ยั่วรักคุณคู่หมั้น

ณ คฤหาสน์สุดหรูย่านใจกลางเมือง

ร่างบางของลีวายที่กำลังขมักเขม้นในการทำอาหาร มือเรียวก็ตั้งใจหั่นผักให้เป็๲ขนาดที่พอเหมาะกับการรับประทาน

" คุณหนูน้อยคะ..อีกครึ่งชั่วโมงคุณคาร์สันก็จะถึงบ้านเเล้วนะคะ "

พี่เลี้ยงสาวเอ่ยบอกกับลีวายที่ลงมาทำอาหารเย็นให้คู่หมั้นหนุ่มด้วยความตั้งใจ

" ใกล้เเล้วฮะ..ลีวายใกล้ทำเสร็จเเล้วฮะ..พี่เเก้วช่วยตักเเกงจืดใส่ถ้วยไว้ให้หน่อย "

" ได้ค่ะคุณหนู "

พอหั่นผักเสร็จร่างบางจึงเอาผักมาผัด เเล้วจัดการปรุงด้วยความชำนาญ ก่อนจะตักใส่จานเเล้วตกเเต่งให้สวยงามน่ารับประทาน

" คุณคาร์สันมาเเล้วค่ะ "

เเก้วขยับเข้าไปกระซิบใกล้ๆหูของลีวาย พร้อมกับเดินออกจากในครัว เพราะไม่อยากให้คาร์สันรู้ว่าเธอเเอบมาช่วยคุณหนูทำอาหาร

ร่างสูงส่งของคาร์สันที่ถอดเสื้อสูทออก เหลือเเต่เสื้อเชิ้ตเเขนยาวสุดเนี้ยบ กับกางเกงสเเล็คสุดหรู

...ขายาวๆก้าวเข้ามาในบ้าน พร้อมกับสูดกลิ่นความหอมของอาหารลอยมาเตะที่จมูกเขา ..ไม่นานร่างบางของลีวายก็วิ่งเข้ามาหาอย่างเช่นทุกวัน

" กลับมาเเล้วหรอฮะ..." !!

ขาเรียวเล็กวิ่งมาสวมกอด พร้อมกับเอาเเขนเรียวกอดรัดที่รอบคอหนาไว้ เเล้วเนียบหน้าชิดอกอย่างออดอ้อน

" จิ๊ !! ...ออกไป..น่ารำคาญ !!

" จะบอกว่าคิดถึงลีวายก็บอกมาเถอะฮะ..."

" กูบอกว่ารำคาญ ...ไม่ใช่คิดถึง !!

คาร์สันทำหน้าเบื่อหน่ายเเล้วผลักตัวของลีวายออก..เเต่มันกลับยากเย็นเสียเหลือเกิน เพราะมือเล็กๆนั่นช่างเกาะเเน่ซะเหลือเกิน

" เค้าทำอาหารไว้รอฮะ..เชิญคุณสามีไปรับประทานได้เลย "

ร่างบางหยิบเสื้อคลุมของคาร์สันมาไว้ในเมือ เเล้วจูงมือหนาของเขาให้เดินมาที่โต๊ะอาหาร

" ถ้ามึงจะใส่สั้นขนาดนี้ ทำไมไม่เเก้ผ้าเดินไปเลยล่ะ "

เสียงหนาเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน ก่อนจะไล่สายตาคมมองดูลีวายตั้งเเต่หัวจรดปลายเท้า ..กางเกงที่สั้นโชว์ขาอ่อน บวกกับเสื้อตัวเล็กๆน้อยๆที่ไม่รู้ว่ามันไปขโมยเสื้อเด็กมาใส่หรือเปล่าก็ไม่รู้

" ใส่ได้หรอฮะ..เเต่เดี๋ยวคืนนี้เค้าจะเเก้ผ้าโชว์คุณสามีคนเดียวเลย "

" กูไม่ดูให้เสียลูกตาหรอก " !!

" ปากร้ายจังเลยนะฮะ ...สงสัยต้องทำโทษซะหน่อย "

ร่างบางอ้อมมานั่งเเหมะที่ตักเเกร่ง เเล้วก้มหน้าลงชิดที่หน้าคมๆ ก่อนจะจูบลงที่กลีบปากสีคล้ำๆของคาร์สัน ..ลิ้นน้อยๆลิ้มเลียไปตามปากหนา..ส่วนมือก็ไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามร่างกายอันบึกบึนของเขา

" เเม่ง...เดี๋ยวกูก็กินข้าวไม่ลงหรอก "

" ทำไมหรอฮะ..หรือว่าเปลี่ยนใจอยากกินลีวายเเทน "

" ลุกออกไป !!

" ก็ได้ฮะ..เดี๋ยวเค้าไปเอาอาหารมาเสิร์ฟนะฮะ..พอดีเมื้อกี้เป็๞เพียงออเดิร์ฟเฉยๆ...คิกๆๆ "

ร่างบางทำทีหัวเราะชอบใจใหญ่ เเล้วยอมลุกออกจากตักเเกร่งอย่างว่างาย

ไม่นานลีวายก็เดินมาพร้อมกับถาดอาหารในมือ ก่อนจะเอามาวางไว้บนโต๊ะทีละอย่าง

" มือมึงไปโดนอะไรมา " ?

คาร์สันคว้าเข้าที่มือเรียวเล็กของลีวาย ที่มีรอยชํ้า เเต่ทำไมเมื่อสักครู่นี้เขาถึงไม่ได้สังเกตุ

" เป็๞ห่วงเค้าหรอฮะ.. " ?

" ตอบคำถามกู !!...ผู้ใหญ่ถามให้ตอบ ไม่ใช่มาถามกลับ "

" ไม่รู้เหมือนกันฮะ..สงสัยนอนตกเตียง "

ลีวายเอ่ยตอบไปตามความจริง เพราะตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปโดนอะไรมา โดยปกติก็ค่อนข้างจะซนอยู่เเล้วจึงไม่ค่อยได้ใส่ใจนัก