มู่ถงเหยานั่งอยู่ภายในห้องนอนพร้อมด้วยหานอี้เซินลู่ลู่เมื่อรินชาให้เสร็จแล้วก็ปลีกตัวออกไปอย่างรู้หน้าที่ภายในห้องจึงเงียบสนิทราวกับไร้สิ่งมีชิวิตอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ฮือ~ นี่มันน่าอึดอัดเกินไปแล้วนะมู่ถงเหยาได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจเมื่อครู่ที่นางให้ลู่ลู่มาช่วยประคองเพราะว่าอยากให้อีกฝ่ายนำทางแต่ก็ใช่ว่านางจะไม่ปวดขาจริงๆเสียเมื่อไร ไม่รู้ว่าคุณหนูผู้นี้ได้ออกกำลังกายบ้างหรือไม่ เหตุใดเดินเพียงนิดหน่อยก็ปวดเมื่อยไปหมดอยากจะให้ลู่ลู่นวดให้แต่ก็ติดว่ามีหานอี้เซินนั่งอยู่ด้วยนี่สิ
“ปวดขามากหรือ”หานอี้เซินที่นั่งนิ่งมาสักพักเอ่ยถามขึ้น ทั้งยังปลายตามองมาที่ขาของนางอีกด้วย
“ไม่เท่าไรเ้าค่ะ นั่งพักสักหน่อยก็คงดีขึ้น”นางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามเพราะว่าเป็ห่วงจริงๆก็ในนิยายบอกไว้ว่าหานอี้เซินนั้นมิได้หลงใหลรักใคร่ในตัวของมู่ถงเหยาสักนิดเขามีใจปฏิพัทธ์ต่อมู่ไช่อิงอย่างลึกซึ้งแล้วจะมีความรู้สึกเป็ห่วงเป็ใยต่อนางได้อย่างไร
หากแต่มู่ถงเหยาก็ไม่รู้ว่าหานอี้เซินคิดอะไรอยู่ จู่ๆก็เห็นเขาลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งข้างๆก้มลงช้อนขาสองข้างของนางขึ้นมามาผาดไว้บนขาของตนแล้วก็เริ่มนวดขาไปทีละข้าง
ดวงตาของมู่ถงเหยาเบิกกว้างอย่างใ นี่นางเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่หรือเป็เขาที่เข้าใจผิด นางไม่ใช่มู่ไช่อิงเสียหน่อยทำแบบนี้มันผิดคอนเซ็ปต์ของคุณนักเขียนเขานะ!
“ทะ ท่านพี่ ข้าไม่เป็ไรจริงๆ เ้าค่ะ ท่านไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก”มู่ถงเหยาพยายามดึงขากลับแต่ก็ถูกอีกฝ่ายจับไว้เสียแน่นนางไม่รู้ว่าวันนี้หานอี้เซินกินยาผิดมาหรือไม่จึงได้ดูแปลกประหลาดไปขนาดนี้
“นั่งนิ่งๆ หน่อยเดี๋ยวก็หงายหลังตกไปหรอก”ไร้ซึ่งความไม่พอใจมีเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฎให้เห็นบนใบหน้าของเขาเท่านั้น
มู่ถงเหยาขมวดคิ้วมุ่น นางแน่ใจว่าตนเองจำเนื้อเื่ไม่ผิดนี่มันเป็นิยายที่นางอ่านก่อนที่ตัวเองจะมาโผล่ที่นี่จริงๆ นะ แต่เหตุใดมันจึงกลายเป็เช่นนี้ไปได้ยังไม่ทันได้ทำอะไรที่ผิดแปลกไปจากมู่ถงเหยาคนก่อนเสียหน่อยแล้วเนื้อเื่จะเปลี่ยนไปได้อย่างไรเล่า
...หรือว่านางทำไปแล้วแต่ไม่รู้ตัวกันนะ?
มู่ถงเหยาที่กำลังนึกทบทวนพฤติกรรมที่ผ่านมาของตนเองอยู่นั้นไม่ได้รู้สึกถึงสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆสักนิดสายตาของหานอี้เซินที่จ้องมองมานั้นลึกล้ำจนยากจะคาดเดาได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
จะว่าไปหานอี้เซินฝีมือก็ไม่เลวเหมือนกันนะนวดซะนางเคลิ้มไปเลย
มู่ถงเหยาใช้เวลาพักผ่อนอยู่ในห้องด้วยการนั่งๆ นอนๆส่วนหานอี้เซินนั้นไม่รู้ว่าเขาไปหาหนังสือมาจากไหนนั่งอ่านเงียบๆ พูดถึงเื่หนังสือนางก็อยากจะไปร้านขายหนังสือสักหน่อยดูท่าว่าหนังสือที่ได้มาจากหานอี้เซินนั้นจะไม่เพียงพอต่อการนำทางให้นางกลับไปยังโลกเดิมได้นี่อาจจะฟังดูประหลาดแต่นางก็ยังเชื่อว่าจะสามารถกลับไปได้ในเมื่อมีทางเข้าก็ต้องมีทางออกด้วยสิ
กระทั่งสาวใช้ของมู่ฮูหยินมาตามให้ไปยังห้องอาหารเนื่องด้วยถึงเวลามื้อเที่ยงแล้วมู่ถงเหยาจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเพราะว่านางเอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงนั่นแหละจึงได้เป็เช่นนี้ไม่เหมือนกับหานอี้เซินที่ยังดูดีทุกกระเบียดนิ้ว คนอะไรจะรักษาภาพลักษณ์ได้ตลอดเวลาแบบเขาไม่มีอีกแล้ว!
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงห้องอาหารก็พบว่าด้านในนั้นไม่ได้มีเพียงมู่จางหย่งกับมู่ฮูหยินเพียงสองคนแต่กลับมีสาวงามเพิ่มมาอีกคนนี่ก็คงจะเป็มู่ไช่อิงอย่างไม่ต้องสงสัย อ่อร่านางเอกจับซะขนาดนี้ทำเอามู่ถงเหยาตาพร่าไปเลย
“คารวะเสนาบดีหาน เหยาเอ๋อร์” มู่ไช่อิงเอ่ยทักทายทั้งสองคนรอยยิ้มพิมพ์ใจนี้ราวกับถูกสร้างมาเพื่อนางจริงๆถึงว่าหานอี้เซินถึงหลงใหลได้ปลื้มกับคนผู้นี้นัก
“พี่หญิงใหญ่ ท่านสบายดีนะเ้าคะ”มู่ถงเหยาเอ่ยทักทายกลับเมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มมาให้อย่างเป็มิตร
“อืม ข้าสบายดี” มู่ไช่อิงยิ้มมากขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามู่ถงเหยาไม่ได้โกรธตนเองและยังพูดคุยกับนางเหมือนปกติ
“เอาล่ะๆพวกเ้าสองพี่น้องค่อยหาเวลาไปพูดคุยกันตอนนี้รีบนั่งลงได้แล้วท่านเสนาบดีหานคงหิวแล้วเชิญนั่งเ้าค่ะ”มู่ฮูหยินเอ่ยกับบุตรสาวทั้งสองคนก่อนจะหันไปพูดกับหานอี้เซิน
เมื่อทุกคนนั่งลงกันเรียบร้อยแล้วมู่ฮูหยินก็สั่งให้สาวใช้ยกอาหารมาได้เมื่อได้กลิ่นอาหารมู่ถงเหยาจึงรู้สึกว่าตนเองนั้นหิวเหมือนกันตอนอยู่ที่เรือนนางไม่กล้ากินสักเท่าไรเพราะรู้สึกอึดอัดความอยากอาหารจึงไม่ค่อยมีแต่ตอนนี้หิวมากความรู้สึกอึดอัดก็คลายลงความอยากอาหารจึงกลับมาเป็เหมือนเดิม
“เหยาเอ๋อร์กินเยอะๆนะแม่ให้คนทำแต่ของโปรดของเ้าทั้งนั้นเลย” มู่ฮูหยินเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“ขอบคุณเ้าค่ะ” มู่ถงเหยาเอ่ยขอบคุณหากอ้างอิงตามนิยายมู่ฮูหยินก็ดีกับมู่ถงเหยามากเหมือนกันเว้นแต่เื่ที่ให้นางแต่งานแทนบุตรสาวของตนเอง
หากเป็ที่จวนตระกูลหานมู่ถงเหยาก็พอจะปรนนิบัติหานอี้เซินด้วยการคีบอาหารให้อยู่บ้างแต่อยู่ที่นี่นางไม่แน่ใจว่าเขา้าให้นางแสดงออกต่อหน้าผู้อื่ว่าพวกเขารักกันดีหรือไม่ทั้งยังต่อหน้าหญิงในดวงใจอีก หากนางทำไปแล้วเขาไม่พอใจขึ้นมาจะทำอย่างไร
เช่นนั้นก็ต่างคนต่างกินก็แล้วกันนะ
ทว่ามู่ถงเหยากลับเห็นปลายตะเกียบคู่หนึ่งพร้อมกับเนื้อวางอยู่บนถ้วยข้าวของนางเมื่อมองไปก็พบว่าเป็หานอี้เซินที่เป็คนคีบมาวางไว้ มู่ถงเหยามองอย่างครุ่นคิดหรือว่าเขา้าแสดงให้มู่ไช่อิงหึงหวง?
...เช่นนั้นนางควรจะร่วมมือด้วยใช่หรือไม่?
3K
