ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

    เช้าวันต่อมา เวลา 7:30 น. ปอร์โต้กำลังเร่งรีบกับการเเต่งตัวไปโรงเรียน ภารกิจของเขาจะจบลงเมื่อเขาเเต่งตัวเสร็จ เขารีบวิ่งลงบันไดเพราะเวลาตอนนี้จวนจะสายมากๆเเล้ว ความรีบเร่งก็ต้องสะดุดชะงักเมื่อเขาได้ยินเสียงพี่สาวตัวดีของเขาร้องทักเช่นทุกวัน

     "อรุณสวัสดิ์ไอ้เด็กผี เช้านี้แกกินยาพิษที่ฉันชงไว้ให้รึยัง?"

     "อืม เอาไว้ผมเลิกเรียนผมจะรีบกลับมาตอบคำถามพี่นะ..นี่ผมก็จะสายแล้วเนี้ย ไปนะ!"

     "เดี๋ยว…มีคนมาหาแกน่ะ เป็๞สาวสวยด้วยนะ"

     "เอาไว้ค่อยคุยนะ บอกเขามาอีกทีตอนเย็นละกัน ผมรีบ!"

     "ไอ้โต้! แกจะไม่แหกตาดูหน่อยหรอว่าใครมาหาแก เสียมาร-ยาทจริงๆ"

     "ทำไมผมต้องรู้ด้วยว่าเค้าเป็๲…..เธอ!..เธอมาที่นี่อีกทำไม?" น้ำมนต์เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี วินาทีนั้นปอร์โต้ก็มองเธอด้วยสายตาถลนราวกับจะบีบคอเธอให้ตายตรงนั้น น้ำมนต์ยิ้มแห้งๆแล้วเดินมาหาปอร์โต้ใกล้ๆ

     "เอ่อ..ฉัน ฉัน…"

     "อ่อ..กลัวก้างได้ยินสินะ…โอเค งั้นเอาเป็๲ว่าทั้งสองคนคุยกันตามสบายเลยนะจ้ะ พี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า วันนี้มีนัดทำเล็บซะด้วย"

     "ขอบคุณค่ะ พี่ปาร์ตี้"

     "เ๱ื่๵๹เล็กน้อยจ้า ส่วนแกไอ้โต้ หัดพูดจาด้วยคำพูดที่น่าฟังด้วย อย่าต้องให้สอน เข้าใจไหม แหม่!ต้องให้อารมณ์เสียเเต่เช้า!!" ปาร์ตี้หันมาขบกรามใส่น้องชาย ก่อนจะหันไปทำหน้าบ๊องแบ๊วใส่น้ำมนต์แล้วรีบเดินขึ้นบ้านไป ปอร์โต้วางรองเท้าลงก่อนจะเดินมานั่งขาไขว่ห้างที่โซฟา สีหน้ากับท่าทาง มันเเสดงออกอย่างชัดเจนว่า ตอนนี้น้ำมนต์ดูไม่เป็๲ธรรมชาติเพราะเธอไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อน..

     "เอ้า..มีอะไรก็รีบๆพูดมา ฉันจะรีบไปโรงเรียน"

     "เอ่อคือฉัน…คือว่า..เอ่อ..ฉัน…"

     "โอเค..ถ้าจะเป็๞ใบ้ ฉันไปนะ!!" ปอร์โต้หยิบรองเท้ามาใส่และกำลังจะลุกหนีไป จังหวะนั้นน้ำมนต์รีบคว้าเเขนเขาไว้พร้อมกับพ่นคำขอโทษออกไปอย่างลืมตัว

     "ฉันขอโทษ!!" ปอร์โต้หยุดชะงัก ก่อนจะหันหลังกลับมามองสาวตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าอย่างงงๆ

    "ขอโทษ?….เ๹ื่๪๫อะไร?"

     "เอาเป็๲ว่าฉันขอโทษกับทุกเ๱ื่๵๹ ฉันไปนะ"

     "อ้ะเดี๋ยวๆๆ.."

     "อะไรอีก ก็ฉันขอโทษไปแล้วไง.."

     "รู้ว่าขอโทษ เเต่ฉันยังไม่รู้ว่าเธอขอโทษฉันเ๹ื่๪๫อะไร นี่อย่าบอกนะว่าเธอเอาข่าวฉันไปขายให้สำนักพิมพ์!!"

     "เมื่อไหร่นายจะเลิกคิดว่าฉันเป็๲นักข่าวซักที นายไม่เห็นชุดนักเรียนที่ฉันใส่รึไง ฉันยังเรียนอยู่ย่ะ!!"

     "เออ..ลืมสังเกต เเต่เอ้ะ!!ชุดนักเรียนเธอนี่มัน..คล้ายกับของฉัน..เป้ะ!เลยอ่ะ นี่เธอเรียนที่ LPT หรอ ทำไมฉันไม่เคยเจอหน้าเธอเลย"

     "อย่าว่าเเต่นายเลย ฉันเองก็เพิ่งจะรู้นี่แหละว่าฉันเรียนที่นี่"

     "ฮ้ะ?...เธอว่าไงนะ?"

     "ฉันเพิ่งจะย้ายมาเรียนที่นี่และนี่ก็เป็๲วันแรกที่ฉันจะไปเรียน"

     "งั้นหรอ อืม..งั้นก็ตามสบายละกันนะ โรงเรียนนี้ชิวๆอยู่แล้ว"

     "อืม..งั้นฉันไปเรียนก่อนนะ"

     "อ้ะเดี๋ยว!! อย่าหลุดโฟกัสดิ เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าเธอขอโทษฉันเ๹ื่๪๫อะไร?"

     "เเต่นี่มันสายแล้วนะ ฉันไม่อยากไปเรียนสายตั้งเเต่วันแรกหรอกนะ"

     "อื้ม! ไม่สายเเน่นอนเดี๋ยวเธอไปกับฉันรับรองไม่สาย ทีนี้จะบอกได้รึยัง ถ้าเธอไม่บอกฉัน เธอต้องเดินไปเรียนเองนะและถ้าเดินไปตอนนี้ฉันว่ายังไงเธอก็ต้องสายอยู่ดี"

     "ฉันมีมอเตอร์ไซค์ย่ะฉันไปเองได้!! ปล่อย!"

     "ก็ยังไม่ได้อยู่ดีเพราะฉันไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้น ถ้าฉันยังไม่ได้คำตอบ!! บอกมา..เธอขอโทษฉันเ๹ื่๪๫อะไร?" ปอร์โต้จับมือของน้ำมนต์ไว้แน่น เขาตั้งใจไว้ว่าถ้าน้ำมนต์ไม่บอกเหตุผล เขาจะไม่ปล่อยเธอไปเรียนเเน่ๆ น้ำมนต์ไม่มีทางเลือกอื่นเพราะเวลาตอนนี้ก็กำลังจะสายแล้ว

      "ฉันขอโทษที่ฉัน…."

      "ฉันอะไร?"

     "ฉันขอโทษที่ฉันทำให้เกิดเ๱ื่๵๹วุ่นๆขึ้นเมื่อวานนี้และก็ขอโทษที่ทำให้นายต้องทะเลาะกับพ่อ! พอใจรึยังเล่า!!ปล่อยฉันได้แล้ว" 

     "แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันทะเลาะกับพ่อ?"

     "คือว่า….เอ่อ..ก็พ่อนายด่านายต่อหน้าฉันกับแม่เมื่อวานไง"

     "เเค่นั้นน่ะหรอ?"

     "ก็ใช่ไง..จะมีเเค่ไหนอีก หรือนายทะเบาะกับพ่ออีกรอบสอง?"

     "มันเ๹ื่๪๫ของฉัน..ไม่เกี่ยวกับเธอ!" น้ำมนต์ทำหน้านิ่วด้วยความโมโหและเสียฟอร์มเอามากๆ เธอรีบแกะมือปอร์โต้ออกจากมือเธอก่อนที่จะยืนกอดอกหันหลังให้ด้วยความเขิน ปอร์โต้ที่เห็นว่าน้ำมนต์เขินจนต้องหันหน้าไปทางอื่น เขาก็เผลอหลุดยิ้มออกมาทันที วินาทีนั้นเองปอร์โต้ก็คิดแผนเอาคืนได้ทันที..

     "เธอน่ะ จะขอโทษคนอื่น..เเต่หันหลังคุยกับเขาแบบนี้..มันเสียมารยาทนะรู้ไหม?" 

     "ก็ฉันขอ..ว้ายๆๆ.ว้าย!! โอ้ย!..เจ็บ!!" ปอร์โต้ใช้จังหวะที่น้ำมนต์ยืนหันหลังค่อยๆแกล้งเดินเข้าไปใกล้และพูดสอดน้ำเสียงผ่านช่องคอของน้ำมนต์ไป พอดีกับน้ำมนต์ที่หันหน้ามาเพื่อจะตอบ เเต่เมื่อเห็นว่าหน้าปอร์โต้อยู่ใกล้กับเธอไม่ถึงคืบ เธอจึงรีบผลักตัวเธอออกอย่างไม่ระวัง เธอเผลอไปชนเข้ากับมุมโซฟาจนก้นจ้ำเบ้าลงพื้นไป ปอร์โต้ที่เห็นแบบนั้นก็อดขำออกมาไม่ได้

     "ฮ้าฮ่าฮ่า!! นี่เธอ..ก้นใหญ่ขนาดนั้น ไม่ใช่กระเบื้องบ้านฉันเเตกเป็๲แผ่นแล้วหรอน่ะ ฮ่าฮ่าฮ้า"

     "ไอ้บ้า!..นี่นาย..นายแกล้งฉันหรอ!!"

     "ก็หายกันแล้วไงกับเมื่อวาน สบายใจละไปเรียนดีกว่า นี่เธอน่ะ อีก 10 นาทีจะสายแล้วนะ ถ้าไม่รีบล่ะก็..มีหวังได้ยืนคาบไม้บันทัดหน้าห้องแน่!…อ่อ..แล้วไอ้ซับในสีชมพูอ่ะ..มันไม่เข้ากับเธอหรอก ฉันว่าเปลี่ยนเป็๲สีฟ้าไหมจะได้ดู..เสล่อกว่าเดิม ฮ่าฮ่าๆ" น้ำมนต์โกรธจนแทบควันออกหู วันนี้เธอตั้งใจมาขอโทษเขาเเท้ๆ แต่กลับมาโดนเขาแกล้งซะอย่างนั้น น้ำมนต์รีบรวบกระโปรงแล้วลุกขึ้น เธอวิ่งตามหลังปอร์โต้ที่เดินออกไปก่อน พร้อมกับถอดรองเท้าเพื่อเล็งไปที่กลางหลังของปอร์โต้ เเต่ทว่ารองเท้ากลับปาไปผิดจุด เมื่อจู่ๆปอร์โต้ก็หันหน้ากลับมา!! ปั่ก!! ตุ่บ!!