ท้องฟ้ายามรุ่งสาง
เครื่องบินลำเลียงทางทหารสีดำบินอยู่เหนือทะเลทรายอันกว้างใหญ่
ภายในเครื่อง…
สมาชิกหน่วย BLACK RAVEN นั่งเงียบ ไม่มีใครพูดสักคำ
ทุกคนกำลังตรวจสอบอาวุธของตัวเอง
มีเพียงหลินเฉินที่กำลังมองภาพถ่ายของน้องสาวในมือ
เขาพึมพำเบา ๆ
“รอพี่กลับไปนะ…เสี่ยวเสวี่ย”
เฟิงเย่เดินออกมาด้านหน้า
หน้าจอแสดงแผนที่ขึ้นทันที
ประเทศอาร์คาเดีย
ประเทศเล็กที่กำลังเกิดากลางเมือง
รัฐบาลและกองกำลังฏสู้รบกันมานานหลายปี
เฟิงเย่
“ภารกิจนี้ไม่ใช่การฆ่า”
“แต่คือการช่วยชีวิต”
บนหน้าจอปรากฏภาพหญิงสาววัยประมาณ 30 ปี
ดร.หลี่อวี่หราน
แพทย์อาสาชาวจีน
เธอค้นพบข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับอาวุธชีวภาพที่กำลังถูกพัฒนาโดยกลุ่มติดอาวุธลึกลับ
หลายฝ่าย้าตัวเธอ
ทั้งรัฐบาล
ฏ
และองค์กรลับ
เฟิงเย่กล่าวต่อ
“หน้าที่ของเรา”
“พาตัวเธอออกจากเมืองให้ได้”
“ภายใน 6 ชั่วโมง”
หานเฟิงหัวเราะ
“ภารกิจช่วยคน…”
“ง่ายกว่ารบเยอะ”
เฟิงเย่หันมามอง
“ถ้าง่าย…”
“ลูกค้าคงไม่จ่ายค่าจ้าง 50 ล้านบาท”
ทุกคนเงียบ
นั่นหมายความว่า…
ภารกิจนี้อันตรายกว่าที่คิด
เครื่องบินลงจอดห่างจากเมืองประมาณ 15 กิโลเมตร
ทันทีที่ลงพื้น
เสียงปืนก็ดังมาจากตัวเมือง
ควันไฟลอยขึ้นเต็มท้องฟ้า
หลินเฉินมองภาพตรงหน้า
เด็กหลายคนกำลังวิ่งหนีา
บ้านเรือนถูกเผา
รถถังวิ่งผ่านถนน
เขากำหมัดแน่น
“นี่คือสนามรบ…ของจริง”
หน่วย BLACK RAVEN เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
ทุกคนใช้สัญญาณมือแทนการพูด
เฟิงเย่ยกมือหยุด
เขาชี้ไปยังตึกสามชั้น
เสียงปืนดังมาจากด้านใน
หานเฟิงใช้โดรนขนาดเล็กบินขึ้น
ภาพส่งกลับมายังแท็บเล็ต
ภายในอาคาร
มีคนติดอาวุธประมาณ 18 คน
กำลังควบคุมตัวแพทย์หลายคน
หนึ่งในนั้นคือ…
ดร.หลี่อวี่หราน
เฟิงเย่ถาม
“ใครมีแผน”
ทุกคนเงียบ
หลินเฉินจ้องแผนที่อาคาร
ก่อนพูดขึ้น
“ถ้าบุกจากด้านหน้า”
“ตัวประกันตาย”
เขาชี้ไปยังท่อระบายน้ำด้านหลัง
“แต่ที่นี่…”
“สามารถเข้าไปใต้ตัวอาคารได้”
หานเฟิงขมวดคิ้ว
“นายดูออกได้ยังไง”
หลินเฉินตอบ
“ก่อนมาที่นี่ ผมอ่านแบบก่อสร้างของเมืองจากข้อมูลภารกิจ”
ทุกคนหันมองทันที
แม้แต่เฟิงเย่ก็ยิ้มมุมปาก
แผนเริ่มต้น
หลินเฉิน
หานเฟิง
และสมาชิกอีกสองคน
ลอบเข้าอาคารผ่านท่อระบายน้ำ
ส่วนเฟิงเย่นำกำลังหลักรออยู่ด้านนอก
เพื่อเตรียมโจมตีทันทีเมื่อได้รับสัญญาณ
ภายในท่อ
มืด
แคบ
และเต็มไปด้วยน้ำสกปรก
ทันใดนั้น…
หลินเฉินยกมือเป็สัญญาณหยุด
“มีคนอยู่ข้างบน”
ทุกคนเงียบ
เหนือฝาท่อ
มีเสียงรองเท้าเดินผ่าน
หนึ่ง…
สอง…
สามคน
เมื่อเสียงเงียบลง
หลินเฉินค่อย ๆ เปิดฝาท่อ
แต่ทันใดนั้น…
แกร๊ก!
เขาเห็นเส้นลวดบาง ๆ ซ่อนอยู่ใต้ฝาท่อ
กับะเิสังหารที่ต่อเอาไว้
เหงื่อไหลลงข้างแก้ม
หานเฟิงกระซิบ
“ถ้าเปิดแรงกว่านี้…”
“พวกเราคงกลายเป็ศพ”
หลินเฉินใช้คีมตัดสายชนวนอย่างใจเย็น
คลิก
ะเิถูกปลดสำเร็จ
แต่ในวินาทีนั้นเอง
ความเงียบรอบตัวเปลี่ยนไปทันที
เหมือนอากาศถูก “กดทับ” จนหนักขึ้น
เสียงน้ำในท่อหยุดไหลชั่วขณะ
แม้แต่เสียงหายใจของทุกคนยังเบาลงโดยไม่รู้ตัว
จากความมืดด้านหน้าท่อ
มีเสียง “ปรบมือ” ดังช้า ๆ
…หนึ่งครั้ง
…เว้นจังหวะ
…แล้วอีกครั้ง
ไม่รีบ ไม่เร่ง
แต่กลับทำให้หัวใจทุกคนเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด
“สมกับที่เป็หลินเฉิน…”
เสียงนั้นดังขึ้น
ทุ้ม ต่ำ และเย็นราวกับโลหะขูดกับกระดูก
ราวกับไม่ได้มาจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
แต่เหมือน “ดังมาจากความมืดเอง”
เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากปลายอุโมงค์
แสงไฟฉุกเฉินกระพริบเป็จังหวะ
เผยให้เห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าใต้หน้ากาก
หน้ากากหมาป่าสีดำ
ดวงตาภายใต้หน้ากากไม่สะท้อนแสงใด ๆ
เหมือนเป็ “หลุมดำ” ที่กลืนทุกอย่างเข้าไป
ด้านหลังเขา
ไม่มีเสียงฝีเท้า
แต่มีเงาคนจำนวนมากค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากความมืด
ทหารติดอาวุธเรียงตัวอย่างเงียบงัน
ไม่มีใครพูด
ไม่มีใครขยับเกินจำเป็
เหมือนพวกเขาไม่ใช่คน
แต่เป็ “เงาที่ถูกสั่งให้มีชีวิต”
บนหน้าอกทุกคนมีตราเดียวกัน
“หมาป่าดำ”
ชายหน้ากากเอียงศีรษะเล็กน้อย
เหมือนกำลัง “มอง” หลินเฉินให้ชัดขึ้น
แล้วพูดช้า ๆ
“นายยังเหมือนเดิมเลยนะ…”
คำพูดนั้นทำให้หลินเฉินชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที
ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่เพราะความรู้สึกบางอย่างที่ “คุ้นเคยเกินไป”
ชายหน้ากากยกมือขึ้น
ปลายนิ้วแตะหน้ากากบริเวณปาก
เหมือนกำลังยิ้มอยู่ใต้หน้ากากนั้น
“หลินเฉิน…”
“คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในท่อเหมือนหยุดนิ่ง
หานเฟิงหันมามองหลินเฉินทันที
“นายรู้จักมัน?”
แต่หลินเฉินไม่ตอบ
ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหน้ากากหมาป่าดำอย่างไม่กระพริบ
เหมือนกำลังพยายาม “จำ” บางอย่างที่ถูกลบหายไปจากความทรงจำ
ชายหน้ากากค่อย ๆ ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว
เสียงโลหะของรองเท้ากระทบพื้นดังชัดเจน
“ฉันรอนายมานานมาก…”
“ั้แ่วันที่นายทิ้ง ‘พวกเรา’ ไป”
คำว่า “พวกเรา” ทำให้หลินเฉินกำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ชายหน้ากากเอียงศีรษะอีกครั้ง
เสียงของเขาเบาลง แต่กลับยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม
“หรือว่านายลืมไปแล้ว…”
“ว่าคนที่นายฆ่าในวันนั้น…”
“คือใครกันแน่?”
ความเงียบตกลงในทันที
แม้แต่เสียงน้ำหยดในท่อยังเหมือนหายไป
หลินเฉินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
ดวงตาเย็นเฉียบ
แต่ลึกลงไปในนั้น…
มีรอยร้าวบางอย่างปรากฏขึ้น
ชายหน้ากากหมาป่าดำยิ้ม
ก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย
“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน…หลินเฉิน”
14K
