เรียววางสายจากชายหนุ่มก็นั่งกะพริบตามองหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ตอนแรกเธอตั้งใจจะไปเจอเขาชั้นล่างแทน แต่ในเมื่อเขาสั่งให้รอ เธอก็ควรรอก่อน เพราะไม่อย่างนั้น คงได้มีปัญหากับเขาแน่...
________________________
บนรถ
"ขับเร็วหน่อย"
"ครับนาย" คนขับรถตอบกลับมา
"โทรหาเชนสิ"
"ครับ" เควินรับคำก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรออกไป จากนั้นก็ยื่นมาให้เจ้านายที่นั่งอยู่เบาะหลัง
"เชน...ไปอยู่กับอิงกาญจน์ ดูไว้ อย่าให้เธอไปไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะถึง" พูดจบ เขาก็ส่งโทรศัพท์คืนเควินก่อนจะกอดอกขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
มีเรื่องอะไรถึงต้องให้เธอไปหาที่ชั้น 8 ...ไลม์มีแผนอะไรบ้างเขาไม่รู้หรอก นอกจากจะป้องกันไว้ก่อน...
_____________________________
16.30 น.
"ก็ว่าอยู่ ทำไมถึงมาช้า เพราะแบบนี้นี่เอง" ไลม์กอดอกยืนถอนหายใจอยู่หน้าพนักงานบางคนที่กำลังทาสีอยู่ "ผมแค่อยากให้คุณมาดูตรงนี้เฉยๆ ว่าควรจะทำยังไง" เขาชี้ไปที่จุดหนึ่งของห้องสี่เหลี่ยม ด้านในมีลูกแมวตัวเล็กขดอยู่ข้างในกำแพงปูน 2 ตัว
"ทำไม...ถึงมีแมวได้คะ"
"ผมคิดว่าคงเป็นคนเก่าที่มาอยู่แล้วเอาแมวมาทิ้งไว้ตรงนี้"
"เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องเรียกอิงกาญจน์มาเลยหรือไง" พอลสันถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"เธอเป็นคนรักสัตว์ ฉันไม่อยากตัดสินใจเอง"
"เหอะ..." เขาแค่นเสียงก่อนจะเมินหน้าหนี
"คือ...ฉันว่า เราควรพาน้องออกไปก่อนดีกว่านะคะ" เรียวกำลังจะก้าวเท้าเดินออกไปแต่ก็มีมือของใครคนหนึ่งจับรั้งข้อมือเธอไว้ก่อน
"เควิน! "
"ครับนาย"
"เอาออกไป"
"ครับ"
เควินเดินเข้าไปอุ้มน้องแมวตัวเล็กสองตัวแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
"หมดเรื่องแล้วใช่ไหม"
"อะไรกัน...จะรีบไปไหน นายนี่จะปล่อยคุณอิงกาญจน์ไว้ไม่ได้เลยเหรอ"
"เรื่องของฉัน"
"เอ่อ..."
เรียวไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็ถูกชายหนุ่มดึงมือไว้ก่อนจะพาเดินกลับขึ้นไปชั้นบนในห้องทำงานและพาเธอกลับไปที่บ้านทันที
18.00 น.
วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่ครอบครัวจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันโดยมีชายหนุ่มเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน
"ไม่รู้ว่าอาหารที่บ้านเราจะถูกปากของคุณพอลสันหรือเปล่า..." จีน่าพูดขึ้น
"ผมทานได้ครับ"
"มีอะไรที่คุณอยากทานเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ" ริวถามแทรก
"ผมไม่มีอะไรทานเป็นพิเศษครับ ผมทานได้ทุกอย่าง เหมือนที่อิงกาญจน์ทาน"
"..." เรียวก้มหน้าแอบอมยิ้ม
"พี่เขย งานที่บริษัทเป็นยังไงบ้างคะ"
"..."
"จัสมิน ทำไมเรียกคุณพอลสันแบบนั้นเล่า" จีน่าพูดปรามจัสมิน
"เอ้า ก็เขากำลังจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกับเราไม่ใช่เหรอคะ ในเมื่อจะแต่งงานกับเรียวก็ต้องเรียกพี่เขยสิ"
"งานที่บริษัทก็ดีครับ"
"แล้วพี่เขยจะมาอยู่นานไหมคะ กี่วันเหรอ"
"..."
"งั้นวันนี้พี่เขยก็ต้องนอนกับเรียวนะสิ"
คำพูดของจัสมินทำให้พอลสันยกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีเวลาอยู่กับเธอสองต่อสอง วันนี้ในเมื่อโอกาสมาถึงเขาจะปลดปล่อยให้หมดเลย...
"..ผมจัดห้องให้คุณอยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องเรียวนะครับ"
"จัดห้อง? ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันเหรอครับ"
"ผม เป็นคนหัวโบราณ ไม่อยากให้ลูกสาวอยู่ในห้องกับผู้ชายทั้งที่ยังไม่แต่งงานครับ"
"..."
พอลสันหุบยิ้มลงก่อนจะหันไปมองแฟนสาวที่นั่งข้างกาย เขาคิดว่าอยู่บ้านเดียวกันจะได้อยู่ด้วยกัน มีความสัมพันธ์กันได้ แต่นี่ กลับโดนกันให้นอนคนละห้อง มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ...
___________________________
21.00 น.
[โทรศัพท์คุณหายไปไหน]
"สงสัยฉันจะลืมไว้ที่ทำงานค่ะ"
[ทำไมไปลืมไว้ได้]
"ก็คุณลากฉันออกมาเลย ไม่ยอมให้เก็บของอีกต่างหาก"
[...วันนี้คุณทำดีมากนะที่รัก ถ้าไลม์นัดคุณออกไปไหน คุณห้ามไปกับเขาสองต่อสองเด็ดขาดให้โทรหาผมเหมือนที่ทำวันนี้]
"รู้แล้วค่ะ"
[คุณ...กำลังทำอะไรอยู่]
"ฉันกำลังจะเป่าผม เพิ่งสระผมมา"
[หอมไหม...]
"อย่ามาทำเสียงแหบแบบนั้นนะคะ...หื่นมาก"
[ก็ผมคิดถึง]
"คุณบอกว่าจะเป็นคนดีที่จะไม่ทำให้ฉันเสียชื่อเสียงไม่ใช่เหรอคะ"
[แต่ตอนนี้เราเป็นคู่ที่กำลังจะแต่งงานกันนะครับ]
"แต่ก็ยังไม่ได้แต่ง..."
[แต่แต่งแน่นอน คุณไม่ต้องห่วง ที่รัก...คุณจะนอนหรือยัง]
"ยังค่ะ"
[พ่อคุณ...นอนกี่โมง]
"พ่อเหรอ...ก็คงประมาณสามทุ่มมั้งคะ...คุณมีอะไรหรือเปล่า"
[แล้วคุณจะนอนตอนไหน]
"ฉันจะเป่าผมให้แห้งก่อนแล้วค่อยนอน"
[ที่รัก...]
"คะ? "
[ผมคิดถึงคุณ]
"ห่างแค่นี้เองนะ"
[นั่นแหละ ก็คิดถึงอยู่ดี]
"คุณจะเว่อร์ไปแล้วนะคะ"
[ทำไม...พ่อคุณใจร้ายจัง]
"พ่อฉันใจร้ายตรงไหน...ท่านเป็นห่วงเราสองคนต่างหาก...ยังไม่ได้แต่งงานก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว"
[แต่...แต่มันจะเหมือนเป็นสามีภรรยากันได้ยังไงเล่า]
"ก็...ท่านไม่อยากให้ฉันกับคุณอยู่ด้วยกันจนอาจถึงเลยเถิด ไปมีลูก คนอื่นจะมองว่าฉันท้องก่อนแต่งก็ได้...อีกอย่าง ท่านอาจจะกำลังลองใจคุณ..."
[...]
"คุณพอลสัน...คุณวางสายแล้วเหรอคะ"
เรียวมองหน้าจอไอแพดที่ถูกตัดสายไปเรียบร้อยแล้ว อะไรของเขา จะวางก็น่าจะบอกกันก่อน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ค่ะ"
เรียวลุกจากปลายเตียงเดินไปเปิดประตูห้อง แต่ยังไม่ทันจะแง้มออกไปได้เท่าไหร่ก็ถูกใครคนหนึ่งดันตัวเองเข้ามาเสียก่อน
"..."
"คุณ...คุณพอลสัน"
"ที่รัก...ผมคิดถึงคุณจัง" พูดจบก็โอบรั้งเอวเธอเข้าไปแนบชิดก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาขบเม้มที่ลำคอขาวเนียน กลิ่นหอมของสบู่ยิ่งกระตุ้นความปรารถนาให้ลุกโชน "ที่รัก...หอมจัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเขาทำให้เธอพยายามย่นคอด้วยความจั๊กจี้
"เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อนค่ะ"
"หื้ม..." หญิงสาวพยายามดันอกแกร่งออกแต่ดูเหมือนความพยายามจะสูญแรงเปล่า...
"พ่อฉันนอนอยู่ห้องข้างๆ นะ"
"แต่ก่อน...ตอนที่ผมแอบมาหาคุณ เราก็มีอะไรกันนะ ไม่เห็นพ่อคุณจะได้ยินเลย...ที่รัก...ผมอดทนไม่ไหวแล้ว" มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดสีฟ้าของหญิงสาวและบีบคลึงส่วนนุ่มนิ่มที่สุด ริมฝีปากลากไล่ไปตั้งแต่ใบหูมาที่ริมฝีปากอย่างร้อนแรง "ไม่ใส่บรา..."
ร่างหนาดันตัวเธอให้นอนราบไปบนเตียงก่อนจะถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองออกและคร่อมร่างเธอก่อนจะโน้มตัวลงไป ดูดกลืนลมหายใจของเธอจนร่างบางแทบหายใจไม่ออก ฝ่ามือร้อนลวกถกเสื้อของเธอขึ้นไปเหนือหน้าอกก่อนจะเลื่อนริมมีปากไปดูดดึงยอดสีชมพู
"อ่ะ...คุณ...ไม่...อื้อ...ไม่เอา"
"ร่างกายคุณก็ต้องการผมเหมือนกันนะที่รัก..."
"ไม่...ปะ...ปล่อย...อื้อ" ฝ่ามือค่อยๆ เคลื่อนลงไปยังจุดอ่อนไหวด้านล่าง เริ่มถูไถเพื่อเพิ่มอารมณ์ให้เธอมากขึ้น
เรียวใช้มือดันไหล่เขาแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากสอดมือบาง เข้าไปในเส้นผมของเขาแล้วแอ่นตัวเอง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"!!! "
"!!! "
"เรียว หนูนอนหรือยังลูก"
"คุณ...พ่อๆๆๆ " เรียวตบไหล่ของชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง รวมถึงชายหนุ่มที่กำลังเก็บเสื้อที่ถูกถอดทิ้งไว้รีวิ่งไปหน้าระเบียง
"..."
"เดี๋ยวคุณจะไปไหน" เธอพูดเสียงเบา
"แอบ...ผมจะไปแอบข้างนอก"
"โอเคค่ะ"
เรียวรีบเดินไปใส่เสื้อใน ในห้องน้ำก่อนจะเดินออกมาเปิดประตูห้อง
แกร๊ก
"ค่ะพ่อ"
"ทำอะไรอยู่ เปิดช้า"
"เรียวเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ"
"พ่อจะมาคุยด้วย...เรื่องคุณพอลสัน"
"พะ...พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ"
"พ่อขอเข้าไปได้ไหม"
"เอ่อ..." เรียวขยับตัวเองไปอีกทางเพื่อเปิดทางให้ริวเดินเข้ามาในห้อง "พ่อ...มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"เรื่องข่าว...หนูคุยกับเขาว่ายังไง"
"เรื่องนั้น เขาบอกว่าแค่ไปหลบฝนที่โรงแรมเท่านั้นค่ะ ไม่ได้ไปด้วยกัน"
"หนูเชื่อเขาไหม"
"เชื่อค่ะ เรียวเชื่อเขา"
"ผู้หญิงคนนั้น...เป็นใครเหรอ...เธอเป็นนางแบบหน้าใหม่ที่อยู่ในบริษัทในเครือใช่ไหม"
"ค่ะ"
"หนู...หนูเชื่อเขา งั้นพ่อก็จะเชื่อเขาเหมือนกัน"
"พ่อคะ..." เรียวเข้าไปจับมือของริวไว้ จ้องมองด้วยแววตาที่จริงจัง "ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น เขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะถ้าเรียวรู้ เรียวจะเลิกกับเขาเอง ไม่ยอมให้เขาทำร้ายจิตใจหรอก"
"อืม...พ่อเป็นห่วงความรู้สึกของหนูนะ"
"ค่ะ พ่อเลิกคิดมากแล้วไปนอนได้แล้ว" เธอดันหลังของพ่อให้เดินออกไปนอกห้องก่อนจะแง้มประตูไว้นิดหน่อยเพื่อโผล่หน้าออกมา "ดึกแล้วนะคะ ไปนอนได้แล้ว...ห้าววว เรียวก็ง่วงแล้ว ฝันดีนะคะ รักพ่อนะ"
แกร๊ก!
เธอปิดประตูเสียงเบาแล้วรีบวิ่งไปที่หน้าระเบียงห้องนอน ก็เห็นพอลสันยืนใช้เสื้อยืดปัดยุงอยู่
"เข้ามาได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัด"
"..." เขาเดินเข้าไปข้างในอย่างว่าง่ายก่อนจะเข้าไปประคองใบหน้าของเธอแล้วประกบริมฝีปากชุ่มชื้นลงมา "ที่รัก..."
"คุณกลับไปก่อนดีกว่า..."
"ผมคิดถึงคุณจะแย่แล้วนะ"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ใครอีกวะ! " พอลสันทำสีหน้าไม่พอใจก่อนจะเดินไปเปิดประตูเองด้วยความโมโห แต่เธอดึงมือของเขาไว้ทัน
"คุณไปหลบที่หลังประตูก่อน"
เรียวลากเขาไปที่หลังประตูห้องก่อนจะแง้มเพื่อดูว่าใคร
"คุณเรียวครับ...ผมมีเรื่องจะคุยกับนายครับ"
"..."
______________________
ที่ห้อง
"นายครับ...วันนี้พวกมิลเลอร์ไปที่ผับครับ เขาส่งสารมาถึงนาย บอกว่าอยากเจอ"
"..." พอลสันรับกระดาษจากมือเควินมาอ่าน
'มาเจอเพื่อนเก่ากันหน่อยไหม จากมิลเลอร์'
______________________
23.00 น.
"ไง...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพอลสัน..."
"...ก็เจอแล้วนี่ไง" พอลสันเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมาจากลมหายใจ จนคละคลุ้งไปทั่ว ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่
ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วยกยิ้มก่อนจะหัวเราะผ่านลำคอเหมือนมองเรื่องตลก
"เปลี่ยนไปมากเลยนะ จากเด็กกะโปโลคนหนึ่ง กลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวันนี้ ฮ่าๆๆๆๆ น่านับถือจริงๆ "
"นายก็เหมือนกัน...ยังเกาะบารมีของพ่อยังไง ก็ยังเป็นอย่างนั้นไม่เปลี่ยน"
"พูดตรงดี..."
"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ชินอีกเหรอ"
"พอลสัน..." ชายหนุ่มโน้มตัวมาข้างหน้า ข้อศอกชันเข่า มือประสานกันอยู่ตรงหน้า สายตามองไปที่เขาอย่างอาฆาตแค้น "นายน่าจะรู้นะ ว่าถ้าเราเจอกันมันจะเป็นยังไง"
"รู้"
"แล้วไม่กลัวฉันจะฆ่านายหรือไง"
"ถ้ามีปัญญาก็ลองดู"
"นายคิดว่าอำนาจที่นายมีตอนนี้ ฉันจะไม่กล้าทำอะไรหรือไง"
"รู้ว่ากล้า...แต่ฉันก็ไม่ได้จะให้นายทำอยู่ฝ่ายเดียวนิ ถ้างั้นก็ลองดูสิ เผื่อจะสนุก ถ้าเราต้องมาปะทะกัน"
"...ปากดี"
"นายก็ดีแต่ปาก"
"..."
"..."
_______________________________
วันต่อมา
07.20 น.
"เมื่อคืนคุณไปไหนมาคะ...กลับมาดึกด้วย"
"ผมไปทำธุระนิดหน่อย...ทำไมคุณนอนดึก..." ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "หรือว่ารอผม..."
"เปล่าสักหน่อย" เธอดันตัวเขาออกเพราะอายชายหนุ่มที่นั่งด้านหน้าสองคน
"หน้าแดงขนาดนี้ จะโกหกยังไงก็ไม่เนียน"
"ไม่ได้โกหก! "
"คุณก็คิดถึง..." เขาพูดเสียงเบา "...ร่างกายผมเหมือนกันนั่นแหละ"
"..."
เรียวก้มหน้าเพื่อปกปิดแก้มร้อนผ่าวที่กำลังจะขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอยอมรับว่าคิดถึงเขาเหมือนกัน แต่...ทำไมเขาต้องมาทำตัวแบบนี้บนรถด้วยนะ...
_______________________________
16.00 น.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แกร๊ก!
"..."
"คุณไลม์...มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"พอดีผมโทรเข้าเครื่องคุณแล้ว แต่ติดต่อไม่ได้ ผมมีอะไรจะคุยกับคุณนิดหน่อยครับ"
"อ่อ...ฉันคงไปทำหล่นไว้ที่ไหนสักที่ค่ะ ว่าแต่คุณมีอะไรคะ"
"..."
_________________________________
16.12 น.
บนรถ
'ไม่ต้องมารับฉันที่ทำงานนะคะ ไปเจอกันที่ BarT ฉันจะไปรอคุณที่นั่น ตอน 1 ทุ่ม'
"BarT มีอะไร" พอลสันบ่นพึมพำหลังจากได้รับข้อความจากแฟนสาว
"ครับ? "
"ที่BarT มีอะไร ทำไมเรียวถึงบอกให้ไปที่นั่น"
"บางที...คุณเรียวอาจอยากจะเซอร์ไพรส์นายก็ได้นะครับ"
"เซอร์ไพรส์เหรอ..."
เธออยากจะเซอร์ไพรส์เขางั้นเหรอ เป็นไปได้เหรอ เพราะปกติเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนี่นา...
______________________________
18.00 น.
โรงแรมอีเจ้น
"คุณไลม์คะ คุณต้องการจะคุยอะไรกันแน่ ฉันไม่เห็นว่าคุณจะพูดอะไรเลยนอกจากเรื่องงานวนไปวนมา จนฉันงงไปหมดแล้ว"
"ผม...ยังไม่เข้าใจตรงนี้เท่าไหร่"
"แต่ตอนนี้มันเลยเวลาจะกลับบ้านแล้วนะคะ...เดี๋ยวคุณพอลสันมาเห็นเราอยู่ด้วยกันแบบนี้มันจะยิ่งไปกันใหญ่"
"เขาจะมาแล้วเหรอครับ"
"ไม่รู้สิคะ ปกติเวลานี้เขาก็น่าจะถึงแล้วนี่นา..."
เรียวมองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ภายในห้อง เข็มยาวชี้ที่เลข 12 เข็มสั้นชี้ที่เลข 6 มันเลยเวลาปกติที่เขาควรมาถึงตั้งนานแล้ว...
_________________________
19.00 น.
พอลสันนั่งอยู่ในห้อง VIP ที่เป็นชื่อจองของอิงกาญจน์พลางกินอาหารที่ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะไปทีละนิดทีละหน่อย
"นายครับ...ให้ผม..."
ครืด ครืด
'ให้ลูกน้องคุณออกไปรอข้างนอกร้านได้ไหมคะ ฉันอาย'
"ออกไปรอข้างนอกร้าน ไว้มีอะไรฉันจะเรียกเอง"
"ครับนาย" เควินรับคำจบก็พาลูกน้องทุกคนเดินออกไปยืนหน้าร้านที่เป็นกึ่งบาร์กึ่งร้านเหล้า
พอลสันนั่งอยู่ข้างในห้อง กำลังนั่งกินอาหารบนโต๊ะโดยไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น อยู่ๆ ไฟในห้องก็ถูกปิดลง ตามมาด้วยกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยของเรียว พอลสันลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ
"ที่รัก...คุณ..." แล้วก็มีมือบางเตะที่ต้นแขนของเขาอย่างแผ่วเบา การกระทำของเธอทำให้ชายหนุ่มเริ่มหายใจติดขัด "คุณจะทำอะไร หื้ม"
"..." หญิงสาวไม่ได้ส่งเสียงอะไร แต่ใช้นิ้วมือกรีดกรายไปตามท่อนแขนและแผงอกแกร่ง
"ที่รัก...คุณกำลังจะทำให้ผม...อุ้บ" หญิงสาวรั้งลำคอของฝ่ายชายลงมาประกบริมฝีปากลงไปอย่างร้อนแรง ปลายลิ้นของเขาสอดใส่เข้าไปในโพลงปากของเธอก่อนจะตวัดฟัดเกี่ยวกัน
____________________________
19.40 น.
"ผมไปส่งคุณที่บ้านดีกว่านะครับ"
"ฉัน...รอคุณพอลสันดีกว่า บางทีเขาอาจมีธุระอยู่ก็เลยมารับช้า"
"แต่นี่มันทุ่มกว่าแล้ว คุณจะกลับดึกนะ"
"ฉัน...ขอโทรศัพท์แปบนะคะ"
เรียวเดินไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรออกไปยังสายของแฟนหนุ่ม
ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด
ไม่มีคนรับสาย ทำไมไม่รับสาย ไม่เข้าใจ...
ครืด ครืด
"เสียงโทรศัพท์...ของใครครับ" ไลม์ชูโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะยื่นส่งให้เรียว "ใช่ของคุณหรือเปล่า"
"ค่ะ...ของฉันเอง" เธอยื่นมือไปรับโทรศัพท์กลับมาก่อนจะเปิดหน้าจอดู ก็มีข้อความเข้ามาพอดี เป็นเบอร์ของแฟนหนุ่มนั่นเอง
"!! "
แต่ที่น่าตกใจคือ ข้อความที่ถูกส่งมาเป็นรูปของชายหนุ่มที่คุ้นเคยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใครเหมือนกัน
ไรท์มาทิ้งบอมบ์ไว้ก่อน รีทที่รักไปเดากันเล่นๆ จะเกิดอะไรขึ้นต่อ
อย่าเพิ่งเครียดกันนะที่รัก พอลสันกับเรียวจะทำยังไงต่อ...
รักรีทนะคะ
![เกิดใหม่มั่งคั่ง ทำฟาร์มกลางหุบเขาลึก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727718_58055353.webp)
399K
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
