เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงมองหลี่เป่าจูด้วยความเฉยเมย แต่ก็ทำหลี่เป่าจูตกใจกลัวพอสมควร นางจำที่หลี่ชิงหลิงกดลงน้ำได้จึงตัวหดด้วยความกลัว

        ถ้านางพูดออกไป หลี่ชิงหลิงจะแก้แค้นนางอีกครั้งหรือไม่?

        นางเสียใจเล็กน้อย รู้อย่างนี้ไม่ฟ้องกับนางหลิวก็ดี

        "โง่หรือไง" เมื่อเห็นว่าหลี่เป่าจูเงียบ นางหลิวจึงผลักนางด้วยความโกรธเล็กน้อย "บอกทุกคนเร็วๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น" หลานสาวคนนี้โง่จริงๆ 

        หลี่เป่าจูที่โดนคนจำนวนมากจับตามองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลุยต่อ ชี้ไปที่หลี่ชิงหลิงและบอกว่าอีกฝ่ายผลักนางตกลงไปในแม่น้ำ กดหัวพยายามจะฆ่านาง

        สิ้นเสียง ชาวบ้านก็มองหลี่ชิงหลิงอ้าปากค้าง แต่เห็นตาแดงก่ำแล้วคิดว่าเป็นไปไม่ได้

        “ขอถามหน่อยพี่เป่าจู ทำไมข้าถึงต้องผลักพี่ตกแม่น้ำโดยไม่มีเหตุผล” หลี่ชิงหลิงกะพริบตา น้ำตาไหลลงมา “ถึงข้าจะไม่มีพ่อแม่แล้ว ก็ใส่ร้ายข้าแบบนี้ไม่ได้นะ”

        นางชื่นชมตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ พอมาที่นี่ ฝีมือการแสดงของนางก็พัฒนาไม่หยุด

        "ก็นั่นน่ะสิ ทำไมเสี่ยวหลิงต้องผลักเป่าจูลงแม่น้ำโดยไม่มีเหตุผล" ย่าอู่จู่กระทืบเท้า จ้องนางหลิวและหลี่เป่าจู "หลิวชุนฮวา ข้าบอกเลยนะว่าถ้าข้ายังอยู่ อย่าได้คิดรังแกเสี่ยวหลิง” ไม่มีพ่อแม่ก็น่าสงสารพอแล้ว ยังโดนญาติตัวเองรังแกแบบนี้อีก มันช่าง...

        นางทนดูไม่ไหวจริงๆ...

        คนในหมู่บ้านพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาก็ดูถูกนางหลิว นั่นหลานสาวนางเองนะ ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนั้น

        คนแบบนี้คบเป็นเพื่อนไม่ได้...

        นางหลิวกัดฟัน รู้สึกโกรธมาก แต่นางไม่กล้าด่าย่าอู่จู่ ได้แต่แสร้งยิ้ม "พี่สะใภ้อู่ ไม่ใช่ว่าข้ารังแกเสี่ยวหลิง แต่นางทำเกินไป ถ้าข้าไม่สั่งสอน อนาคตไม่รู้จะเป็นยังไง”

        นังแก่นี่ มายุ่งอะไรกับการสอนหลานสาวของนาง

        ใช้หมาไปจับหนูชัดๆ...

        ย่าอู่จู่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหลือบมองนางหลิวแล้วหันไปหาหลี่เป่าจู "เป่าจู เสี่ยวหลิงเป็นคนผลักเจ้าตกแม่น้ำจริงหรือ?" นางไม่เชื่อว่าหลี่ชิงหลิงจะผลักหลี่เป่าจูลงน้ำ จิตใจของเด็กคนนั้นไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น

        หลี่เป่าจูมองนางหลิวและพยักหน้า

        “แล้วเสี่ยวหลิงผลักเพราะอะไร?” ย่าอู่จู่ถามอีกครั้ง

        หากบอกว่าตนด่านางจ้าว ทำให้หลี่ชิงหลิงโกรธก่อน ชาวบ้านจะคิดว่านางสมควรโดนอย่างแน่นอน

        หลี่เป่าจูรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย กลอกตาพูดเสียงเบา "นาง... นางคิดว่าแม่ข้าทำให้แม่นางตาย เลย… เลยอยากแก้แค้นข้า" นางก้มหน้าไม่กล้าให้คนอื่นเห็นสีหน้าตน

        เงียบไปชั่วขณะ คราวนี้ย่าอู่จู่หันมามองหลี่ชิงหลิง นึกถึงตอนที่หลี่ชิงหลิงวิ่งถือมีดไปบ้านผู้เฒ่าหลี่เพื่อหาทางแก้แค้นนางหลิน

        อารมณ์ของหลี่ชิงหลิงค่อนข้างรุนแรง ถ้าโมโหขึ้นมาอาจจะทำจริงๆ

        ย่าอู่จู่แอบถอนหายใจ อยากเรียกเสี่ยวหลิง แต่พูดไม่ออก

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่านางต้องการถามอะไร จึงยิ้มให้และรู้สึกขอบคุณที่ช่วยปกป้อง

        "คนเราทำอะไรก็ต้องรับผิดชอบ นางหลินทำให้แม่ข้าตาย ข้าเลยให้นางชดใช้" หลี่ชิงหลิงพูดอย่างตรงไปตรงมา "เรื่องนี้จบแค่นี้ ข้าจะไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป ถ้าข้าอยากแก้แค้นจริงๆ คงไม่จบแค่ผลักลงแม่น้ำอยู่แล้ว”

        หยุดครู่หนึ่ง นางจ้องหลี่เป่าจูและพูดต่อ "พี่เป่าจู ข้ารู้ว่าพี่เกลียดข้าที่ทำให้แม่พี่ต้องหย่า แต่พี่เคยคิดบ้างไหม แม่ข้าตายเพราะแม่พี่ แล้วข้าต้องทำยังไง? ที่บ้านยังมีน้องชายน้องสาวที่ยังเล็ก แล้วพวกน้องๆ ต้องทำยังไง?”

        พูดจบ หลี่ชิงหลิงก็ย่อนั่งและเริ่มร้องไห้

        แม่คนทั้งหลายเห็นหลี่ชิงหลิงร้องไห้น่าสงสารก็เริ่มตาแดงตาม

        เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ

        หลิวจือโม่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ เดินไปข้างกายหลี่ชิงหลิง ตบไหล่และปลอบโยนเด็กสาวอย่างเงียบๆ

        เขาเงยหน้าขึ้น ชำเลืองมองหลี่เป่าจู สุดท้ายหยุดที่นางหลิวและพูดอย่างเย็นชา "เรื่องของท่านป้าน่ะ เสี่ยวหลิงเห็นว่าเป็นท่านย่าจึงยอมทนหรอก แต่ถ้ายังมาทำให้นางลำบากซ้ำแล้วซ้ำอีก ข้าจะไม่ทนดูเฉยๆ แน่” นางหลิวมีส่วนรู้เห็นในการตายของท่านป้าด้วย แต่ผลักให้นางหลินรับผิด หลี่ชิงหลิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยนางไป

        พอคิดดูแล้วก็ไม่ยุติธรรมนัก

        เมื่อเห็นดวงตาที่เย็นชาของหลิวจือโม่ นางหลิวรู้สึกหัวใจเต้นแรงเล็กน้อย คิดอยากจะหนี แต่เพราะกลัวเสียหน้าจึงต้องกัดฟันทน

        "พูดอะไร? เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับข้าเลย นางหลินทั้งนั้น เจ้า… อย่ามาใส่ร้ายข้า"

        หลิวจือโม่กระตุกมุมปากอย่างเย็นชา เหมือนมองทะลุความคิดนาง “จริงหรือ? กล้าสาบานไหม? ถ้ากล้า ข้าจะเชื่อ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ริมฝีปากนางหลิวพลันสั่น ถลึงจ้องหลิวจือโม่แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างชาญฉลาด "ตอนนี้ข้ากำลังพูดถึงสาเหตุที่หลี่ชิงหลิงผลักเป่าจูลงแม่น้ำ อย่าพูดไปเรื่อย” นางไม่ใช่คนโง่ จะสาบานทำไม?

        เมื่อชาวบ้านได้ยินคำพูดของนางหลิว คนที่อยู่ใกล้ก็ถอยหลังไปสองก้าว ราวกับว่านางมีโรคติดต่อ

        การเคลื่อนไหวของชาวบ้านทำให้ใบหน้านางหลิวแดงก่ำ ถลึงตาโต กวาดมองชาวบ้านและพึมพำเสียงดัง

        "อะไรล่ะ? อะไร? ข้าพูดผิดหรือไง เอาเป็นว่าถ้าหลี่ชิงหลิงไม่อธิบายเรื่องเป่าจูก็ให้หัวหน้าหมู่บ้านตัดสินใจก็แล้วกัน"

        นางแพ้ให้หลี่ชิงหลิงทุกครั้ง ทำให้นางไม่พอใจมาก ครั้งนี้นางจะต้องเอาชนะกลับมาให้ได้

        "หลิวชุนฮวา อย่าให้มันเกินไปนัก” ย่าอู่จู่โมโหมากจริงๆ นางเดินไปข้างหน้าและตบแขนนางหลิว “ย่าที่ไหนเป็นแบบนี้? หา? รังแกเสี่ยวหลิงแบบนี้ ไม่กลัวไหลกุ้ยกับฮุ่ยเหนียงมาคิดบัญชีหรือไง?” นางไม่เคยเห็นย่าแบบนี้มาก่อน เปิดหูเปิดตาดีจริงๆ

        คำว่าฮุ่ยเหนียงทำให้นางหลิวตัวสั่น นางมองไปรอบๆ กลัวผีจ้าวฮุ่ยเหนียงจะมาหาจริงๆ

        "ข้า... ข้าทำเกินไปตรงไหนถ้าหลี่ชิงหลิงไม่ผลักเป่าจูลงแม่น้ำ ข้า... ข้าคงไม่โกรธถึงขนาดมาเรียกร้องความยุติธรรม!"

        ครั้งนี้นางกล้าขึ้นเล็กน้อย ไม่วิ่งหนีด้วยความตกใจเหมือนครั้งก่อน

        ความหัวดื้อนี้ทำย่าอู่จู่โมโหจนด่าไปตีไป

        เนื่องจากความอาวุโสที่มีมากกว่า นางหลิวจึงไม่กล้าสู้กลับ ได้แต่หลบอย่างน่าสมเพช แม้ในใจรู้สึกโกรธมากและอยากจะแก้มือก็ตาม

        ย่าอู่จู่ตีและด่าจนเหนื่อย เท้าเอวหอบ บอกให้นางหลิวรีบกลับบ้านโดยและหยุดรังแกเสี่ยวหลิงเสีย

        หากให้เห็นอีกรอบ นางก็จะดุด่าอีกรอบ

        นางหลิวไม่พอใจมาก นางยืนห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วพูด "พี่สะใภ้ นี่เรื่องบ้านข้า จะมาสนใจทำไม” นังแก่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง แถมยังมือหนักอีก น่าแค้นจริงๆ

        นางสาปแช่ง ขอให้อีกฝ่ายตายไวๆ

        “ได้ คิดว่าข้ายุ่งใช่ไหม ให้ผู้นำหมู่บ้านจัดการ ถ้าเป็นเขาน่ะนับว่ามีสิทธิ์แล้วใช่ไหม” ย่าอู่จู่สูดหายใจ ส่งเสียงหึ หันหน้าไปขอให้คนไปเรียกผู้ใหญ่บ้านและผู้เฒ่าหลี่

        เมื่อได้ยิน นางหลิวก็ตื่นตระหนก ผู้เฒ่าโกรธนางเพราะเรื่องของนางจ้าวมาก แถมยังเตือนว่าหากกล้าก่อปัญหาอีก  เขาจะให้นางกลับบ้านเดิม

        ถ้าผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้ นาง… ต้องแย่แน่

        นางตะโกน "ช่างเถอะ ข้าจะปล่อยไป ถ้ามีครั้งหน้าอีก ข้าคงไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่นอน" นางหลิวพูดจบแล้วรีบลากเป่าจูที่ยังยืนมึนงงกลับบ้าน

        หลี่เป่าจูถูกนางหลิวลากไปสภาพดูไม่จืด แต่นางก็ยังสับสนเล็กน้อย ท่านย่าบอกว่าจะสอนบทเรียนหลี่ชิงหลิงไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงวิ่งหนีล่ะ?

        ย่าอู่จู่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เดินช้าๆ ไปลูบหัวของหลี่ชิงหลิง "เสี่ยวหลิง ไม่เป็นไร อย่าร้องไห้!" น่าสงสารจริงๆ

        หลี่ชิงหลิงสูดจมูก ช้อนตาแดงก่ำและขอบคุณด้วยเสียงสะอื้น

        “เด็กดี ถ้ายังถูกย่ารังแกอีกก็มาหาข้า ข้าจะจัดการให้”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ชิงหลิงก็รู้สึกอบอุ่นใจ นางยิ้มให้และพูดจากใจจริง "ขอบคุณเจ้าค่ะ"

        หญิงชราปลอบใจหลี่ชิงหลิงอีกสองสามคำก่อนจากไป

        หลังจากที่ทุกคนไปกันหมด หลี่ชิงหลิงก็หันกลับมายิ้มให้หลิวจือโม่ "หิวน้ำจัง!" นางร้องไห้มากจนขาดน้ำ

        การแสดงไม่ง่ายเลย ออกจะเหนื่อยเกินไปด้วยซ้ำ

        "..." หลิวจือโม่เอามือปัดหน้าผากนาง  "รอเดี๋ยว ข้าจะไปเอาน้ำมาให้" 

        หากหลี่ชิงหลิงไม่ส่งสายตาให้ก่อนร้องเพื่อบอกให้เขารู้ว่าเป็นกลยุทธ์ของนาง

        เห็นนางร้องไห้นานแบบนี้เขาคงกังวลแย่

        เมื่อมองไปที่ดินที่กำลังจะเสร็จ หลี่ชิงหลิงก็ส่ายหัว "ดินจะเสร็จแล้ว จัดการอีกหน่อยแล้วกลับกันเถอะ!" ทันเวลาอาหารกลางวันพอดี

        หลิวจือโม่เห็นด้วยจึงพยักหน้า "เจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าจะทำเอง" หลังจากนั้น เขาก็หยิบจอบและเริ่มทำงานอีกครั้ง

        หลี่ชิงหลิงยิ้ม แต่แทนที่จะเชื่อฟัง กลับหยิบจอบเล็กของตนแล้วเดินไปอีกด้านเพื่อกำจัดวัชพืชแทน