชู กับกัปตันเซ็นขอตัวเธอนะ” ... เคทตบไหล่
“ผมขอตัวนะครับ” ... แมกซ์ขอตัวออกไป
ทั้งหมดอยู่ในความเงียบ
กัปตันจูลลี่รีบกดมือถือ ....
จากนั้นเงียบไปสักพัก
“พี่แมกซ์ไม่ตอบเหรอคะ?” ... อิงฟ้าถามด้วยความใสซื่อและเป็ห่วง
เคทต้องดึงแขนเขย่าไหล่อิงฟ้าเป็เชิงห้าม
พ.อ.จูลลี่ห่อไหล่ทันที
“จ่าเอมี่!” ... พ.อ.จูลลี่เรียกขาน
“ค๊า..กัปตัน”
“เพราะเธอ ฉันเกือบเสียงานเสียการ เวรรอบนี้อยู่เพิ่ม 2 ชั่วโมง”
“เอ๋!! กัปตันรังแกกัปตันลุแก่อำนาจ แง๊ ~~~”
อิงฟ้ากับเคทมองหน้ากัน แล้วมอง พ.จ.ต.โลคัส
พ.จ.ต.โลคัสเอียงคอยักไหล่ เป็เชิงไม่รู้จะทำยังไง
...........
จูลลี่นั่งอยู่นาน แมกซ์ไม่แม้แต่จะอ่านแชท เธอลุกขึ้นมา
“กัปตันจะไปไหนคะ?” ... จ.อ.เอมี่ถาม
“ไปฉี่ ไปหาอะไรกินไป.....ทำไมฉันต้องรายงานเธอด้วย?” ...พ.อ.จูลลี่ชี้นิ้มทำหน้าขมึงอีกมือทุกพนักพิงเก้าอี้กัปตันยาน ปึงๆๆ
“ค่า..ค่า..ค่า..หนูผิดไปแล้วค่า....”... จ.อ.เอมี่ อ้าปากตอบแบบจ๋อยๆ
จูลลี่ลุกขึ้น ลอยออกไปนอกประตู
ฟี้~~~
พ.อ.จูลลี่ร้อนรน ถามคนในยานเห็นแมกซ์มั้ย ได้ความว่าไปที่ห้องยิม
เมื่อไปถึง
“เฮ้ย เป็อะไรตาแว่น? เดินซึม... พอมาถึงยิมก็สะดุ้ง เหม็นเหงื่อพวกฉันล่ะสิ” ... เสียงพ.ต.บนชูดังมาแต่ไกล
“เอ่อ..อ่า...พวก? ... แล้วคนอื่นๆ ล่ะครับ?”
“พวกทีมดัชออกกำลังเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำกันน่ะ นายเองั้แ่ขึ้นมาอวกาศก็ไม่ออกกำลังกายเลยนี่ ออกเหงื่อหน่อยมั้ย?”
“ผม..ไม่เอาดีกว่าครับ..”
“มีเื่อะไรไม่สบายใจ? ออกกำลังกายให้หัวโล่ง มันช่วยได้นะ”
“ออกกำลังกายแก้ช้ำใจได้เหรอครับ?”
“ช้ำใจ....กับใคร? .... เออ มีคนซุบซิบเื่แกกันเพียบเลยตาแว่นเอ้ย ว่าแต่ ทำไมฉันไม่รู้เื่อยู่คนเดียววะ?”
“ก็คุณน่ะนอกการการรบแล้วสนใจอะไรที่ไหนล่ะ” ... แมกซ์เกาหัวพูด
“นี่.. ฉันทำเพราะความอยู่รอดเว้ย จบศึกมาฉันก็อยากไปใช้ชีวิตปกติเหมือนกันนะเว้ย”
“คุณบนชู... เคยชอบใครมากๆแล้วเขาไม่สนเรามั้ยครับ?”
“หือ?...แบบไหน ไม่สนแบบ..ไม่พูดไม่คุยด้วย? ไม่สนใจใยดี? หรือ..คุยพอเป็พิธี แต่พอจะคุยส่วนตัวก็เมินเรา? ....อะไรแบบนี้ป่ะ?”
พ.อ.จูลลี่ที่แอบยืนดูยืนฟังถึงกับอึ้งเมื่อฟังถึงตรงนี้
“ครับ ประมาณนั้นคือ...ผมไม่ได้มองเขาแบบเพื่อนนะ ... ผม ...ชอบเค้า”
“ชอบแบบชายหญิง?”
แมกซ์พยักหน้า
“ไม่รู้สิ จะให้คำปรึกษานายนี่ ฉันต้องรื้อความรู้สึกก่อน”
“เอ๋ .. คุณเคยมีความรักเหรอครับ?”
“เป็คำถามที่กวนบาทามากนะ....ฉันเป็ผู้หญิงนะเว้ย”
“แหะๆ ขอโทษครับ”
“คือแฟนฉันตายตอนซ้อมขับหุ่นน่ะ สมัยเรียนโรงเรียนนายร้อย คือมันแยกชายแยกหญิงอ่ะนะแต่หลักศุตรวิชาการกับการขับหุ่นและวิชาช่างมันเรียนด้วยกัน นอกนั้นเวลาฝึก กิน และนอน จะแยกกันน่ะ”
“อ่ะ..มีเื่แบบนี้ด้วย เสียใจด้วยนะครับ”
“ไม่เป็ไร นี่ขนาดซ้อมนะแฟนยังตายถ้ารบจริงแล้วรักใคร เกิดเขาตายขึ้นมาฉันจะทำไงอีก”
“ก็เลยปิดความรู้สึกตัวเองสินะครับ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก...แค่...พยามไม่รักใครแค่นั้น....”
“หัวใจมันห้ามไม่ให้ชอบใคร ไม่ให้รักใครได้เหรอครับ?”
“ไม่ได้หรอก เพราะงั้นฉันถึงพยามหาเื่ทำ หาอะไรทำไม่ให้ไปรักใครเค้าเข้าไง”
“ได้ผลสินะครับ?”
“ได้ผล จนกระทั่งไม่นานมานี้”
“เอ๋...ใครเอ่ย บอกผมได้มั้ย?”
“ตามมาสิ จะให้ดูคำตอบ”
ทั้งคู่เดินไปจากตรงนี้ จุดนี้ พ.อ.จูลลี่ตามอีกไม่ได้
จากนั้นค่อยๆ เดินออกมาจากห้องยิม แล้วนั่งกอดเข่าริมทางเดิน
.....
“ไหนครับ คำตอบ ตกลงว่าใคร?” ... แมกซ์ถาม พ.ต.บนชู
บนชูคล้องผ้าขนหนูที่คอแมกซ์แล้วโน้มเข้ามา จากนั้นจูบแมกซ์ ในชุดกางเกงขาสั้นรัดติ้วทรงสปอร์ตและสปอร์ตบรา เนื้อตัวแนบอกแมกซ์ที่ใส่เสื้อยืดซับในของทหาร
“อ่า...กล้ามแน่นขึ้นนะ”
“คุณ ... บน...ชู”
“อื้ม....นี่จ้ะ คำตอบ ...เธอไม่ต้องให้คำตอบอะไรฉัน ฉันชอบเธอ...ก็แค่นั้น ตะกี้ไม่ทำเพราะมีคนยืนข้างนอก รู้สึกว่าจะไปแล้วมั้ง”
“คุณ....ั้แ่เมื่อ..ไหร่?”
“ไม่รู้ดิ ... อืม...ตอนที่...นายปลุกใจกัปตันและคนในยานให้สู้มั้ง นายเชื่อใจกัปตัน เชื่อใจลูกเรือ แม้จะกลัว แต่ถ้ากลัวไปพร้อมกับทุกคน นายก็จะฝ่าไปด้วยกัน ฉันชอบ.... เท่าที่จำได้ นายเป็คนลากเพื่อนอีก 2 คนมาร่วมกับเรานี่นะ”
“คุณ.....บนชู....”
“เรียกอยู่นั่นแหล่ะ......ถ้า...เหงา...ก็...มาหาที่ห้องแต่มาแอบๆ นะ ไม่อยากเป็ขี้ปากคนในยาน ในเสียสมาธิทำงาน... อ้อ ไม่ได้พูดเล่นนะ”
“จริงเหรอครับ?”
“อื้ม นี่ไง”
บนชูจับมือแมกซ์สองข้างข้างหนึ่งจับนบล้วงไปในสปอร์ตบรา แม้กล้ามเนื้อจะแข็ง แต่เต้านมไม่ได้แข็งตาม ยังนุ่มนิ่ม อีกมือโดนจับให้ล้วงลงไปในขอบกางเกงสปอร์ตจนถึงเนินขน
“บอกก่อนนะ ...ฉันไม่เคยโดนใครจับต้อง อาจไม่เก่งแบบคุณเพนนีเค้า”
“คุณรู้?”
“รู้สิ....ฉันเอง...ก็อยากให้นายคร่อมบนตัว...อยาก..เป็ผู้หญิงปกติทั่วไป...เอาเถอะ ไว้นาย้าฉัน แวะมานะ ฉันจะไม่ทวงสิทธิ์อะไรจากนาย และฉันรู้ด้วยว่านายชอบใคร..กัปตันล่ะสิ”
“ครับ”
“ไปล่ะ....นายไปนาน คราวนี้ ... ยังไงก่อนไปหาเวลามาหาฉันหน่อยนะ” ... เสียง พ.ต.บนชูหวานกว่าที่ผ่านมาหน้าที่เอาจริงเอาจังตอนนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว
บนชูดีดตัว ลอยออกไปห้องอาบน้ำ
แมกซ์เดินออกมาอีกทาง
“คุณจูลลี่...”
แมกซ์เห็นจูลลี่กอดเข่า
“แมกซ์....”
“มาทำอะไรตรงนี้ครับ...คุณควร.....”
จูลลี่โผเข้ามาซบที่อกแมกซ์
“ฉันขอโทษค่ะ แมกซ์ ฉันขอโทษ”
“ขอโทษอะไรครับ?” ... แมกซ์รู้แล้วแต่อยากลองถาม
“ขอโทษที่พูดแบบนั้นในหอบังคับการค่ะ”
“เป็ธรรมดาครับ ...ใครโดนเอาไปซุบซิบว่าชอบกันกับคนแบบผม ก็ต้องอายเป็ธรรมดา”
“คนแบบแมกซ์? ไม่เคยค่ะ ... ฉันไม่ได้อับอายที่ได้พูดคุยกับแมกซ์ .... แต่...”
“แต่?”
“เกิดมาไม่เคยมีคบผู้ชายคนไหน ฉันเป็คนเข้าสังคมไม่เก่งเพราะขาดความมั่นใจ ฉันทำตัวไม่ถูกค่ะ”
“พูดอะไรแบบนั้น ผมก็เหมือนกันครับ ... โอตาคุที่วันอยู่แต่กับโมเดลของเล่นของสะสม การ์ตูนมังงะ อนิเมะ และยิ่งไปกันใหญ่ตรงสะสมฟิกเกอร์สาวๆ... ใครจะอยากมาคบหาล่ะครับ เพื่อนทั่วไปยังไม่มีเลย ต้องคบคนสายเดียวกัน โอตาคุเหมือนกัน”
“ไม่เห็นเป็ไรเลยนี่คะชอบของพวกนั้น”
“คุณไม่เคยสุงสิงกับคนทั่วไปสินะครับ”
“ค่ะ”
“เพราะงั้นเลยไม่รู้ว่าพวกเขา มองเราแปลกๆ กันน่ะครับ”
“ก็มองไปสิคะ ตอนนี้แมกซ์เป็.......”
“เป็...?”
4K
![[NC18+] ฉันไม่ใช่นางเอก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688906583_51261178.webp)
