ภรรยาในพันธสัญญาของบอส - Bosss Proposal

        หญิงวัยกลางคนภรรยาเจ้าของธุรกิจขนาดใหญ่สะบัดเท้าปึงปังเดินออกจากห้องทำงานของลูกชาย กระแทกรองเท้าส้นสูง ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมไม่พยายามสักนิดเดียวที่จะเก็บอารมณ์ไม่ให้สายตาพนักงานหลายสิบคู่ที่มองอย่างอยากรู้อยากเห็นพานเข้าใจถูกต้องว่าแม่ทะเลาะกับลูกชายเพราะเรื่องลูกสะใภ้เพราะหลังจากนางเข้าห้องไปกณิกนันท์ก็เดินหน้าเจื่อนกดลิฟต์ขึ้นไปขั้นบนคล้ายกับมีเรื่องหนักใจนั่นไงเล่า

        มีเรื่องให้เป็นประเด็นทอร์คประจำวันของพนักงานอีกแล้ว

        ภัทรกรทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับ ปวดหัวไมเกรนฉับพลัน

        เขาไม่มีสมาธิจะทำงานต่อ จึงพับเก็บแฟ้มไว้ลวกๆ

        ใบบัวจะเป็นยังไงบ้าง

        ผู้บริหารหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาเดินหน้าตึงออกจากห้องทำงาน พนักงานก้มหน้าไม่มองสบตาเพราะไม่บ่อยที่นายของพวกเขาจะโกรธหรืออยู่ในโหมดอารมณ์ไม่ดี ครั้นเมื่อชายหนุ่มกดลิฟต์ขึ้นไปแล้วเสียงพูดคุย เมาท์มอยถึงต้นตอปัญหาจึงดังระงมตามหลัง

        ภัทรกรสาวเท้ายาวๆ ระยะทางเพียงไม่เกิน 10 ก้าว ทำเขาร้อนใจราวกับเดินเท้าเปล่าในระยะทางไกล 10 สิบกิโลเมตร อย่างไรอย่างนั้น

        ภรรยาของเขาผุดลุกจากโซฟาทันทีที่เห็นร่างสูงตระหง่านของเขาปรากฏตัว ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหา ช้อนใบหน้าขึ้นพบว่าดวงหน้าสวยมีรอยแดงตรงขอบตา ปลายจมูก และริมฝีปากอย่างคนเพิ่งผ่านการร้องไห้ แต่พยายามอย่างสุดฝืนเพื่อซ่อนมันเพราะไม่อยากให้เขาเห็นแล้วไม่สบายใจที่รู้ว่าเธอเจ็บช้ำเพราะคำพูดของแม่เขาขนาดไหน

        “ผมขอโทษแทนแม่นะบัว”

        เธอสั่นหน้าดิก น้ำตาคลอหน่วยอีกครั้งหากแต่รีบกะพริบตาไล่มันกลับลงไปทั้งหมด ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอเสียใจและกำลังอ่อนแอเพราะพูดพูดจาร้ายกาจจากแม่สามี รวมถึงสายตาอยากรู้ของบรรดาอดีตเพื่อนร่วมงานที่มองคล้ายกำลังคิดว่าเธอคือซินเดอเรลล่าส้นรองเท้าแก้วหักผู้น่าสงสาร

        “ท่านว่ายังไงคะ โกรธคุณมากหรือเปล่า คุณตกลงจะไปร่วมงานแต่งกับท่านแล้วใช่มั้ย” เธอถามรัวเร็วกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นปัญหาแตกร้าวให้ครอบครัวของเขา

        ชายหนุ่มมองใบหน้าเรียวสวยนิ่ง มองลึกเข้าไปในดวงตาชุ่มชื้นน้ำตา มันปราศจากความร้อนเล่ห์เพทุบาย มีแต่ความจริงใจเป็นห่วงอย่างเข้มข้นฉายอยู่ในนั้น

        ทำไมไม่ห่วงความรู้สึกของตัวเองก่อนแทนที่จะห่วงเขา

        มือหนาประคองใบหน้าไว้แผ่วเบา

        “เป็นธรรมดานั่นแหละ ท่านยังโกรธแต่คงไม่โกรธตลอดไปหรอกสักวันท่านจะค่อยๆ เข้าใจเอง”

        “มันอาจจะนานนะคะ กว่าท่านจะหายโกรธก็คงเป็นตอนที่เราหย่ากันแล้ว”

        เขาไม่อยากได้ยินคำว่า ‘หย่า’ มันแสลงหัวใจอย่างประหลาด ชักไม่ชอบสัญญา 2 ปี นั่นแล้ว มันบีบหัวใจของเขาตอนคิดว่าจะต้องแยกห่างจากคนตรงหน้า

        “ผมจะทำให้แม่ยอมรับคุณ”

        คำพูดของเขามีความหมาย หากแต่หญิงสาวพยายามบอกตัวเองว่าการที่เขาพูดเช่นนั้นเพราะอยากทำให้ทุกอย่างง่ายดายขึ้นเพื่อกันไม่ให้แม่ตามราวี กีดกันพวกเขาจนเล่นละครตบตามุกระรินไม่ราบรื่น

        “คุณไม่ต้องพยายามหรอกค่ะ มันไม่มีประโยชน์ บัวไม่อยากให้คุณมีปัญหากับท่าน”

        เขารู้ว่ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงมีปัญหาในการทำแม่ยอมรับกณิกนันท์ในฐานะลูกสะใภ้ แม้หล่อนไม่เห่อแหน ยกยอปอปั้นเท่ามุกระรินก็ไม่เป็นไรเพียงแค่ยอมให้เขาใช้ชีวิตอย่างปกติสุขกับกณิกนันท์ก็พอ

        “คุณตอบท่านไปหรือยังคะเรื่องจะไปร่วมงานเลี้ยงแต่งงาน”

        “ผมจะอยู่กับคุณ”

        กณิกนันท์ดันตัวเองออกห่าง จ้องดวงตาเขาเขม็ง คราวนี้เธอไม่ยอมอ่อนข้อให้เขา

        “คุณควรไปค่ะ”

        “คุณรู้ใช่มั้ยว่าการที่แม่กันคุณออกแล้วส่งมุกระรินไปแทนเพื่อจะสร้างความเข้าใจผิดให้กับคุณ แล้วหวังให้เราทะเลาะกัน”