Sea xx La-ongfong 21
“หันมาจูบพี่ดี ๆ ก่อนแล้วจะพาออกไปแต่งตัว” พี่ซีรีบบอกเสียงนุ่ม ฉันจึงขยับหันหน้าเข้าหาพี่ซี มือหนาจับหมับเข้าที่เอวรั้งให้ขึ้นไปนั่งคร่อมต้นขาเขาไว้ แต่อะไรบางอย่างทำให้ฉันมองเขาตาโต เขาดูไม่สนใจเลยว่าฉันนั่งทับอะไรอยู่ มืออุ่นประคองท้ายทอยดันใบหน้าให้แหงนรับจูบจากเขา ััที่คิดถึง ััที่โหยหาตลอดหลายวันทำให้ฉันสบายใจและปล่อยทั้งกายและใจให้ล่อยลองไปกับความ้าในัั เสียงหอบหายใจเราทั้งสองดังประสานกันอยู่นานตอนผละจูบออกเหมือนความ้ามันยังไม่พอเอาเสียเลย
ฉันขยับเข้าใกล้พี่ซียกสองแขนโอบรอบคอเขาไว้เอียงหน้าซบซอกคอเขาอ้อน ๆ พี่ซีใช้ฝ่ามือร้อนลูบที่แผ่นหลังเบา ๆ จากนั้นก็อุ้มฉันออกจากอ่างอาบน้ำไปล้างตัวใต้ฝักบัว ระหว่างที่กำลังเช็ดตัวพี่ซีก็เตรียมชุดไว้ให้ จากนั้นเราทั้งสองก็นอนกอดกันและคุยเื่ทั่วไปรอป้ามาเรียกไปทานข้าว แน่นอนว่าคนอย่างพี่ซีไม่ยอมให้เราได้กอดกันเฉยๆ แน่นอนรายนั้นปล้ำจูบฉันจนเจ็บปากไปหมดแล้ว
“หนูแสบปากแล้วนะ พอก่อนนะคะ” รีบเอ่ยขออีกฝ่ายทันทีเมื่อเขาผละออกห่าง
“ขอโทษครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ” เรานอนกอดกันเงียบ ๆ อีกเกือบครึ่งชั่วโมงป้าแม่บ้านก็มาเรียกให้ไปทานข้าว หลังจากทานข้าวพี่ดาวก็ชวนไปงานประจำอำเภอบอกว่าจะพาเด็ก ๆ ไปเดินเล่น ฉันเองที่มีความอยากไปเป็ทุนเดิมอยู่แล้วเลยชวนพี่ซีไปด้วย รายนั้นไม่มีหรอกถ้าบอกว่าฉันอยากไปเขาก็แทบจะไม่เคยปฏิเสธเลยสักนิด อาจเป็เพราะไม่ค่อยอ้อนขออะไรเขาด้วยนั่นแหละเลยทำให้เขาชอบตามใจเวลาที่ขอ
งานประจำอำเภอก็มีร้านค้ามาขายของทั้งของทานเล่น อาหารหนัก ๆ ร้านเสื้อผ้า ร้านของฝาก มีร้านจากไร่และชุมชนในเขตอำเภอและอำเภอใกล้เคียง มีร้านเล่นต่าง ๆ บิงโกปาลูกโป่งแล้วก็อีกหลายอย่าง ฉันเดินตามหลังครอบครัวพี่สาวมองดูเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุก เข้าร้านนั้นแวะร้านนี้ด้วยรอยยิ้ม พี่ซีเดินจับมืออยู่ข้าง ๆ เราไม่ได้อยากแวะร้านไหนเป็พิเศษเลยใช้การดูรอบ ๆ มากกว่า กระทั่งเจอร้านขายต้นไม้
“พี่คะแวะตรงนี้ก่อนได้ไหม” ฉันเอ่ยถามคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้มีพัดลมถือติดมือมาด้วย
“ได้ครับ” พี่ซีปล่อยมือให้เป็อิสระแต่ก็ยังเดินตามทั้งยังหันพัดลมมือถือมาทางฉันอยู่บ่อยครั้ง ฉันเดินดูต้นไม้ต้นเล็ก ๆ อยู่นานกระทั่งเจอกับต้นกุหลาบหิน ที่กำลังออกดอกไม่รู้ว่าจะเป็ดอกสีอะไรแต่ฉันอยากได้ไปไว้ที่ห้องล่ะ
“พี่คะเอากุหลาบหินอันนี้สามต้นค่ะ” เป็ต้นเล็ก ๆ ในกระถาง แล้วยังเลือกต้นกระบองเพชรอีกสองต้น เมื่อซื้อเสร็จเราก็เดินกันต่อ แยกกับครอบครัวพี่ดาวอยู่นานเราต่างเดินมากันกันที่หน้าร้านขนม เด็กๆ กำลังยืนรอขนมด้วยความตื่นเต้น
“ได้อะไรมา” พี่ดาวหันมายิ้มและเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันเดินเข้าไปใกล้
“ต้นไม้ค่ะ จะเอาไปไว้ที่คอนโด”
“ไม่ใช่ปลูกเต็มระเบียงแล้วเหรอ” พี่ดาวแซวอย่างรู้ทัน ที่ระเบียงห้องฉันลูกดอกไม้ไว้น่ะ มีแค่กุกลาบในกระถางสองต้นมีต้นมะลิในกระถางแล้วก็มีพวกไม้พุ่มแคระสีสวย เอ่อ มันก็เยอะเนอะ แต่มันถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบไม่ได้ดูรกเลยนะ เชื่อฉันสิ
“ไม่เต็มสักหน่อย” ฉันปฏิเสธไม่เต็มเสียงจนคนเป็พี่หัวเราะลั่น
“ขอบคุณค่ะ” พี่ดาวยื่นเครปเค้กมาให้ น่ารักจังสั่งเผื่อฉันด้วย
“เดินกันต่อเถอะ” พี่เขยชวน เราทั้งหมดเลยเริ่มเดินกันต่อ ระหว่างเดินก็ทานเครปเค้กไปด้วยป้อนพี่ซีด้วย เหมือนเขาจะไม่ชอบของหวาน ฉันรู้แต่ก็อยากให้เขาได้ชิมบ้าง เขาอ้าปากกัดเข้าปากโดยที่ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรืออยากปฏิเสธ กว่าเราจะเดินเล่นกันเสร็จก็นาน เด็ก ๆ หลับในอ้อมแขนผู้เป็พ่อกับแม่แล้วล่ะ เราจึงตกลงกันว่าจะแยกกันกลับเลย เพราะเอารถมาคนละคัน แต่ก็กลับมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกันเหมือนเดิม ฉันเอาต้นไม้วางที่พุ่มดอกไม้หน้าบ้านกลัวว่าถ้าเอาไว้ในรถหรือเอาขึ้นห้องมันเหี่ยว ถ้ายังอยู่ตรงนี้อย่างน้อยก็จะมีลุงมารดน้ำดอกไม้ในตอนเช้า ๆ น้องจะได้ไม่เหี่ยวตายยังไงล่ะ
“ขึ้นไปอาบน้ำนอนได้แล้วครับ ดึกแล้ว” พี่ซีที่ยืนรออยู่ด้านหลังเอ่ยชวน
“ค่ะ ขึ้นข้างบนกัน”
“ครับ”
“พี่ซี” ระหว่างที่เราแช่น้ำอุ่น ๆ ด้วยกันอีกครั้งฉันก็เอ่ยเรียกอีกฝ่าย
“ครับ?”
“ดอกไม้หนูซื้อให้พี่ด้วยนะคะต้นหนึ่ง หนูให้พี่นะ”
“ขอบคุณครับ พี่จะดูแลอย่างดีเลยล่ะทั้งต้นไม้...”
“...”
“แล้วก็หนู”
“พี่จะดูแลหนูให้ดีที่สุด เท่าที่พี่จะดูแลหนูได้”
“...”
“พี่รักหนูนะครับฟอง” ฉันรู้ ฉันรู้ว่าเขารักฉันเพราะฉันเองก็รักเขาเช่นเดียวกัน
“หนูก็รักพี่ค่ะ”
ตอนนี้ถ้านับเป็เวลาเรียนฉันก็ขึ้นปีสี่เทอมหนึ่งแล้ว และตอนนี้ฉันก็ออกฝึกงานที่บริษัทแห่งหนึ่งวันนี้เป็วันแรกที่เข้ามารายงานตัว ระหว่างนั่งรอนิสิตนักศึกษาจากมหาลัยอื่น ๆ มาครบฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความจากพี่ซีสลับกับคุยกับเพื่อน กระทั่งทุกคนมาครบพี่ที่อยู่ฝ่ายบุคคลก็พาไปที่ห้องประชุม เราเหล่านิสิตฝึกงานมีเกือบสิบชีวิตและอยู่คนละแผนกกัน มีผู้ชายห้าคน มีผู้หญิงห้าคน ในห้องประชุมมีหัวหน้าแต่ละแผนกมารอรับพวกเรา เราทุกคนแนะนำตัวพื้นฐานให้พี่ ๆ ทุกคนได้รู้ กระทั่งถึงฉันพี่คนหนึ่งก็เบิกตากว้างใตอนได้ยินว่าฉันจะเข้ามาฝึกงานที่แผนกอะไร พี่คนอื่น ๆ ก็หัวเราะเสียงเบาเช่นเดียวกัน ไม่ใช่การหัวเราะสมน้ำหน้าแต่เหมือนหัวเราะเพราะเอ็นดูเสียมากกว่า
“ยินดีด้วยนะคะคุณหนึ่ง”
“ขอบคุณค่ะ ต้องดูแลอย่างดีเลยค่ะ” พี่ที่ชื่อหนึ่งยิ้มน้อย ๆ พวกเราทุกคนแนะนำตัวกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปตามหัวหน้าแผนกตัวเอง ฉันนั่งรอจนเป็คนสุดท้าย โดยมีพี่ที่ชื่อหนึ่งนั่งรออยู่รวมถึงหัวหน้าฝ่ายบุคคล เรานิสิตฝึกงานต่างแลกไลน์กันและสร้างกลุ่มไลน์ไว้แล้วเรียบร้อยเอาไว้คอยปรึกษากัน
“ไปค่ะน้องฟอง” พี่หนึ่งเอ่ยชวน ก่อนออกจากห้องฉันไม่ลืมยกมือไหว้พี่หัวหน้าฝ่ายบุคลากร ระหว่างเดินตามพี่หนึ่ง พี่หนึ่งก็คอยแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ในบริษัทไปด้วย กระทั่งถึงแผนก ๆ พี่หนึ่งก็แนะนำพี่ในแผนกที่มีเกือบสิบห้าคนให้ฉันได้รู้จัก พอแนะนำตัวกันเสร็จ พี่หนึ่งก็ฝากฉันให้พี่ก้างดูแล พี่สาวอารมณ์ดีแนะนำเกี่ยวหน้าที่และการทำงานให้อย่างเป็กันเอง ต่อมาฉันก็ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มไลน์ของแผนก ่เช้าหมดไปกับการทำความรู้จักงานต่าง ๆ ตกบ่ายพี่ก้างให้ช่วยจัดเอกสาร ฉันตอบไลน์พี่ซีในตอนเที่ยงั้แ่นั้นมาก็ไม่ได้จับโทรศัพท์อีกเลย ระหว่างจัดเอกสารพี่ก้างก็ชวนคุยรวมถึงพี่คนอื่น ๆ ก็คุยด้วยอย่างสนุก ไม่ได้มีท่าทีเคร่งเครียดอย่างที่นึกกลัว
“ผู้บริหารที่นี่หล่อมากเลยนะ เพิ่งเข้ามาไม่นานแต่จัดการทุกอย่างดีมาก” พี่เนมเอ่ยขึ้นเสียงเบามือก็กดลงบนคีย์บอร์ดทำงานไปด้วย
“เห็นเข้ามาั้แ่ฝึกงานแล้วนะ”
“นั่นสิ เก่งมากเลยนะว่าไหม”
“เก่งสิ ั้แ่รุ่นพ่อแล้ว ไม่มีประวัติเสียหายเลย” โห ดีจัง ฉันว่าน้อยคนนะที่จะพูดถึงเ้านายได้มากขนาดนี้และที่สำคัญพูดแต่เื่ดีไม่มีเื่แย่เลย เห็นพูดถึงบ่อยสุดก็คงเป็ประโยคที่บอกว่าหล่อ
ไม่มีใครหล่อเท่าแฟนฉันแล้วล่ะ
ฉันคิดกับตัวเองขำ ๆ วันนี้พี่ซีจะมารับกลับบ้าน เขาบอกว่าที่ทำงานเขาใกล้กับฉันเลยจะมารับมาส่งทุกวัน ฉันจะได้ไม่ต้องลำบากนั่งรถกลับเอง พอจะแย้งเขาก็แกล้งหลับไม่ฟังฉันเลย ฉันที่เถียงไม่ทันจำเลยต้องยอมทำตามที่เขา้า บทจะดื้อเขาก็ดื้อจนฉันปวดหัวเลยล่ะ
“ฟอง เย็นนี้ทานข้าวด้วยกันนะเลี้ยงต้อนรับ” พี่หนึ่งเดินออกจากห้องมาบอก พี่คนอื่นร้องดีใจที่จะได้ทานข้าวฟรี ฉันเองก็ยิ้มรับและตอบตกลง มือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งไลน์หาพี่ซีบอกว่าวันนี้พี่ ๆ ที่แผนกจะพาไปเลี้ยงต้อนรับ ส่งไปไม่ถึงนาทีพี่ซีก็ตอบกลับมา บอกแค่ว่าให้บอกเขาด้วยว่าไปร้านไหนจะกลับก็โทรบอกเขาจะได้มารับ
“ฟอง ๆ นั่งเลย พวกพี่สั่งไปแล้วล่ะ” ร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทเป็ร้านที่เรามาฝากท้องกันวันนี้ฉันเริ่มจะคุ้นเคยกับพี่ ๆ บ้างแล้วเพราะทุกคนน่ารักและเป็กันเองมาก มื้อเที่ยงก็ไปทานกับพี่ ๆ นี่แหละ นอกจากนี้พี่ ๆ ยังแนะนำร้านอาหารใกล้ ๆ กับที่ทำงานให้ด้วยเผื่ออยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง พอใกล้ถึงเวลาแยกกันฉันส่งข้อความบอกพี่ซีว่าจะกลับแล้ว รอเกือบสิบห้านาทีพี่ซีก็บอกว่าจอดรถรอที่ลานจอดรถของร้าน ระหว่างที่เดินออกมานอกร้านพี่ ๆ ที่จอดรถไว้ก็เดินไปที่ลานจอดรถพร้อมกับฉัน ทุกคนเอาแต่ถามว่าใครมารับฉันก็บอกแค่ว่าแฟนมารับ แล้วก็ถูกแซวไม่หยุดเลย เป็อันรู้กันทั้งแผนกว่าฉันคนนี้มีแฟนแล้ว
“งั้นพวกพี่กลับก่อนแล้วกันนะ เจอกันพรุ่งนี้”
“ค่ะพี่ สวัสดีค่ะ” ฉันเดินแยกจากพี่ ๆ สามสี่คนที่กำลังเดินไปที่รถตัวเอง มีพี่คนหนึ่งเดินมาทางเดียวกับฉัน รถพี่เขาจอดข้าง ๆ รถพี่ซีเลย พี่คนนั้นมองรถพี่ซีอย่างสงสัย ฉันเองก็รีบเปิดประตูรถเตรียมขึ้นรถเช่นเดียวกันเกรงว่าคนอาสามารับจะรอนาน
“รอนานไหมคะ?” ฉันถามพี่ซี
“ไม่ครับ พี่เพิ่งถึง” ระหว่างถามไถ่ฉันก็ปิดประตูรถไปด้วย มือก็รัดเข็มขัดนิรภัย พี่ซีมองฉันนิ่ง ๆ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เคลื่อนรถออกจากลานจอดรถเมื่อเห็นว่าฉันนั่งเรียบร้อยแล้ว
“พี่ทานข้าวหรือยัง”
“ทานแล้วครับ ทานกับพี่บุ้งพี่เชนมาน่ะ” อ้อ พี่ทั้งสองเป็เลขาพี่ซีน่ะ ฉันเคยได้ยินชื่อแล้วก็เคยเห็นหนึ่งแค่ครั้งสองครั้งเอง ตอนนั้นไปเดินห้างแล้วบังเอิญเจอพี่ ๆ ทั้งสองคนพอดี
“ทำงานเหนื่อยไหม วันแรกด้วยนี่”
“ไม่เหนื่อยค่ะ พี่ ๆ น่ารักมากเลยนะ สอนงานหนูด้วย”
“ดีแล้วครับ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจหรือ้าคำปรึกษาบอกพี่ได้เลยนะ”
“ได้เลยค่ะ แล้วงานพี่เยอะไหมวันนี้”
“ไม่เท่าไหร่ครับ แต่พรุ่งนี้มีประชุมตอนเช้า แค่คิดพี่ก็ง่วงแล้วล่ะ” พี่ซีหัวเราะน้อย ๆ จากนั้นเราก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย กระทั่งถึงคอนโด รู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่กลับมาถึงห้อง เหมือนทุกอย่างที่เราเจอมาตลอดทั้งวัน พอกลับมาถึงบ้านฉันก็ละทิ้งทุกอย่างที่หน้าประตูพอเข้ามาฉันจะรู้สึกปลอดโปร่งและรู้สึกสบายมาก เราทั้งสองอาบน้ำเสร็จก็นอนบนเตียง ฉันนอนหนุนแขนพี่ซีโดยที่คนตัวโตกำลังอ่านอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ไปพราง
“นอนได้แล้วครับ ฝันดีครับ” ริมฝีปากร้อนกดลงบนหน้าผากเนิ่นนานกว่าจะยอมผละออกห่าง
“ฝันดีค่ะ” ่ที่กำลังเคลิ้มหลับก็เหมือนรู้สึกว่าใครอีกคนกำลังทำอะไรสักอย่างบนนิ้วมือฉันด้วย แต่ไม่มีแรงที่จะลืมตาขึ้นมาดูเลย
===
เหลือไม่กี่ตอน พี่ซีก็จะจบแล้วนะคะ และเื่ต่อไปจะเป็ของพี่ซีนเนอะ พ่อหนุ่มเกมเมอร์คลั่งรัก