เปลือกตาหนักอึ้งมิลเฟยพยายามลืมตา ทั้งๆที่ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมา เมื่อร่างกายเหนื่อยล้าแต่จิติญญาพร้อมที่จะรับรู้ เธอไปตกอยู่ที่ใดนี่คือสิ่งที่อยากรู้มากที่สุดจากที่เคยมองผ่านลูกแก้ว ตอนนี้ได้มาใช้ชีวิตผ่านลูกแก้วแล้ว
ผิวััที่นุ่มเธอไม่ได้ตกอยู่บนพื้น แต่อยู่บนฟูกหนานุ่ม รู้สึกสบายแต่ไม่สบายเท่าโลกมนตราเลยเธอพยายามจะลุกขึ้น แต่แล้วก็มีคนจับเท้าของเธอไม่ให้ขยับตัวได้ เธอพยายามสุดชีวิตแต่ก็สู้แรงไม่ได้ มนุษย์ก็แข็งแรงเหมือนกันสินะ หรือเธอไม่ได้แข็งแรงอะไรต่างจากมนุษย์เลย
เมื่อไม่สามารถสู้แรงได้แม้เล็กน้อยเธอจึงต้องใช้วิธีของเธอ เธอหันไปมองคนจับเท้าตอนนี้ลุกลามไปถึงขาของเธอแล้วก็ได้เห็นใบหน้าคนผู้นั้น หน้าตาน่ากลัวมาก รูปร่างมีกล้ามเนื้อมัดใหญ่ดูแข็งแรงเธอพยายามจ้องตาคนผู้นั้น คนผู้นั้นเห็นว่าเธอนิ่งไป ไม่ได้ดิ้นรนเหมือน่แรกก็มองตาเธอบ้าง
เธอพยายามอดทนจ้องมองตั้งสมาธิใช้พลังบอกให้คนตรงหน้าเอามือออกจากตัวเธอ และให้นั่งอยู่กับที่ไม่ไปไหนเมื่อคนตรงหน้าเชื่อฟังคำสั่ง เธอก็รีบตะเกียกตะกาย เดินออกมาแขนขาชาแต่ก็พยายามออกจากที่แห่งนี้ให้ได้
เมื่อพลังที่เธอสั่งการออกไปได้จางหายลงคนที่เคยเชื่อฟังคำสั่งก็ต้องสะบัดหัวว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น หัวสมอง งง งวยไปหมดแต่เขาต้องจับสาวสวยคนนั้นให้ได้ เขาเดินตามเธอมาจนทัน เธอหาที่หลบซ่อนใจระทึกว่าคนน่ากลัวจะเห็นเธอหรือเปล่า ขณะที่เธอหลบอยู่หลังถังขยะกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนแทบทนไม่ไหว กลั้นใจจนจะหมดเรี่ยวแรงเต็มที
“ออกมาทำอะไรตรงนี้ครับ”บุรุษสวมชุดสูทแต่งกายเนี๊ยบ ลักษณะคล้ายกับพนักงานเข้ามาทักทายบุรุษหน้าตาน่ากลัว
“เด็กที่นายส่งมาหนี..” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ในน้ำเสียงนั้นหนักแน่นมากและพร้อมที่จะะเิออกมา
“เธอเพิ่งเข้าไปในห้องเมื่อสักครู่นี้นะครับไม่น่าจะหนีไปไหนนะครับ คุณผู้ชาย ลองเชิญเข้าไปดูก่อนไหมครับ”
สีหน้าเขาดูไม่เชื่อเมื่อสักครู่นี้ยังเพิ่งหนีออกมาแต่บุรุษตรงหน้าผายมือบังคับให้เขาเดินเข้าไปในที่พัก เขาจึงเดินไปที่ห้องพักอย่างไม่น่าเชื่อเจอหญิงสาวที่ไม่ใช่สาวสวยคนนั้น
“เธออยู่ในห้องนี่ครับ”
มิลเฟยเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกที่ไม่ต้องวิ่งหนี วิ่งไล่จับอีกเธอค่อยๆผลักถังขยะใบใหญ่ออกมาเล็กน้อยและดันตัวออกมาทีละนิดสภาพตอนนี้ของเธอสะบักสะบอมอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ก้มลงดมกลิ่นขยะติดเสื้อผ้า
เธอยังเดินอยู่บริเวณที่ตอนมองมาที่ลูกแก้วใบนี้แล้วเคยขยายดูลักษณะคล้ายๆที่แห่งนี้ ซาฟาเรียกว่าสถานบันเทิง ใช่แล้วตอนนี้เธอมาอยู่ที่แห่งนี้มาตกอยู่ในที่อโคจร
ระหว่างเดินทางออกจากที่แห่งนี้เธอสบตาผู้คนมากมายที่พบเห็น เธอสะกดจิตทุกคน จนออกมาจากสถานที่แห่งนี้ได้แล้วภายนอกมีร้านอาหารเรียงรายมากมาย เธอเดินตรงไปถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เธอเคยคิดอยากลองกินดูสักครั้ง
“มาทำอะไรตรงนี้เหม็นๆ ออกไป” เ้าของร้านยืนไล่เธอ ขณะที่เธอยืนมองดูอาหารน้ำลายสอเธอสบตากลับเ้าของร้าน แต่ยังไม่ทันไร เธอก็โดนน้ำสาดใส่ตัวเธอเข้าอย่างจังจากที่กลิ่นตัวเหม็นอยู่แล้ว ต้องมาเปียกโชกตัวไปอีก นี่มันอะไรกัน!
มือกำหมัดพร้อมปะทะแต่แล้วเธอก็ต้องอดกลั้น หมดอารมณ์ที่จะกิน เธอนั่งอยู่ริมฟุตบาททางเท้าก้มหน้าเข้ากับหัวเข่า แต่แล้วใจก็ฮึดสู้อีกครั้ง ซาฟาบอกให้เธอหาลูกแก้วให้ได้ 9ใบ ภายใน 69 วัน หาให้เจอจะได้กลับมา
เธอคิดได้ดังนั้นก็มุ่งหน้าต่อไป
9K
