'หลินเฟยเซียน' เด็กสาววัยปักปิ่น ซึ่งบิดาของนางมีตำแหน่งเป็ถึงกุนซือแห่งแคว้นฉิน
และเขา 'เยี่ยซีห่าว' ชายหนุ่มที่อายุห่างจากนางเพียงห้าหนาว อีกทั้งยังเป็บุตรชายคนรองของท่านแม่ทัพใหญ่ที่มีตำแหน่งเป็ถึงต้าเจียงจวินอันแสนจะเก่งกาจ
บิดาของเขาและนางเป็สหายรักที่สู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกัน และจวนของทั้งสองยังอยู่ใกล้กันอีกด้วย
ความสนิทสนมกันมาอย่างยาวนานจึงทำให้ครอบครัวของทั้งสองได้ตกลงปลงใจกันที่จะให้บุตรของพวกเขาหมั้นหมายกันไว้ั้แ่วัยเยาว์ โดยมิได้ถามไถ่บุตรชายและบุตรสาวเลยแม้แต่น้อย
เมื่อทั้งสองเริ่มเติบใหญ่เยี่ยซีห่าวหาได้สนใจหลินเฟยเซียนไม่ จะมีก็แต่เด็กสาวที่ปักใจรักเพียงแต่เขา
เมื่อยามนางอายุได้เพียงเจ็ดหนาว เด็กสาวนั้นได้วิ่งเล่นหกล้มจนหัวเข่าเป็แผล เขาจึงเป็คนที่ช่วยแบกนางกลับมาส่งที่จวนด้วยท่าทางที่อ่อนโยนนั้น จึงทำให้นางหลงรักบุรุษผู้นี้จนอยากได้มา
ด้วยความที่เป็คนเปิดเผยนางจึงมักจะตามติดเขาไปในทุกๆ ที่เมื่อมีโอกาส และขัดขวางสตรีทุกนางที่กล้าโยนผ้าเช็ดให้กับเขา ถึงขั้นตามตบตีกับบรรดาสตรีเพื่อแสดงความเป็เ้าของ แต่ใครเล่าจะไปคิดว่าชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็คู่หมั้น จะทำตัวเ็ากับนางตลอดเวลา เป็เพราะตามใจบิดาจึงไม่อาจเอ่ยวาจาไล่นางไปได้
จะมีก็เพียง 'หรงลี่อิน' เด็กสาววัยเดียวกันกับหลินเฟยเซียนบุตรสาวของพ่อค้าโรงเตี๊ยมแสนธรรมดา แต่กริยาของเด็กทั้งสองนั้นกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง หรงลี่อินนั้นงดงามอ่อนหวานทั้งกริยาวาจา และนางเป็สตรีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ทำให้ว่าที่ท่านแม่ทัพผู้แสนเ็าราวกับน้ำแข็งโอนอ่อนลงได้ ผิดกับหลินเฟยเซียนที่เขาเห็นเป็เพียงสิ่งที่ขวางหูขวางตา เพราะเขาคิดว่านางเป็หญิงที่มีจิตใจชั่วช้า ไร้ยางอาย ใจอำมหิตทำร้ายคนไม่เลือกหน้า ด้วยแรงหึงหวงกอปรกับริษยา หลินเฟยเซียนจึงคิดวางแผนกับสาวใช้เปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็ข้าวสุก ถือโอกาสที่บิดาไปคุยงานกับท่านแม่ทัพใหญ่ เชิญชายผู้เป็ที่รักมาที่จวนของตนเพื่อวางยาปลุกกำหนัดเขาเสีย
แต่ก็โชคร้ายของหญิงสาวที่เขารับรู้ถึงแผนการทั้งหมดจึงใช้แผนซ้อนแผน กลายเป็ว่านางกลับเป็ฝ่ายดื่มยานั่นเสียเอง!
ด้วยความหยิ่งยโสโอหังในศักดิ์ศรี และไม่อยากให้บิดาอันเป็ที่รักได้ล่วงรู้ความชั่วช้าของนาง เพราะถ้าบิดานางรู้คงเสียใจยิ่งนัก นางจึงห้ามไม่ให้สาวใช้คนสนิทปริปากบอกผู้ใดเด็ดขาด
และเพราะนึกว่าแผนการของตนจะสำเร็จนางจึงมิได้ให้สาวใช้ซื้อยาถอนพิษมาด้วย ถึงแม้จะเร่งรีบไปหายาถอนพิษมันก็สายไปเสียแล้ว
ยาปลุกกำหนัดผสมชาที่หลินเฟยเซียนดื่มเข้าไปมันเริ่มส่งผลทำให้ร่างกายนางโหยหาและทุกทรมานเจียนจะขาดใจ หากมิได้ปลดปล่อยออกมา เด็กสาวไม่คิดเลยว่ายามันจะรุนแรงถึงเพียงนี้ได้
นางรีบสั่งให้สาวรับใช้จับนางมัดแขนขาไว้ และไม่ขอให้ผู้ใดมาช่วยทั้งสิ้น แม้จะทรมานเพียงใดหญิงสาวก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ หญิงสาวบิดร่างไปมาราวกับงูอยู่บนเตียง ข้างกายมีสาวใช้ที่เอาแต่ปิดปากร้องไห้สะอื้น เ็ปใจแทนผู้เป็นาย
ในขณะร่างกายร้อนดั่งไฟ ตัวนางได้เพียงแต่คิดย้อนห้วนกลับไปยังเื่ราวในอดีต นางสงสัยว่านางทำสิ่งใดผิดกัน นางเป็เพียงสตรีตัวเล็กๆ ที่มีใจรักบุรุษตามประสาหญิงสาวทั่วไป ใยเขาถึงทำกับตนเช่นนี้สิ่งนี้ไม่อาจทำให้นางเข้าใจได้ นางไม่น่าทำตัวร้ายกาจเยี่ยงนั้นเลย เพียงแค่เขาไม่ชอบนางใยต้องเ็าถึงเพียงนี้ หรือนางกับเขาจะไร้วาสนาต่อกัน
นางอยากขอเพียงใครสักคน ผู้ใดก็ได้มาช่วยจัดการกับบุรุษผู้นี้ให้เจ็บช้ำเหมือนกับที่เขาทำกับนาง
ชุดของนางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยากำหนัดที่เด็กสาวสั่งให้สาวใช้ไปซื้อมานั้นจัดได้ว่าเป็ยาที่เห็นผลเร็วและรุนแรงที่สุดมิมีสิ่งใดสามารถต้านทาธิ์ของมันได้
ความทรมานของหลินเฟยเซียนนั้นค่อยๆ ปะทุขึ้นราวกับโดนไฟแผดเผากาย จนนางมิอาจทนต่อไปได้จึงส่งผลให้นางขาดใจในที่สุด