เฮือก!
ปลายฝนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นตา แล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง พอยกฝ่ามือมาดู ทั้งสองข้างถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าก๊อซปิดแผล พอขยับตัวได้อีกนิดหน่อยก็รู้สึกแปลกๆ เธอกำลังนอนอยู่ที่ไหน?
ร่างบางรวบรวมสติผุดตัวลุกขึ้นนั่งจากที่นอนหนานุ่ม ครั้งล่าสุดที่จำได้ก็คือ เกือบถูกไอ้หน้าปลากระโห้ตบเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ เพียงเพราะอยากจะช่วยเด็กนักเรียนคนนั้นที่กำลังจะถูกพวกมันทำร้าย หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็นอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นเคยนี้แล้ว
“ไง ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้หญิงสาวหันขวับไปมองแล้วก็พบกับไอ้หน้าหล่อโรคจิตที่เธอเตะผ่าหมากไปเมื่อวาน
“นะ นาย ไอ้โรคจิต!” พอเห็นเขา ร่างกายมันก็สั่งให้เธอะโลงจากเตียงไปจนหลังชนฝาเพราะกลัวว่าจะโดนทำมิดีมิร้าย>..<
หมอนั่นที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งของมุมห้อง ลดหนังสือเล่มหนึ่งในมือลงพร้อมกับมองมาที่เธอ
“คำก็โรคจิต สองคำก็โรคจิต ใจคอเธอไม่คิดว่าเื่ที่เกิดขึ้นมันเป็อุบัติเหตุบ้างหรือไง อีกอย่างฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะที่เธอทำร้ายร่างกายฉันแล้วหนีไป”
“กะ…ก็นาย” (ที่พูดมาก็มีเหตุผล>_<’ ’)
“เหอะ รู้งี้น่าจะปลอยให้นอนตายเป็ผีเฝ้าป้ายรถเมล์”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับป้ายรถเมล์ด้วยเล่า!”
เอ๋? เมื่อกี้เขาพูดถึงป้ายรถเมล์นี่
“อย่าบอกนะว่านายตามไปทำบัดสีบัดเถลิงกับฉันที่ป้ายรถเมล์น่ะ” -’ ’-
“ประสาทเหรอ หรือว่าโดนไอ้หน้าปลากระโห้มันทำร้ายจนสมองได้รับความกระทบกระเทือนไปแล้ว” พูดจบเขาก็ผุดตัวลุกขึ้นยืน ก้าวขายาวๆ ตรงมาทางเธอ
ปลายฝนจับจ้องสายตามองตามร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แบบไม่วางตา คำพูดนั้นของเขาทำให้เธอนึกขึ้นมาได้ลางๆ ว่าก่อนที่จะหมดสติไปเห็นเหมือนเขาโผล่เข้ามาอยู่ในเหตุการณ์ตะลุมบอลนั้นด้วย หรือว่าเขาคือคนที่ถีบไอ้หน้าปลากระโห้จนมันกระเด็นตอนที่มันกำลังจะเงื้อมือขึ้นมาตบเธอ
“ไง จำได้แล้วสินะ” พอเดินมาหยุดตรงหน้า เขาก็ยื่นหน้าหล่อๆ เข้ามาพูดใกล้ๆ
ปลายฝนถดตัวถอยจนไม่รู้จะถอยไปไหนได้อีก เธอได้แต่ประสานสายตากับเขาอย่างเดาไม่ออกว่าหมอนั่นจะมาไม้ไหน แม้ลึกๆ จะรู้สึกอยากขอบคุณเขา ถ้าเป็เขาจริงๆ ที่ช่วยเธอเอาไว้ แต่อีกใจก็สับสนว่าหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอกับเขาถึงได้มาอยู่ด้วยกันในห้องนี้ แถมยังรู้สึกว่าตัวเองมีอะไรแปลกๆ ไป
หญิงสาวยกมือขึ้นมาจับๆ คลำๆ ตามตัว พอก้มลงมองเสื้อผ้าก็พบว่าตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงบล็อกเซอร์ขาสั้นสุดอุบาทว์
“กรี๊ด นายทำอะไรกับฉันเนี่ย!” ปลายฝนกรีดร้องขึ้นพร้อมกับใช้มือกอดตัวเองเอาไว้แน่นทันทีที่สำรวจสภาพตัวเอง
“อะไรของเธอ"
"ทำไมเสื้อผ้าของฉันมัน...Y^Y" ก้มมองตัวเองที่ทุเรศสุดๆ อีกครั้ง
"อ๋อ! นึกว่าเื่อะไร ฉันเป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเองแหละ ใครใช้ให้เธอตัวเปียกเป็ลูกหมาตกน้ำแบบนั้นกันเล่า”
“กรี๊ดดดด! ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต!” ปลายฝนกรีดร้องออกมาสุดชีวิต ผลักร่างสูงจนเซถลาล้มไปบนเตียง ก่อนจะตามขึ้นไปบีบคอหมอนั่นสุดแรงเกิด ชนิดที่ลืมความเจ็บจากแผลที่ฝ่ามือไปเลย
“โอ๊ย อะไรของเธอวะเนี่ย จะฆ่าฉันหรือไง”
“ใช่ ฉันจะฆ่านาย ไอ้โรคจิต! ฮือY^Y”
“ใจเย็นๆ ฟังฉันก่อน ฉันก็แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเอง”
“แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เอง นายพูดออกมาได้ยังไง ฉันเป็ผู้หญิงนะ! ฮือ นายคงเห็นหมดแล้วสินะY^Y”
“ใครอยากจะมองของเธอกันเล่า! สาบานเลยว่าฉันไม่ได้มองมันเลยสักนิด ถ้ารู้ว่าช่วยเธอแล้วซวยแบบนี้ รู้งี้น่าจะปล่อยให้เป็ปอดบวมตายไปซะั้แ่เมื่อคืน”
“ฉันยอมเป็ปอดบวมตาย ดีกว่าให้นายมาทำอะไรกับร่างกายของฉัน รู้ไว้ด้วย!” ปลายฝนยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเขา เธอทั้งบีบคอ ใช้กำปั้นทุบเขาด้วยความโมโห
ปัง!
"เกิดอะไรขึ้น เสียงดังออกไปถึงข้างนอก"
ใครบางคนเปิดประตูเข้ามาด้วยหน้าตาตื่นใ
“อ้าว ปลายฝน เธอตื่นแล้วเหรอ” ^^
"ทะเล" ปลายฝนชะงักเมื่อหันขวับไปมองตามเสียงแล้วเจอกับคนรู้จัก (เป็อย่างดี) “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“เอ่อ เื่มันยาวน่ะ ไว้ฉันจะเล่าให้เธอฟังนะ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น เธอเป็อะไรหรือเปล่า”
"ช่วยฉันด้วย ไอ้โรคจิตนี่ทำอะไรกับฉันบ้างก็ไม่รู้" หญิงสาวรีบลุกพรวดพราดลงมาจากเตียงไปยืนอยู่ด้านหลังของทะเล
“เธอกล้ามากนะที่ยังเรียกฉันแบบนั้นอยู่" ร่างสูงที่โดนบีบคอซะจนแดงเป็รอยมือพูดขึ้นพร้อมกับดันตัวเองขึ้นมาจากที่นอน "แคร่กๆ ผู้หญิงบ้าอะไรตัวเล็กนิดเดียวแต่แรงเยอะชะมัด” เขาไอพรางใช้มือลูบคอตัวเองไปมา
"เป็อะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม" ทะเลหันมาถามปลายฝนพร้อมกับเอามือจับไปที่แขน บ่า หัวของเธออย่างห่วงใย
"ไอ้เพื่อนเวร คนที่เจ็บตัวคือฉันต่างหาก ไม่ใช่ยัยนั่นซะหน่อย" -,,-
“ฮ่าๆๆ ฉันบอกแกแล้วไงว่าปลายฝนของฉันไม่ธรรมดา”
ทำไม ทะเลกับหมอนั่นถึงได้พูดจากันอย่างกับคนสนิทกัน หญิงสาวได้แต่กรอกตาไปมา มองชายหนุ่มสองคนอย่างงันงง
“ตื่นขึ้นมาแล้วออกฤทธิ์ได้ขนาดนี้แสดงว่าเธอโอเคแล้วใช่ไหม” ทะเลหันกลับมาถามปลายฝน
“ไม่โอเค! ฉันถูกใครก็ไม่รู้บอกว่าเป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้านี่ให้ฉัน แล้วก็ไม่รู้ว่านอกจากเปลี่ยนเสื้อผ้านายนั่นทำอะไรกับฉันอีกบ้าง”
“ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิด เื่ที่เกิดขึ้นฉันอธิบายให้เธอฟังได้”
“งั้นนายก็รีบอธิบายมาเลย” >///<
“โอเคๆ งั้นเราออกไปคุยกันข้างนอกสองคน ฉันสาบานด้วยเกียรติของลูกเสือสำรองเลยว่าจะบอกเธอทุกอย่าง” พูดจบทะเลก็ดันร่างของปลายฝนออกจากห้องไปพร้อมกัน
เมื่ออยู่กันลำพังสองคน ทะเลก็เริ่มทำหน้าตาท่าทางสำนึกผิดพร้อมกับเปิดปากเล่าเื่ราวทั้งหมด
“จริงๆ แล้วเป็ความผิดของฉันเอง ก่อนไปญี่ปุ่นผู้จัดการคิมฯ บอกกับฉันไว้ว่าเธอจะมาที่หมู่บ้านนักกีฬา แต่ฉันดันติดธุระด่วนกับที่บ้านทำให้มาเจอเธอไม่ได้”
พอเขาพูด ปลายฝนก็กรอกตามองไปรอบๆ ถึงรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในบ้านที่มาเมื่อวานแล้วเจอกับหมอนั่น
"ผู้จัดการคิมฯ บอกกับฉันว่าบ้านพักของฉันเลขที่ 112 แต่ฉันคิดว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ๆ เมื่อวานฉันก็เลยออกจากหมู่บ้านนักกีฬาไป"
“เธอไม่ได้เข้าใจผิดหรอก เพียงแต่มีการสื่อสารกันผิดพลาดนิดน้อย แฮ่ๆ" ทะเลยิ้มแหยๆ "คืองี้นะ พอดีว่าบ้านพักนักกีฬาตอนนี้ไม่ว่างเลยสักหลัง ั เอ้ย! สโมสรฯ เลยลงความเห็นกันว่าให้เธอมาอยู่ที่นี่"
"เหรอ แล้วบ้านหลังนี้ก่อนหน้านี้มันไว้ใช้ทำอะไรล่ะ ฉันว่ามันแปลกๆ อ่ะ บ้านพักนักกีฬาหลังอื่นหลังเล็กนิดเดียว แต่บ้านหลังนี้มันใหญ่มาก"
"เอ่อ คือที่จริงมันเป็บ้านพักส่วนตัวน่ะ"
"บ้านพักส่วนตัว ของใคร?"
"ั"
"ใครนะ?"
"ั"
"ัคือใคร"
"ก็คนที่เธอเรียกมันว่าไอ้โรคจิตนั่นไง"
"หา???"
"อือฮึ" ทะเลพยักหน้าขึ้นลง ก่อนจะพูดต่อ "ที่จริงก็ไม่ใช่แค่บ้านหลังนี้หรอกที่เป็ของมัน แต่คือทั้งสโมสรฯ นี่เลยต่างหาก"
"หา???" -0- "ยะ อย่าบอกนะว่า เป็ลูกเ้าของที่นี่น่ะ"
"อือฮึ" ทะเลพยักหน้าขึ้นลงอีกครั้ง ทำเอาคนฟังลมแทบจับเพราะเกือบจะฆ่าหมอนั่นให้ตายคามือไปแล้ว
"แต่เธอไม่ต้องเป็ห่วงนะ เดี๋ยวเย็นนี้มันก็ย้ายกลับไปอยู่คอนโดฯ แล้ว เธอสบายใจได้ ไม่ได้อยู่ที่นี่กับมันหรอก คือก็อย่างที่บอกน่ะ มีการสื่อสารกันผิดพลาดนิดหน่อย มันไม่รู้ว่าเธอจะย้ายมาอยู่ที่นี่เร็วกว่ากำหนด เธอคงจะใแย่เลยสินะตอนที่เจอกับมัน…” ทะเลยิ้มกรุ่มกริ่ม สายตาแบบนั้น นายคงรู้เื่บัดสีบัดเถลิงที่เกิดขึ้นด้วยสินะ
ป้าบ!
“โอ๊ย>///<”
ปลายฝนใช้มือตีเข้าที่แขนทะเลไปทีนึง โทษฐานน่าหมั่นเขี้ยว แต่อย่างน้อยทุกอย่างมันก็กระจ่าง
“เอาเหอะ แล้วเื่ที่ฉันอยู่ในสภาพนี้ล่ะ นายเล่ามาให้หมดเลยนะ ถ้าโกหกกันแม้แต่คำเดียว นายตายแน่!” ปลายฝนชี้นิ้วขู่
“เอาเป็ว่าสั้นๆ แล้วกันนะ คืองี้ %#%^&*) *&^%@...” ทะเลเริ่มเล่า
“...”
“แล้วเธอก็ ~!@#$%^&* (%$#@...”
“...”
“หลังจากนั้นก็!@#$%^&* () ) (*&^%$#@...”
“พอ หยุดก่อน!” ยิ่งฟังทะเลเล่าแบบละเอียดยิบ เธอก็ยิ่งรู้สึกอนาถใจ บอกว่าจะเล่าสั้นๆ แต่เท่าที่ฟังมันยาวและละเอียดมากจนรู้สึกกระอักกระอ่วน เอาเป็ว่าที่จับใจความได้คือ เมื่อวานหมอนั่นกับทะเลออกตามหาเธอจนไปเจอว่ากำลังถูกแก๊งของไอ้หน้าปลากระโห้ทำร้ายเลยเข้าไปช่วย แล้วจากนั้นก็พาเธอที่หมดสติอยู่บนฟุตปาธกลับมาที่บ้านหลังนี้ จากนั้นก็…
“เธอไข้ขึ้นสูงมาก บ่นว่าหนาวตลอดทั้งคืน พวกเราทำอะไรกันไม่ถูกก็เลยตัดสินใจถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้”
“นายใช้คำว่าพวกเราเหรอ!” แสดงว่าทำกันมากกว่าหนึ่งคนใช่ไหมเนี่ย!
“เฮ้ย ไม่ใช่ๆ หมายถึงไอ้ัคนเดียว” (ไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด>,,<)
“เป็เื่จริงสินะ แงงY^Y” ปลายฝนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ทั้งหน้าแดง หูแดงไปหมด ส่วนในใจก็เริ่มเดือดปุดๆ “แล้วทำไมนายถึงปล่อยให้คนอื่นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันได้ห๊า!?” หญิงสาวแผดเสียงออกมาอย่างโมโหพร้อมกับใช้มือเล็กๆ ต่อยตีไปที่ทะเล
“โอ๊ย ฉันขอโทษ ก็ตอนนั้นมันทำอะไรไม่ถูกนี่หว่า ฉันกลัวว่าเธอจะเป็ไข้จนช็อกตายเลยแบ่งหน้าที่กันทำ ฉันอาสาออกไปซื้อยา ส่วนัก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ไม่ทันคิดเลยจริงๆ ว่าควรเป็ฉันต่างหากที่ต้องเป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ เพราะเราเป็แฟนกัน><”
“กรี๊ดดดด ใครเป็แฟนนาย! น่าโมโหจริงๆ เลย หยุดพูดล้อเล่นแบบนั้นกับฉันสักที อีกอย่าง เื่นั้นก็ไม่ควรเป็หมอนั่นแล้วก็ไม่ใช่นายด้วย!” ร่างบางะโขึ้นเกาะหลังของทะเลพร้อมกับทึ้งผมหมอนั่นสุดแรงจนหัวโยกไปมา
“โอ๊ยๆ ปลายฝนฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว~”
“นายตายยยย!!!”
ตกเย็นวันนั้น
ัเก็บข้าวของบางส่วนของเขาออกไป (บางส่วนที่ว่ามีแค่นาฬิกา กระเป๋าสตางค์ แล้วก็โทรศัพท์-..-) ทิ้งกุญแจบ้านหลังนี้ไว้ให้เธอ ส่วนทะเลก็กลับไปพร้อมเขา
แม้ว่าจะยังรับไม่ได้กับเื่ที่ถูกจับเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยผู้ชายแปลกหน้า แต่ก็คงต้องทำใจ เพราะที่หมอนั่นทำไปก็เพราะ้าช่วยชีวิตเธอ ยังดีที่ชุดชั้นในของเธอมันยังคงเป็ชุดเดิม ไม่อย่างนั้นจะคิดว่าหมอนั่นฉวยโอกาสจริงๆ >,,<
พอจบเื่หญิงสาวก็ลากกระเป๋าเดินทางที่ทะเลเก็บกลับมาด้วยตอนที่เขาไปเจอเธอที่ป้ายรถเมล์ขึ้นมาที่ห้องนอน จากนั้นก็ทำการจัดเก็บเสื้อผ้า ข้าวของ เครื่องใช้ต่างๆ ให้เข้าที่เข้าทาง รวมไปถึงกรอบรูปถ่ายสำคัญที่พกติดมาด้วย
“พ่อคะ หนูย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ แล้วนะคะ” ปลายฝนหยิบกรอบรูปขึ้นมาคุย รูปถ่ายในนั้นคือรูปของเธอตอนเด็กๆ กับพ่อที่ถ่ายคู่กัน แม้มันจะไม่ใช่รูปถ่ายใบสุดท้ายของครอบครัว (ที่มีกันแค่สองคนพ่อลูก) แต่ก็เป็รูปใบเดียวที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ความรัก และทำให้เธอมีความฝันอยากจะเป็นักแข่งรถแบบเดียวกับพ่อ
‘เ้าแห่งนักแข่ง’ นี่คือฉายาของพ่อ ชื่อพ่อในวงการแข่งรถ ไม่มีใครไม่รู้จัก พ่อคือหนึ่งในตำนานนักแข่งรถที่ประสบความสำเร็จทั้งในประเทศและต่างประเทศ เป็หนึ่งในทีมผู้บุกเบิกวงการมอเตอร์สปอร์ตไทยสู่ระดับสากล พาทีมไทยแลนด์ก้าวสู่ทีมนักแข่งระดับโลกจนสามารถคว้าชัยชนะในการแข่งขันมาได้จากหลายเวที
นอกบ้านพ่อคือไอดอลของคนอื่นๆ ในบ้านพ่อคือซูเปอร์ฮีโร่หนึ่งเดียวในใจของเธอไม่มีเปลี่ยนแปลง
ั้แ่เด็ก เธอเติบโตมากับพ่อผู้มีอาชีพเป็นักแข่งรถ พออายุได้ 5 ขวบ เธอก็เริ่มชอบรถเหมือนพ่อ ในขณะที่เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ร้องอยากได้ตุ๊กตา แต่เธอร้องอยากได้รถของเล่น พอเธออายุได้ 6 ขวบ พ่อก็ลองพาไปหัดขับโกคาร์ท เพื่อนๆ ของพ่อที่เห็นเธอต่างบอกว่า เธอน่าจะมีพร์ทางด้านนี้ หลังจากนั้นพ่อก็พาเธอตะเวนไปแข่งโกคาร์ทั้แ่อายุ 7 ขวบ จนกระทั่งอายุ 12 ขวบ เธอชนะการแข่งขันเป็ครั้งแรก นับั้แ่นั้นการแข่งรถก็กลายเป็หนึ่งในเข็มทิศชีวิตของเธอ
แต่ใครจะคิดละว่า พ่อ ในวัยแค่สี่สิบปลายๆ จะไม่อยู่รอดูความสำเร็จบนเส้นทางสายนี้ของลูกสาว
หนึ่งปีก่อน พ่อหัวใจวายเฉียบพลันขณะกำลังทำการแข่งขันอยู่ในสนามในรายการสำคัญ จากนั้นก็เสียชีวิตลงทันที การเสียชีวิตของพ่อเป็ข่าวโด่งดังมากอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นสมาคมแข่งรถ สโมสรแข่งรถต่างๆ ต่างก็ฉวยโอกาสนี้สร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับองค์กรของตัวเอง พวกเขาป่าวประกาศว่าจะขออุปการะ สนับสนุนลูกสาว วัย 16 ปีของนักแข่งรถชื่อดัง เพื่อจะปั้นให้เป็ดาวนักแข่งเหมือนกับพ่อ
แต่ไม่มีใครนึกถึงจิตใจของคนที่เพิ่งจะสูญเสียพ่อไปเลยสักนิด พวกเขาเอาแต่ส่งคนมากดดันให้เธอเลือกว่าจะไปอยู่กับสังกัดไหน ที่ผ่านมาเธอจึงพยายามหนี ใช้ชีวิตไม่มีความสุข และเดิมทีคิดว่า จะไม่เดินบนเส้นทางนี้อีกต่อไปแล้ว จนกระทั่ง DG Academy ติดต่อมา ซึ่งพ่อเคยเป็หนึ่งในทีมของสังกัดนี้ ตอนแรกเธอไม่ตอบรับ แต่ฝ่ายนั้นอดทนเก่งมาก มีอยู่วันหนึ่งเขาส่งคนเดินทางมาเจรจาถึงเชียงใหม่ บุคคลคนนั้นเป็ถึงผู้บริหารระดับสูงของสโมสรฯ เพราะเห็นแก่บุญคุณที่เคยมีกับพ่อ สุดท้ายก็ยอมใจอ่อน
แต่เหตุผลที่เธอตัดสินใจยอมเซ็นสัญญาเป็นักกีฬาแข่งรถในสังกัดนี้ สุดท้ายแล้วมันไม่ใช่เื่บุญคุณหรือข้อเสนอพิเศษอะไร แต่เป็เพราะว่า ถึงแม้พ่อจะจากไปแล้วแต่ความฝันของพ่อยังอยู่
ความฝันของพ่อที่เป็ความฝันของตัวเธอเองเช่นกัน
“พ่อคะ อยู่บนนั้น คอยเป็กำลังใจให้หนูด้วยนะคะ”
2K
![เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699848595_49028333.webp)
