เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อมาถึงจวนในตอนแรกหรงซิวนั้นอยากจะไปส่งอวิ๋นอี้ที่ห้องแต่ถูกอวิ๋นอี้ผลักออก

        อวิ๋นอี้ยืนอยู่ที่ประตู ยกมือขึ้นมาปฏิเสธ“ข้าไม่สำคัญ ฝ่าบาทรีบไปสำรวจเขื่อนเถิดเพคะ ข้าจะรอท่านที่จวน”

        “ตกลง”

        อวิ๋นอี้สรรหาคำที่หรงซิวชอบมาพูดทำให้หรงซิวอารมณ์ดีไม่น้อย หรงซิวใช้จังหวะที่อวิ๋นอี้ไม่ระวังตัวหอมแก้มนางหัวเราะคิกคักแล้วขึ้นรถม้าไป

        ท่ามกลางลมฝน รถม้าคันเล็กแล่นออกไป ยิ่งเคลื่อนไปยิ่งไกลและไม่นานก็ถูกม่านฝนขนาดใหญ่กลืนหายไป ไม่เห็นแม้แต่เงา

        อวิ๋นอี้ถอนหายใจ ถึงแม้ตัวนางจะอยู่ที่เรือนแต่ในใจกลับไปอยู่กับหรงซิว

        แม้นางนั้นจะมิได้มีส่วนร่วมในการดูแลเรื่องน้ำท่วมมากนักแต่ตั้งแต่ทราบเรื่องก็คิดแต่เรื่องนั้นในใจ

        อวิ๋นอี้นั้นรู้ว่าภัยธรรมชาตินั้นรู้รุนแรงเพียงใดดังนั้นไม่ว่าจะเวลาใดอวิ๋นอี้ก็ไม่อยากเห็นภาพที่โศกเศร้าเช่นนั้น

        หวังว่าจะเป็นไปอย่างที่หรงซิวคาดหวังทุกอย่างราบรื่น

        จิตใจของนางล่องลอยไม่อยู่ที่เรือนมีนางรับใช้คนหนึ่งวิ่งถือร่มมาเหยาะๆ เมื่อใกล้ถึงนางจึงรู้ว่าคือถาวหวง

        “พระชายาเพคะ!”นางเอาร่มส่งให้อวิ๋นอี้ “ข้าเตรียมน้ำร้อนไว้ให้แล้วเพคะท่านเสด็จไปอาบก่อนเถิดเพคะ หลังจากนั้นค่อยทานอาหาร ดีหรือหรือไม่เพคะ?”

        อวิ๋นอี้พยักหน้า มองไปข้างหน้า แล้วหยุดฝีเท้าลง

        นางได้พบกับซูเมี่ยวเออร์มีคนเดินประคองมือเดินมาก้าวฝีเท้าอย่างรวดเร็วอย่างกับบินได้

        เมื่อนางเห็นอวิ๋นอี้นางก็เปลี่ยนเป็นท่าทีอ่อนน้อมขึ้นมา ยืดคอยาวไปมองด้านหลัง

        อวิ๋นอี้ยิ้มให้อย่างเยือกเย็น “ไม่ต้องมองแล้วมิมีผู้ใดหรอก”

        “ท่านพี่ซิวเล่าเพคะ?” คำพูดห่วงใยของซูเมี่ยวเออร์ ทั้งมีความริษยา “มิใช่ว่าเขาพาท่านออกไปหรือ?กระไรกัน? หรือพระชายาออกไปเที่ยวกับคนอื่นหรือเพคะ?”

        “จินตนาการของเจ้านี้มันช่างบรรเจิดจริงๆนะ” อวิ๋นอี้พูดประชดนาง “คิดเรื่องราวเป็นตุเป็นตะเช่นนี้เหตุใดเจ้ามิไปแสดงละครกัน!”

        “ท่าน!”ซูเมี่ยวเออร์รู้ว่าฝีปากของอวิ๋นอี้นั้นร้ายกาจเพียงใด ไม่อยากหาเรื่องให้ช้ำใจจึงหุบปากอย่างฉลาด นางกัดฟันและพึมพำ “แล้วท่านพี่ซิวเล่าเพคะ?”

        อวิ๋นอี้ลูบแขนตัวเองอย่างแขยง

        นางได้ยินซูเมี่ยวเออร์เรียกแต่ท่านพี่ๆก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

        โตเพียงใดแล้ว ยังมาทำตัวเด็กน้อยใสซื่อ!

        นางชำเลืองตามองซูเมี่ยวเออร์“ท่านพี่ซิวคือผู้ใดกัน? ข้าไม่รู้จักข้ารู้แต่เพียงหรงซิว อ่อ? หรือว่าท่านพี่ซิวที่เจ้าพูดถึงคือฝ่าบาทงั้นรึ?”

        อวิ๋นอี้ใช้มือปิดปากเกินจริง“เขามีชื่อเช่นนี้ด้วยหรือ?”

        “……”

        ซูเมี่ยวเออร์นับถืออวิ๋นอี้จริงๆวิธีจะทำให้คนรังเกียจนี่มีไม่ถ้วน ทั้งยังเปลี่ยนไปทุกคราเสียด้วย

        นางไม่รู้จะพูดอย่างไรไม่คาดคิดว่าหลังจากที่อวิ๋นอี้พูดเสียดสีใส่จะพูดดีๆ กับนาง “ฝ่าบาทไปทำงานแล้วเจ้ากลับไปรอเถิด!”

        “ทำงานรึ?” ซูเมี่ยวเออร์รู้ดีว่างานที่หรงซิวต้องทำคือกระไรเมื่อนางได้ยินดังนั้นก็ตื่นตระหนก “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ฝนก็ตกหนักท่านพี่ซิวยังจะไปริมแม่น้ำอีกหรือ? คุณพระคุณเจ้า!ผู้ใดเขาก็รู้ว่าที่นี่น้ำท่วมง่าย หากเกิดเรื่องกระไรขึ้นมาจะทำอย่างไร!มิได้การละ! ข้าต้องไปหาท่านพี่ซิว!”

        ซูเมี่ยวเออร์ไม่รู้คิดกระไรแย่งร่มจากสตรีรับใช้จะออกไปข้างนอก อวิ๋นอี้เห็นดังนั้นจึงคว้าคอเสื้อนางพูดอย่างสงบว่า “เป็นสาวเป็นนาง เจ้าจะไปเป็นภาระกระไร? ถึงเจ้าเป็นห่วงฝ่าบาทแต่ก็ไม่ใช่กงการกระไรของเจ้า!”

        เสียงของอวิ๋นอี้นั้นดังกึกก้องชัดเจนท่ามกลางสายฝนตกกระหน่ำให้ความรู้สึกที่เยือกเย็นอย่างบอกไม่ถูก

        ซูเมี่ยวเออร์พยายามจะสะบัดตัวออกแต่กลับถูกอวิ๋นอี้ใช้แรงกดมากขึ้น ไหล่ของนางนั้นเจ็บจนทนมิได้ จนต้องร้องขอ“พระชายาพูดถูกแล้วเพคะ ทั้งหมดเมี่ยวเออร์ผิดเองเพราะเป็นห่วงฝ่าบาทมากเกินไป”

        “งั้นก็ขอให้คุณหนูเมี่ยวเออร์คราหน้าโปรดเก็บอารมณ์ให้ดีกว่านี้ด้วยเจ้าค่ะอย่าเอาแต่คิดถึงบุรุษที่แต่งงานแล้ว ใต้หล้านี้หามีแค่หรงซิวคนเดียวไม่คุณหนูก็มีอายุแล้ว ควรคิดถึงเรื่องใหญ่ในชีวิตได้แล้ว หากชื่อเสียงป่นปี้ทั้งยังมิออกเรือนเกรงว่าต่อไปจะมิมีผู้ใดกล้าแต่งงานกับเจ้านะ” อวิ๋นอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่เห็นใบหน้าของซูเมี่ยวเออร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางก็หยุดพูดแค่นั้นเชิดคางขึ้นแล้วพูดกับสาวรับใช้ “พานายของพวกเจ้ากลับห้องได้แล้วฝนตกหนักมากคืนนี้ จะให้ดีมิต้องออกมาหรอก”

        สตรีรับใช้รู้หนักรู้เบาจึงเคารพและตอบรับอย่างนอบน้อม

        เมื่อซูเมี่ยวเออร์ไปอวิ๋นอี้ถึงสัมผัสได้ถึงลมอันหนาวเย็น พัดมาทำให้นางสั่น

        อวิ๋นอี้สั่งให้ถาวหวงนำทางน้ำในลานขังขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อตอนที่นางกลับถึงห้อง รองเท้าก็เปียกหมดแล้ว

        ถาวหวงนั้นยุ่งกับปรนนิบัติให้อวิ๋นอี้อาบน้ำและทานอาหารในใจอวิ๋นอี้นั้นไม่สงบเลย

        “พระชายาเพคะ นี่ก็ดึกมากแล้วท่านเดินทางมาทั้งวัน ตอนนี้ควรพักผ่อนได้แล้วนะเพคะ”ถาวหวงจัดการปูที่นอนเรียบร้อยแล้วมาเตือนอวิ๋นอี้อย่างอ่อนโยน

        อวิ๋นอี้เท้าคางมองฝนที่ตกหนักนอกหน้าต่างไม่หันมามองถาวหวง แค่โบกมือให้นางออกไป “เจ้าไปพักเถิด ข้ายังไม่ง่วง”

        “กระนั้นข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเพคะ”ถาวหวงพูดซื่อๆ

        อวิ๋นอี้ยิ้ม นางหันไปมองนาง “เจ้าไปนอนเถิดข้าอยากอยู่คนเดียวหน่อย”

        เนื่องจากความเข้มงวดของอวิ๋นอี้ถาวหวงจึงเชื่อฟังอย่างง่ายดายแต่เมื่อนางเดินออกไป นางก็เป็นห่วงแล้วพูดออกมาว่า “พระชายาเพคะ ข้าอยู่ข้างๆนะเพคะ หากมีกระไร เรียกข้าได้เสมอนะเพคะ”

        อวิ๋นอี้พยักหน้ารับ

        ค่ำคืนนี้ฝนตกหนักลมพัดแรง ฟ้าร้องฟ้าแลบเดิมทีนางก็เป็นคนกลัวสภาพอากาศเช่นนี้อยู่แล้ว ยิ่งมิมีหรงซิวนางก็ยิ่งนอนไม่หลับ

        อีกทั้ง……

        เมื่อนางนึกถึงโครงการป้องกันอุทกภัยหัวใจของนางนั้นก็หนักอึ้งดั่งมีภูเขามาทับ กังวลอย่างมาก

        หนังตาของอวิ๋นอี้กระตุกไม่หยุดทำให้นางรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

        อวิ๋นอี้ลืมตาขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดราวกับถูกน้ำหมึกย้อมไม่ยอมหลับนอนราวกับรอให้ฟ้าสว่างขึ้นทีละน้อย ในขณะเดียวกันก็รอให้หรงซิวกลับจวน

        ท้ายที่สุดอวิ๋นอี้ก็เผลอหลับไป

        อวิ๋นอี้ถูกทำให้ตื่นด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบนางลืมตาขึ้นก็เห็นท้องฟ้าที่มืดมิด ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ดังซู่ซ่ามีเสียงสะอื้นของสตรีสาวเสียงหนึ่งดังอย่างชัดเจน

        อวิ๋นอี้หันไปหาเสียงนั้น ที่แท้ก็เป็นถาวหวง

        นางขมวดคิ้ว ถามอย่างสงสัย “ถาวหวง เป็นกระไรไป？”

        “พระชายาเพคะ...”น้ำตาของถาวหวงไหลลงเรื่อยๆ “ฝ่าบาทหายไปเพคะ!”

        เสียงเพิ่งพูดจบ อวิ๋นอี้ก็ลุกพรวดขึ้นมานางถามเสียงดัง “เจ้าพูดว่ากระไรนะ? ผู้ใดหายไป! เจ้าพูดมาให้ชัด!”

        “ข้าน้อย..ข้า.. คนที่กลับมาส่งสารบอกว่าฝ่าบาทไปตรวจสอบเขื่อนกับพวกเขา ฝนตกหนักมาก น้ำในแม่น้ำไหลเชี่ยวตอนนั้นฝ่าบาทยืนอยู่บนสันเขื่อน ใต้เท้าเฉาไม่ระวังสะดุดจะล้มฝ่าบาทจับใต้เท้าเฉาไว้ได้ กลายเป็นว่าช่วยใต้เท้าเฉาไว้ได้แต่เขากลับตกลงไปในแม่น้ำ ถูกน้ำพัดหายไปเพคะ!”

        ถาวหวงพูดจบก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมานางเห็นอวิ๋นอี้อดกลั้นจนตาแดง ก็เข้ากอดนางด้วยความสงสาร “พระชายาเพคะ...หากท่านจะร้องก็ร้องออกมาเถิดเพคะ?”

        “ร้องไปแล้วได้กระไรขึ้นมา!”ตอนนี้สมองของนางสะเปะสะปะมาก เสียงที่พูดออกมานั้นสั่น “หากร้องไห้แล้วจะทำให้หรงซิวกลับมาได้กระนั้นข้าจะยอมร้องจนตาบวม ร้องจนน้ำตาแห้งเหือด! แต่ว่ามันจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่?”

        อวิ๋นอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ นางหลับตาลงบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

        หลังจากนั้นไม่นาน แววตานางก็ชัดเจนแม้กระทั่งสีหน้าก็เปลี่ยนไปเข้มงวดขึ้น

        นางสั่งให้ถาวหวงไปเตรียมชุดที่คล่องตัวมาแล้วสั่งให้คนไปเตรียมชุดกันฝน เปลี่ยนเสื้อผ้าพลางพูด “ส่งคนออกไปหาหรือยัง?”

        “ใต้เท้าเฉาได้ส่งคนไปแล้วเพคะวางใจเถิดเพคะพระชายา องค์ชายเป็นคนมีบุญบารมี เขาจะมิเป็นกระไรแน่เพคะ”

        “ข้ารู้”นางมัดผมไปด้านหลังให้เรียบร้อยเผยให้เห็นถึงหน้าปากกับอวบอิ่ม”ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนดีมีบารมี แต่ข้าจะนิ่งดูดายไม่ทำกระไรเลยมิได้ ข้าต้องไปหาเขา”

        ถาวหวงตกใจมาก นางมองดูฝนที่ตกด้านนอกแล้วกลับมาดูอวิ๋นอี้ที่แต่งตัวเสร็จแล้ว ก็พูดอย่างระวังปาก “พระชายาเพคะฝนยังมิหยุดตกเลย ที่เขื่อนนั่นไม่ปลอดภัยเพคะ หากท่านเกิดเป็นกระไรขึ้นมาจะให้ฝ่าบาททำอย่างไรเล่าเพคะ？”