1เดือนต่อมา
หลิงเทียนกำลังยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าโต๊ะทำงานของทีโอ
“กว่าจะกลับได้นะทัวร์ครั้งนี้มีความสุขมากล่ะสิ นึกว่าจะไม่กลับมิติตัวเองซะแล้ว” ทีโอมองไอหนุ่มน่าหมั่นไส้คนนี้เคืองๆ
“โถ่อาจารย์ ข้าอุส่าฆ่าจอมมารได้ให้รางวัลตัวเองหน่อยจะเป็อะไรไป” หลิงเทียนเดินไปนั่งตรงโซฟาข้างๆโต๊ะทำงานของลีโออย่างสบายใจจากนั้นก็โยนขนมที่วางอยู่บนโต๊ะเข้าปากทีโอเห็นท่าทางขี้เก๊กของหลิงเทียนอย่างงี้ก็อดมองบนไม่ได้
“แล้วเื่ร่างปิศาจระดับสูงพวกนั้นล่ะพวกเ้าได้มาไหม?” ทีโอรีบถามหาภารกิจที่เค้ามอบหมายให้ไปเพราะเื่นี้สำคัญอย่างมากถ้าไม่มีปิศาจพวกนี้เขาคงต้องสละนักบวชไปเป็พันๆคน
“เรียบร้อยไม่ต้องห่วง ตอนนี้ข้าได้นำปิศาจพวกนั้นไว้ในห้องทำพิธีหมดแล้วปิศาจพวกนั้นสูญเสียจิตสำนักไปหมดแล้วตอนนี้มันก็ไม่ต่างจากหุ่นเชิดที่มีพลังเวทย์นั้นแหละ” หลิงเทียนจากนั่งก็เริ่มนอนบนโซฟาแล้ว ทีโอขมวดคิ้ว จะสบายเกินไปหน่อยไหมเอ็ง
“ก็ดีแล้วเ้าจะกลับมิติตัวเองตอนไหนล่ะตอนนี้ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว” ทีโอคร้านจะสนใจหลิงเทียนแล้ว
“พรุ่งนี้แล้วกันวันนี้ข้ามีนัดอำลากับหลายๆคนน่ะว่าแต่ขนมนี้ข้าขอนะอาจารย์ บ๊ายบาย” หลิงเทียนหยิบขนมจากนั้นก็โบกมือออกจากห้องไปส่วนหลายๆคนที่ว่าแน่นอนว่าเป็ผู้หญิงทั้งหมด
“ไอเด็กบ้า”หลิงเทียนปาม้วนคาถาที่อยู่บนโต๊ะใส่ประตู ทีโอพยามควบคุมสติของตนเองที่กำลังโกรธอยู่ตอนนี้ ใจเย็นไว้ทีโอพรุ่งนี้เ้าเด็กเวรหลิงเทียนก็จะไปแล้ว แถมตอนที่หลิงเทียนกำลังจะกลับข้าอาจจะสามารถใช้ดวงตาแห่งความจริงตรวจสอบหาต้นตอของพลังหลิงเทียนได้ก็ได้
.
.
.
แต่ทีโอไม่ได้บอกลืมบอกเื่สำคัญแก่หลิงเทียนเื่หนึ่ง หลังจากที่แนวหน้าของกองทัพกลับมาได้มีทหารมาแจ้งว่าเจอบันทึกเก่าเล่มนึงเป็บันทึกของเทพโบราณจากมิติของหลิงเทียน ทีโออ่านบันทึกเทพโบราณในบันทึกมีเื่ราวน่าเหลือเชื่อมากมายและหน้าสุดท้ายได้กล่าวเอาไว้ว่า ไม่มีใครมามิตินี้แล้วกลับไปได้ ทีโอตอนแรกเรียกหลิงเทียนมาพบเพื่อจะบอกเกี่ยวกับบันทึกนี้แต่พอเห็นท่าทางกวนประสาทของหลิงเทียนทำให้ทีโอลืมเสียสนิท
วันรุ่งขึ้น
หน้าห้องนอนของหลิงเทียน
“ก๊อกๆ หลิงเทียนตอนนี้ก็บ่ายแล้วนะทำไมเ้ายังไม่ออกจากห้อง?” ทีโอเคาะประตูเรียกหลิงเทียนเพราะตอนนี้นักบวชและจอมเวทย์ทุกคนได้รออยู่ที่ห้องพิธีอัญเชิญั้แ่เช้าแล้ว
“รอข้าสักครู่! อาจารย์ข้ากำลังออกไป” หลิงเทียนรีบพูดอย่างร้อนรนในห้องก็มีโครมครามออกมา
“พวกข้ารอสักครู่มาหลายชั่วโมงแล้วเ้าทำอะไรอยู่น่ะ” ทีโอได้ยินเสียงดังในห้องก็เลยรีบเปิดประตูเข้าไปดูภายในห้องที่มืดสลัวมีแสงสีชมพูอ่อนๆจากหินเวทมนต์ทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยคาวโลกีย์มีหลิงเทียนที่กึ่งเปลือยกำลังรีบร้อนใส่กางเกงอยู่ข้างเตียงส่วนบนเตียงมีหญิงสาวหน้าตาสะสวย4คนนอนหมดแรงอยู่บนเตียง
“เอ่อ..”ทีโออึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
“กรี๊ดดด” เหล่าหญิงสาวเห็นทีโอที่เข้าก็มาใกรีดร้องรีบยกผ้าห่มบนเตียงมาคลุมร่างกายตนเองแต่ผ้าห่มผืนน้อยนั้นจะคลุมร่างผู้หญิงทั้ง4คนได้อย่างไร ทำให้เกิดเหตุการณ์สาวสวยเปลือยแย่งผ้าห่มมาปิดร่างกายตัวเอง
“แคว๊ก” จากนั้นผ้าห่มผืนน้อยที่น่าสงสารก็ขาดเป็ชิ้นๆหญิงสาวพวกนั้นจึงเอาเศษขาดๆมาปิดตามร่างกายแทน
“....” ทีโอมองผู้หญิงพวกนี้อย่างเหนื่อยใจแล้วก็ปิดประตูออกไปรอข้างนอก
สักพักหลิงเทียนก็เดินออกมาจากห้องตัวเอง
“อะแฮ่ม พอดีผ้าม่านข้ามันกันแสงน่ะเลยไม่รู้ว่ากี่โมงแล้ว” หลิงเทียมกระแอ่มอย่างเก้อเขินกับสภาพตัวเองก่อนหน้านี้
“แล้วทำไมเ้าไม่ล็อคประตูเล่า” ทีโอมองหลิงเทียนอย่างตำหนิ คงไม่ใช่ว่าหลังจากออกจากห้องข้าเมื่อวานมันก็ไปทำเื่อย่างว่าจนถึงตอนนี้หรอกนะ
“เอิ่ม..เมื่อวานมีคนเข้าออกห้องข้าหลายคนข้าเลยไม่ล็อคประตูน่ะ” หลิงเทียนเกาหัวเขินๆแล้วพูด
“เ้านี้มัน..ช่างเถอะรีบไปได้แล้ว” ทีโอกำลังจะต่อว่าหลิงเทียนแต่ก็เหนื่อยใจเกินจะพูด จะจากกันแล้วแท้ๆเ้าก็ยังไม่วายทำข้าหนักใจอีกจากนั้นหลิงเทียนก็เดินนำไปที่ห้องพิธีโดยที่ไม่หันมามองหลิงเทียนเลยเพราะเขาี้เีจะสนใจเ้าหนุ่มนี้แล้ว
“ฮ่าๆรับทราบท่านอาจารย์” หลิงเทียนหัวเราะแล้วก็รีบเดินตามหลังทีโอไป
ระหว่างทางเดินใต้ดินสู่ห้องพิธีทีโอกำลังเดินนำหน้าและมีหลิงเทียนเดินตามหลังมาหลิงเทียนมองทางเดินพลางคิดเรื่อยเปื่อย
ไม่ได้เข้าทางนี้มาสิบสองปีแล้วนะเนี้ยในที่สุดข้าก็จะได้กลับบ้านสักทีระดับการบ่มเพาะข้าตอนนี้ติดอยู่คอขวดมาตั้งนานแล้วหลังจากกลับไปข้าต้องรีบไปแก้แค้นพวกสารเลวนั้นจากนั้นปมในใจข้าก็จะหมดไประดับข้าก็จะได้เข้าสู่ขั้นต่อไปสักที หลิงเทียนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
ส่วนอีกด้านทีโอมองไปที่ประตูห้องพิธีด้านหน้าอารมณ์เริ่มขุ่นมัวนึกถึงเหตุการที่เขาเสียน้องสาวของตัวเองไป ภาพเหตุการฉายขึ้นมาในหัวเขาเป็ฉากๆราวกับเกิดขึ้นเมื่อวานทีโอกำหมัดแน่นและพยายามสงบสติอารมณ์จากนั้นก็เดินไปเปิดประตูห้องพิธี