ลานฝึกกลางแจ้ง
แดดเช้าทอแสงอุ่นบางๆ คนที่ไม่เคยตื่นก่อนสิบโมง เริ่มงอแงตั้งคำถามกับชีวิต ทำไมต้องยุ่งยากลำบากขนาดนี้
ม่านหมอกยืนเท้าเอว ในเสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์ม สีหน้าของเขาบอกชัด ว่าไม่สมัครใจ
“นาย…” เขาหรี่ตา “แน่ใจนะว่านี่คือการฝึก ไม่ใช่การทรมาน”
แทนยืนถือคลิปบอร์ด ท่าทางเรียบร้อยเหมือนเดิมทุกประการ
“การฝึกเริ่มจากวอร์มอัพ”
“วิ่งรอบสนามห้ารอบ”
ม่านหมอกเบิกตา “ห้า…รอบ?”
เขาชี้ไปที่สนามกว้าง มองด้วยสายตารอบเดียวยังไม่รอดเลย
“จะบ้าหรือไง..แค่ฉันเดินยังเหนื่อยเลยนะ!”
แทนมองนาฬิกา “คุณมีเวลา”
“นี่ลุง! ..นายจะโหดเกิ้นไปแล้วนะ!ฉันไม่ทำตามแน่นอน”
แทนไม่สะทกสะท้าน เขายกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาอย่างใจเย็น
“วิ่งรอบสนามห้ารอบ”
“เริ่มได้”
ม่านหมอกกอดอกยืนนิ่งเฉย แววตาท้าทาย “ไม่”
แทนเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง ๆ “คุณไม่เข้าใจคำสั่งเหรอครับ?”
“เข้าใจ” ม่านหมอกยักไหล่ “แต่ฉันไม่ทำ..มีอะไรไหม?”
ลมทะเลพัดผ่านบรรยากาศเงียบลง แทนไม่โกรธ ไม่เสียงดังไม่เร่ง เขาแค่…กดจับเวลาที่นาฬิกาติ๊ด
“ได้..งั้นยืนตรงนี้”
ม่านหมอกหรี่ตา” แค่นี้เหรอ?”
แทนพยักหน้า “แค่นี้”
ม่านหมอกยิ้ม คิดในใจ ง่ายกว่าที่คิด
เวลาผ่านไป สามนาที
“คุณเริ่มเมื่อไหร่ก็ได้” แทนพูดเรียบ “แต่เวลา…นับ”
“นับอะไร?”ม่านหมอกถาม
แทนชี้ไปที่พื้นคอนกรีตใต้เท้า “เวลาที่คุณยืนเฉย จะถูกคิดเป็การฝึก”
ม่านหมอกชะงัก “ฝึกอะไร?”
แทนตอบทันที “ฝึกความอดทน”
เวลาผ่านไป ห้านาที แดดเริ่มร้อนขึ้นและแสงเริ่มแหยงเข้าตาของม่านหมอก อย่างพอดี ราวกับแทนสั่งให้โดยเฉพาะ
ม่านหมอกขยับเท้า แต่ยังไม่เดิน “นายคิดว่าฉันจะยอมเหรอ” เขาพูดเสียงแข็ง ขณะที่แทนพยักหน้ากระตุกยิ้มที่มุมปาก
“ผมรู้ว่าคุณยังไม่ยอม”
เวลาผ่านไป สิบนาที เหงื่อเริ่มซึม แขนที่กอดอกเริ่มเมื่อยล้า
“ลุง!..ฉันเมื่อย!”
แทนไม่ขยับ “คุณยังเลือกได้”
“เลือกอะไร!” ม่านหมอกเอ่ยถามเสียงอ่อนลง
“เลือกวิ่ง หรือยืนต่อ”
ม่านหมอกเริ่มรู้สึกว่าการยืนเฉย ๆ มัน ทรมานกว่า การขยับตัว แต่ก็พยายามอดทนยืนต่อ
เวลาผ่านไป สิบห้านาที แทนกดหยุดนาฬิกา “พอ”
ม่านหมอกถอนหายใจแรงเหมือนชนะศึก “เห็นไหม”
“ฉันไม่ทำ นายก็ทำอะไรฉันไม่ได้”
แทนจ้องมองใบหน้าอีกคนด้วยแววตานิ่ง
“คุณยืนเฉยสิบห้านาที..งั้นตอนนี้…”
เขากดนาฬิกาอีกครั้ง “วิ่งห้ารอบ”
“พร้อม เพิ่มอีกสาม”
ม่านหมอกเบิกตา “อะไรนะ!”
“หนึ่งนาทีที่คุณดื้อ..เพิ่มหนึ่งรอบ”
“ไอ้ลุงบ้า!..นี่มันโกงชัดๆ!”
แทนพยักหน้า “สนามจริงไม่มีคำว่ายุติธรรม” เขาขยับเข้ามาใกล้เสียงต่ำลงเล็กน้อย
“ผมไม่บังคับคุณ..แต่ทุกการไม่ทำตามคำสั่ง” เขาแตะนาฬิกาเบา ๆ
“จะทำให้คุณเหนื่อยกว่าเดิมเสมอ”
ม่านหมอกกลืนน้ำลายมองสนามมองแดด มองหน้าแทนด้วยความโมโหแต่กลับทำอะไรไม่ได้ ก่อนจะเริ่มวิ่ง
“อื้อ..แฮกๆ” วิ่งไปได้ไม่ถึงครึ่งรอบม่านหมอกก็หอบหายใจเหนื่อย “ฉัน…เกลียดนาย…”
แทนเดินขนานไปกับเขาไม่เร่งไม่ดุ “คุณไม่จำเป็ต้องชอบผม”
“แค่จำบทเรียนวันนี้ให้ได้”
“บทเรียนอะไร?…” ม่านหมอกหายใจหอบ
แทนหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบสั้น ๆ “ดื้อได้..แต่ต้องพร้อมรับผล”
ม่านหมอกกัดฟันหายใจหอบ ทั้งเหนื่อย ทั้งโมโห แล้วออกแรงวิ่งต่อในหัวเขามีประโยคเดียววนซ้ำไปมา ถ้าฉันไม่อยากซวย…ฉันต้องฟังลุงคนนี้
ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ
ลานฝึกเงียบลง มีแค่เสียงคลื่นกับเสียงหายใจหอบของคนคนหนึ่ง ม่านหมอกนอนแผ่อยู่บนพื้น แขนขากางเหมือนปลาดาวทะเลเหงื่อชุ่มจนเสื้อแนบลำตัว
“ฉัน…” เสียงแหบ “…จะยังมีชีวิตถึงพรุ่งนี้ไหม?”
แทนยืนอยู่ไม่ไกล คลิปบอร์ดแนบอก สายตายังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่ไม่ได้ละจากร่างคนบนพื้นเลย
“ถ้าคุณตาย” เขาตอบเรียบ” ผมต้องเขียนรายงานยาวมาก”
ม่านหมอกหัวเราะแห้ง ๆ “ลุงนี่…ไม่มีอารมณ์ขันเลย”
แทนเดินเข้ามาย่อตัวลง วางขวดน้ำไว้ข้างศีรษะของม่านหมอก “ดื่ม”
“ฉันไม่มีแรงยก”
.........................
7K
