หลังจากเลิกประชุม จางถงเรียกหวังย่าหนานไว้ที่ระเบียง ทั้งคู่เดินลงบันไดมาด้วยกัน
“ย่าหนาน เธอแน่ใจว่าเป็เด็กคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม”
หวังย่าหนานพยักหน้าหนักใจ “ใช่แล้วเสี่ยวถง สาเหตุการตายยังระบุไม่ได้ใช่ไหม”
จางถงส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ฉันเคยบอกเธอแล้ว ศพถูกหั่นเป็ชิ้นๆ แบบนั้น แถมแต่ละชิ้นยังบางแค่ศูนย์จุดห้าเิเอีก ฉันไม่มีทางหาาแนอกร่างกายศพได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเื่ศพถูกต้มด้วยความร้อนสูงอีก เบาะแสที่มีประโยชน์หลายอย่างโดนทำลายไปหมด ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง อีกอย่างก็ไม่พบรอยแผลบนกระดูก ตอนนี้สรุปได้เพียงข้อเดียวก็คือ มีความเป็ไปได้สูงว่าผู้ตายถูกพิษหรือตายเพราะขาดอากาศหายใจ”
“ถูกพิษ”
จางถงพยักหน้า “ผู้ช่วยฉันพานเจี้ยนยื่นเื่ตรวจสอบทางพิษวิทยาไปเรียบร้อยแล้ว เขาเก็บตัวอย่างไขกระดูกของผู้ตายไปส่วนหนึ่ง การต้มด้วยความร้อนสูงจะทำลายโครงสร้างดีเอ็นเอ แต่ว่าสำหรับพิษบางชนิดแล้วกลับทำไม่ได้ พิษเหล่านี้โดยเฉพาะพิษของสารเคมีจะตกตะกอนอยู่ในกระดูกของผู้ตายได้อย่างรวดเร็ว แล้วซึมเข้าไปอยู่ในไขกระดูก”
“ต้องนานเท่าไหร่ถึงจะรู้ผล”
จางถงส่ายหน้า “พิษมีหลายประเภท ต้องคัดกรองอย่างเป็ระบบ ต้องใช้เวลา”
หวังย่าหนานขมวดคิ้ว “ฆาตกรคนนี้เ้าเล่ห์นัก มีความรู้ทางพยาธิวิทยาอีก!”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงแม้เด็กผู้หญิงคนนี้จะค่อนข้างผอม แต่ก็หนักเกือบห้าสิบกิโลกรัม ถ้าให้นิติเวชอย่างพวกเรามองนะ การจะเฉือนคนที่มีน้ำหนักห้าสิบกิโลกรัมให้เป็ชิ้นเล็กและขนาดเท่ากันแบบนี้ภายในระยะเวลาสามวัน แล้วยังทิ้งศพไปทั่วทุกหนทุกแห่ง จะต้องเป็คนที่เข้าใจเื่โครงสร้างร่างกายมนุษย์เป็อย่างดี ร่างกายแข็งแรงกำยำ ใจแข็ง ถึงขนาดเป็พวกเืเย็น ไม่สะทกสะท้าน และต้องทำต่อเนื่องไม่หยุดพักเป็เวลาถึงเก้าชั่วโมงถึงจะสำเร็จ”
“โอ้ยตาย! นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!” หวังย่าหนานร้องออกมา
จางถงพยักหน้า สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า แล้วหันหน้ามาพูดกับหวังย่าหนานอย่างซีเรียส “คนคนนี้จิตไม่ปกติ ความตายสำหรับเขาไม่นับว่าเป็เื่ใหญ่อะไร ฉะนั้นย่าหนาน เธอต้องระวังตัวให้ดี!”
“ฉันจะระวัง เธอวางใจเถอะ! ฉันจะต้องจับเ้าบ้านี้ให้ได้!”
จางถงเดินออกมาจากลิฟต์ รู้สึกเพลียอย่างบอกไม่ถูก หล่อนเดินลากเท้าหนักๆ มาถึงหน้าประตูบ้าน ล้วงกุญแจกำลังจะไขเปิดประตู แต่ประตูกลับเปิดออกมาก่อน ใบหน้ากังวลของลุงปรากฏขึ้นตรงหน้า “รีบเข้ามาเร็ว เหนื่อยแย่เลยสิ เด็กน้อย”
จางถงส่ายหน้ายิ้ม ถอดรองเท้าไปถามไป “ลำบากลุงแย่เลยนะคะ แม่เป็ยังไงบ้างคะ”
“ปกติดี ตอนนี้หลับไปแล้ว” ลุงชี้ไปทางห้องนอนของแม่จางถง “ลุงให้แม่หนูทานยาไปตอนสามทุ่ม น่าจะหลับไปจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้นั่นแหละ หนูมีอะไรก็มาหาลุงได้ตามสบายนะ ยังไงลุงก็ว่างอยู่แล้ว”
จางถงรู้สึกเกรงใจมาก “ลุงคะ หนูทำให้ลุงต้องเป็ห่วงจริงๆ เลยนะคะ!”
“เด็กโง่ คนบ้านเดียวกันแท้ๆ พูดเหมือนเป็คนอื่นคนไกลทำไมแบบนั้น ลุงกลับก่อนนะ ลุงทิ้งของกินไว้ให้ในตู้เย็น อุ่นกินเอาเองแล้วกันนะ”
จางถงพยักหน้า
หลังจากส่งคุณลุงกลับไปแล้ว จางถงค่อยๆ ย่องไปที่ห้องนอนของแม่
ในห้องนอนเปิดไฟดวงเล็กๆ สีม่วงอ่อนทิ้งไว้หนึ่งดวง ท่ามกลางแสงไฟ แม่ดูคล้ายกับเด็กทารกที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากน้อยๆ
จางถงยืนอยู่หน้าเตียงนอนแม่ มองดูแม่ที่กำลังฝันอยู่อย่างเงียบๆ หล่อนรู้ดีว่ามีแค่ในความฝันเท่านั้น ที่แม่จะได้ััถึงความรักอันลึกซึ้งที่บัดนี้ได้จากแม่ไปแล้ว
หล่อนเงยหน้ามองรูปถ่ายคู่ของพ่อกับแม่ที่มีสีออกเหลืองที่แขวนอยู่บนกำแพง ชีวิตในวัยหนุ่มของพ่อถูกตรึงไว้ในอดีตกาล ั้แ่วินาทีที่พ่อตัดสินใจะโตึกปลิดชีพตัวเอง แม่ก็มีชีวิตอยู่ในโลกของตัวเองไปตลอดกาล
จางถงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อ แล้วร้องไห้ออกมา หยดน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างเงียบๆ...
“เ้าเพื่อนยาก นี่นายจะไม่เห็นแก่หน้าฉันจริงๆ ใช่ไหม ไม่ปริปากเล่าเลยสักนิด” แม้จ้าวจวิ้นเจี๋ยจะแก้มแดงเหมือนคนเมา แต่หลิวชุนเสี่ยวรู้ดีว่าจ้าวจวิ้นเจี๋ยดื่มเก่งขนาดไหน แค่เบียร์ขวดเดียวทำอะไรเขาไม่ได้หรอก
“นายเลิกตื้อเถอะ ฉันน่าจะรู้นะว่าอยู่ๆ นายมาเลี้ยงเหล้าฉันต้องมีจุดประสงค์แอบแฝง” หลิวชุนเสี่ยวส่ายหน้ายิ้มๆ
“ความจริงแล้วฉันก็ไม่ค่อยรู้เื่บ้านของเสี่ยวถงเท่าไหร่นักหรอก ถ้านับกันจริงๆ แล้ว ฉันกับหล่อนก็เป็แค่เพื่อนร่วมห้องกันมาสองปีเท่านั้นเอง จะว่าไปทำไมนายถึงมาสนใจคดีเก่านี้ได้ล่ะ หรือเวลานายมีเหลือเฟือกันฮะ นักข่าวอย่างพวกนายไม่ใช่ว่ายุ่งอยู่ตลอดเวลาหรือไง”
จ้าวจวิ้นเจี๋ยอดแค่นยิ้มออกมาไม่ได้ “บอกตามตรงนะเพื่อน ฉันยุ่งมาก แต่การเป็นักข่าวกระจอกๆ ชั่วชีวิตมันไม่ใช่ความฝันของฉัน หัวหน้าชี้ไปทางไหน ฉันก็ต้องตามไปทำข่าวต้อยๆ ฉันจ้าวจวิ้นเจี๋ยเป็ใคร เ้าของรางวัลพูลิตเซอร์ในอนาคต นี่แหละเป้าหมายที่ฉันกำลังไล่ล่า ฉันชอบตามคดีเก่า โดยเฉพาะคดีที่ยังปิดไม่ได้พวกนั้น ถ้าคดีปิดลงได้เพราะการทำข่าวของฉัน นั่นแหละ ฉันถึงจะพอใจ ตายไปก็ไม่เสียดาย”
ฟังเพื่อนเก่าพูดจาคุยโวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หลิวชุนเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่แล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ ทันที พร้อมส่ายหน้า เขาหยิบแก้วเบียร์ตรงหน้าขึ้นมา กระดกรวดเดียวหมด พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฉันก็แค่ได้ยินมาอีกทีเท่านั้น เหมือนว่าตอนนี้ก็ยังหาเด็กผู้หญิงที่หายตัวไปไม่เจอ ก็จางชิวน้องสาวของเสี่ยวถงนั่นแหละ ผ่านมาตั้งหลายปีขนาดนี้แล้ว ยังไม่มีข่าวอะไรเลย ก็ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อยู่หรือเปล่า”
จ้าวจวิ้นเจี๋ยพยักหน้า “ฉันก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน ฉันอ่านบันทึกรูปคดีมาอย่างละเอียด เด็กที่หายไปอายุแปดขวบ และเด็กอายุขนาดนี้น่าจะจำความอะไรได้บ้างแล้ว ถ้ายังมีชีวิตอยู่ แล้วผ่านมายี่สิบกว่าปี หล่อนจะต้องกลับมาหาครอบครัวของตัวเองแน่นอน ได้ยินว่าครอบครัวคุณหมอจางก็ยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเดิม”
“ใช่ พวกเขาไม่ได้ย้ายบ้าน ต่อมาไม่นานพ่อของหล่อนก็ฆ่าตัวตาย สภาพศพยับเยิน ดูเหมือนว่าจะะโตึก”
“เพื่อน ถ้างั้นนายได้สังเกตไหมว่าเพื่อนร่วมชั้นเรียนของนายคนนี้มีอะไรที่ไม่เหมือนกับคนอื่น” จ้าวจวิ้นเจี๋ยรินเบียร์ใส่แก้วของหลิวชุนเสี่ยวจนเต็ม พลางถามขึ้นมาอย่างไม่มีปีไม่มีขลุ่ย
หลิวชุนเสี่ยวย้อนคิด “ก็ไม่นะ ก็ดูปกติดี เพียงแค่เกิดเื่ร้ายแรงขึ้นกับครอบครัว หล่อนเลยดูไม่ค่อยเข้าพวกกับคนอื่น ชอบปลีกวิเวก”
พูดถึงตรงนี้ ภาพแผ่นหลังที่ผอมบางแต่กลับมุ่งมั่นปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิวชุนเสี่ยวอีกครั้ง
“ตามบันทึกคดี ตอนนั้นคุณหมอจางก็อยู่ด้วยกันกับน้องสาวในที่เกิดเหตุ แต่ที่น่าสลดใจคือ ตอนนั้นคุณหมอถูกคนร้ายฉีดยาชาเข้าร่างจนเกือบจะกลายเป็มนุษย์ผัก พอฟื้นขึ้นมาเ้าตัวกลับลืมเหตุการณ์ตอนนั้นไปเสียหมด”
จ้าวจวิ้นเจี๋ยหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ หลังจากอัดควันเข้าปอดเฮือกใหญ่ เขาก็ค่อยๆ พ่นควันที่เกือบจะเป็วงกลมออกมา “เพื่อน ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่า ฉากที่ปรากฏในหนังฟอร์มใหญ่ของอเมริกาเ่าั้ กลับพบได้ข้างตัวพวกเรา นายว่ามันประหลาดไหม”
หลิวชุนเสี่ยวไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้าดื่มเหล้า แล้วค่อยๆ ดำดิ่งเข้าสู่ห้วงแห่งความคิด
62
![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777163963_51124652.webp)
