ณ ห้องทำงานภายในโรงเตี้ยม
"เ้าคนที่ข้าสังหารไปเมื่อวันก่อนมันมีชื่อว่าอะไรและมันพักอยู่ที่ไหนเ้าจงตอบคำถามของข้าเกี่ยว กับมันให้ละเอียดอย่าได้ขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว
"คนที่นายน้อยสังหารไปนั้นก็ คือ หูเกอ อายุ 34 ปี เคยเป็ทหารผ่านศึกของท่านแม่ทัพอู๋ซาง และตอนหลังถูกท่านแม่ทัพสั่งให้มาติดตามนายน้อยบ้านพักของมันนั้นอยู่ไม่ห่างไกลจากที่นี่มากนัก
"หืม..งั้นเ้าพาข้าไปที่บ้านพักของมันเสียหน่อยเราจะไปกันเดียวนี้เลยดูจากลักษณะนิสัยของมันคงจะมีอะไรที่ข้ายังไม่รู้อีกหลายอย่าง
"เอ่อไม่ทราบว่านายน้อยจะไปที่บ้านของมันทำไมขอรับหนึ่งในทหารผู้ที่ตามกล่าวถามเหมือนมันจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับบ้านพักของ หูเกอ
"เ้าเป็เพียงแค่ คนรับใช้ของข้า ตัวข้าสั่งอะไรพวกเ้าก็ต้องทำตามอยากโดนสั่งโทษปะาหรือไง
"ขออภัยด้วยขอรับนายน้อยข้าผิดไปแล้วเพราะมันรู้ว่าเ้าอ้วนนี่มันเอาจริงแน่หากได้ไปขัดใจมันเข้า
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม
ในที่สุดเด็กหนุ่มพร้อมทั้งทหารผู้ติดตามทั้ง9 นายก็เดินทางมาถึงที่หน้าบ้านของ หู เกอ บ้านของมันนั้นอยู่บนยอดเขาสูงห่างไกลจากผู้คนมากนักแถวนี้มีเพียงแต่ป่าที่รกทึบเท่านั้นทั่วทั้งบริเวณมีเพียงบ้านของมันหลังเดียวเท่านั้นที่ถูกสร้างขึ้นตัวบ้านถูกปิดอย่างมิดชิดแ่า
"เฮ้ยพวกเ้าจงไปพังประตูเสีย.. ตัวข้านั้น้าตรวจสอบดูอะไรเสียหน่อย
ตู๊มมมม ตู๊มมมมประตูบ้านถูกเหล่าทหารผู้ติดตาม ทุบพังโดยทันที….
ภาพตรงหน้าของเด็กหนุ่มสร้างความะเืใจและน่าสลดเป็อย่างมากเหล่าหญิงสาวชาวบ้านถูกลักพาตัวมาและถูกกักขังอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้พวกเธอล้วนเป็สาวงามถล่มเมือง สภาพร่างกายของพวกเธอล้วนเปลือยเปล่า ถูกล่ามโซ่ราวกับเป็เพียงสัตว์เดรัจฉานเพื่อมีไว้สนองตัณหาของตนเอง กลิ่นอายปัสสาวะและอุจจาระเต็มไปหมดที่ถูกกรองเรี่ยราดอยู่กลางระหว่างขาของพวกเธอ แขนและขาของพวกเธอนั้นถูกล่ามโซในลักษณะไม้กางเขน ถ้าทางของพวกเธอดูเหม่อลอยราวกับเป็ร่างที่ไร้ิญญาอู๋ซวงมองสาวงามทั้ง 3 คนนี้ด้วยความเวทนาสงสารจับใจ
"พวกเ้าจงปลดพวกนางออกจากโซ่ตรวนเสียพร้อมทั้งช่วยกันช้ำระคาบสกปรกให้นางห้ามกระทำการมิดีมิร้ายเป็อาจขาดหากใครกล้าขัดคำสั่งข้า โทษคือตายสถานเดียวและพวกเ้าจงหาผ้าที่หนาและอบอุ่นให้พวกนาง
"ขอรับนายน้อย เหล่าทหารผู้ติดตามทั้ง 9 คนรีบกระทำตามคำสั่งของผู้เป็นายทันทีเพราะตอนนี้รู้สึกว่านายน้อยของพวกมันนั้นจะหัวเสียเป็อย่างมาก
เวลาผ่านไปไม่นานมากนักหญิงสาวทั้ง 3 คนผู้โชคร้าย ถูกพาขึ้นไปที่นั่งหลังรถม้า เด็กหนุ่มตั้งใจจะเลี้ยงพวกเธอเป็อย่างดีเพื่อเป็การขอขมาโทษ จากการกระทำบ้าๆของลูกน้องของตนโดยเขาตั้งใจจะให้พวกเธอนั้นไปอยู่อาศัยที่โรงเตี้ยมของตนเพราะที่นั่นมีผู้คนมากมายที่คอยเป็เพื่อนพูดคุยให้กับพวกเธอ
"งานที่นายน้อยมอบหมายเสร็จสิ้นแล้วขอรับ
อู๋ซวงจ้องมอง ผู้ติดตามทั้ง 9 คน "ข้าเชื่อว่า พวกเ้าคนใดคนหนึ่งใน ที่นี้จะต้องกระทำการเช่นหู เกอ เป็แน่...
"ข้าจะให้เวลาพวกเ้าถึงเย็นวันพรุ้งนี้หากผู้ใดที่กระทำการจับขังหญิงชาวบ้านจงส่งมอบตัวพวกนางมาให้ข้าที่โรงเตี้ยมภายในเย็นของวันพรุ้งนี้หากมันหน้าไหนกล้าขัดคำสั่ง ข้าจะให้คนของท่านพ่อทำลายวรยุทธของมันผู้นั้นพร้อมทั้งจับพวกเ้าไปขายที่ซ่องหอนางโลม ข้าจะให้พวกมีรสนิยมไม้ป่าเดียวกันย่ำยีพวกเ้าวันแล้ววันเล่าจนกว่าจะขาดใจตายไปเองและพวกเ้าก็อย่าได้คิดที่จะหนีเป็อันขาด อิทธิพลของ ตระกูลอู๋ของข้าเพียงแค่้าจะหาหนู่สกปรกเช่นพวกเ้ามันไม่ได้ยากเย็นเลย หากพวกเ้ายอมส่งมอบพวกนางมาแต่โดยดีด้วยเกียรติของข้าจะให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่เอาผิดพวกเ้าเป็อันขาดคนอย่างข้าอู๋ซวงหากพูดอะไรแล้วไม่คืนคำ
"นายน้อยโปรดวางใจข้าจะรีบนำตัวพวกนางมาส่งมอบให้ท่านโดยเร็วที่สุดพวกมันกล่าวด้วยเสียงดังฟังชัดด้วยความหวาดกลัวเป็อย่างมากที่ตนเองจะได้รับโทษทัณฑ์ การลงโทษของเ้าอ้วนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าตายเสียอีก
ที่อู๋ซวงไม่ลงโทษอะไรเป็เพราะเ้าของร่างเดิมก็เคยกระทำการเช่นนี้มาก่อนถึงจะไม่โหดร้ายเท่าเ้าพวกนี้ก็ตามดังคำโบราณว่านายเป็อย่างไหนผู้ติดตามย่อมเป็เยี่ยงนั้น
ตอนนี้รถม้าก็ค่อยๆออกเดินทางอย่างไม่รีบไม่ร้อนมากนักอู๋ซวงนั่งอยู่ภายในรถม้าหลังเดียวกับหญิงชาวบ้านที่ถูกเขาช่วยไว้สายตาของพวกเธอเริ่มที่จะมีชีวิตชีวาเป็อย่างมากจากการช่วยเหลือในครั้งนี้
"พวกเ้าโปรดวางใจเถอะแต่นี้ต่อไปจะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามารังแกพวกเ้าอีกแต่พวกเ้าก็จงคำข้าไว้อย่างในโลกใบนี้นั้นมันไม่มีที่ยื่นสำหรับผู้อ่อนแอเช่นพวกเ้าหรอกหากพวกเ้ากลับไปสู่บ้านอีกไม่ช้าก็เร็วคงจะได้รับชะตากรรมเช่นเดิมอีกแต่นี้ต่อไปจงมาเป็คนของข้า ตัวข้านั้นจะเป็ต้นไม้ใหญ่ให้กับเ้าทั้ง 3 เองส่วนเ้าคนต่ำช้านั้นข้าได้สังหารเป็การแก้แค้นให้กับพวกเ้าแล้ว
"ขอบคุณนายท่านอู๋ที่เมตตา ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อพวกเธอถึงกับร้องไห้ออกมาเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเธอต้องเจอกับเื่ที่เลวร้ายเป็อย่างมากเธอพุ่งเข้าอวบกอด อู๋ซวงด้วยความตื่นเต้นยินดี หากไม่ได้ชายผู้นี้ชีวิตของพวกเธอไม่รู้ว่าจะได้รับชะตากรรมเช่นไรอีกบ้าง
เวลาผ่านไปหลายชั่วยามกลุ่มอู๋ซวงก็มาถึงโรงเตี้ยมของตนเขาได้ให้แม่ของหลิงเอ๋อ ช่วยดูแลพวกหญิงสาวที่ตนเองช่วยเหลือมาให้จัดหาที่พักและเสื้อผ้าที่เหมาะสมให้กับพวกนาง
เช้าวันถัดมาคนของอู๋ซวง ก็รีบเดินทางมาที่โรงเตี้ยมเพื่อส่งมอบหญิงสาวที่ตนจับมาไว้มีไม่ต่ำกว่า 10คนด้วยความหวาดกลัว ว่าจะได้รับโทษทัณฑ์ คนทั้งหมดที่เด็กหนุ่มช่วยเอาไว้ให้ทั้งน้ำและอาหารจนกระทั่งหลายวันถัดมาสภาพจิตใจของพวกเธอจึงดีขึ้นดังเดิมพวกนางนั้นมองชายหนุ่มไม่ต่างอะไรกับพระผู้เป็เ้าเลยในยามนี้ เื่เลวร้ายมากมายที่เกิดขึ้นราวกับฝันไปพวกเธอในยามนี้มีทั้งอาหารการกินที่ดีมีที่พักอาศัยที่ดีมีเพื่อนและสังคมมากมายที่เข้าใจพวกเธอภายในโรงเตี้ยมแห่งนี้ด้วยความรักและมิตรภาพจากผู้ร่วมชะตากรรม....
37
![[จบ] ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747306204_88552006.webp)
