"อ้อ ตัวนี้เอาไว้ล็อกปืนเพื่อความปลอดภัย กันปืนลั่นน่ะ ท่านต้องกดตรงนี้เพื่อปลอดล็อกออก ถึงจะยิงได้"อันดาพูดเสียงเบา เื่นี้ถ้าในนี้มีไส้ศึกแล้วเกิดเอาไปใช้คงอันตราย
"อ้อ ถ้าอย่างนั้นเวลาไม่ใช้แล้วคงต้องกดตรงนี้เพื่อไม่ให้มันยิงได้สินะ"แม่ทัพหยางเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
"ถูกต้องเอาล่ะท่านยืนให้มั่นคงและสมดุล บอกไว้ก่อนว่าแมกนั่มมันถีบแรงมากนะ"อันดาเตือนแล้วเธอก็ถอยออกมา
"ได้ขอบใจ"แม่ทัพหยางเล็งปืนตามที่อันดาสอนไว้ แล้วเหนี่ยวไกปืน
"ปัง!"เสียงปืนดังสนั่น แต่มันไม่โดนเป้ากลับไปโดนบางสิ่งที่อยู่หลังต้นไม้
"ข้าศึก!" หยวนอิงะโให้ทุกคนเตรียมรับมือ มีหน่วยสอดแนมเข้ามาแอบเห็นตอนที่แม่ทัพกำลังหัดยิงปืน แต่ประสาทััของแม่ทัพหยางนั้นเฉียบคม เขาจึงเปลี่ยนเป้าไปที่คนที่ซุ่มดูอยู่แทน
ถึงจะเคยเข้าเขตา และแม้จะเคยใช้ปืน ส่วนใหญ่เธอมีไว้ป้องกันตัว แต่ยิงกันจนตายต่อหน้าต่อตาอันดาเพิ่งจะได้เจอครั้งแรก
เธออยู่ในทีมแพทย์ที่เป้าหมายคือการรักษาชีวิตคน ไม่ใช่พรากชีวิต ถึงจะเข้าใจดีว่าในาต้องเอาตัวรอดแต่พอมาเห็นภาพการฆ่ากันต่อหน้าอย่างนี้เหมือนมีบางอย่างในความทรงจำกลับมาโจมตีเธอ
ในขณะที่ทุกคนกำลังหาที่กำบังแต่อันดากลับยื่นทื่ออยู่อย่างนั้น
ตอนนั้นมันมืดมาก มีเงาคนสองคน มีฟ้าร้อง และภาพของผู้หญิงคนนึงที่นอนจมกองเือยู่ เธอกล้วจนก้าวขาไม่ออก คนสองคนนั่นเหมือนเธอจะรู้จัก แต่เธอกลับจำไม่ได้ แล้วเืก็เต็มไปหมด
"ไอ้เด็กบ้าไม่กลัวตายหรือไง" แม่ทัพหยางที่วิ่งย้อนมาหิ้วตัวอันดาไป หงุดหงิดที่เห็นว่าเ้าเด็กปากกล้ากลัวจนตัวแข็งขนาดนั้น
อันดาตอนนี้เหมือนสติหลุดออกไปแล้ว ความทรงจำตอนนั้นขึ้นมาเปะปะไปหมด เท่าที่รู้ตอนนั้นมันมืดมากมาก แต่ฟ้าแลบครั้งนึงมันสว่างจ้า สว่างมากจนเห็นใบหน้าของคนคนนั้น
"ไม่นะ อย่าฆ่านาง อย่าฆ่านาง ไม่!" อันดาเหมือนคนกำลังเพ้อ แม่ทัพหยางได้แต่กอดเธอเอาไว้แน่น
"เ้าเด็กนี่พูดเื่อะไร อันดา! อันดา!" แม่ทัพหยางได้แต่เรียกชื่อของเธอเพื่อเรียกสติ
"อะไร เกิดอะไรขึ้น ข้าศึกบุกเหรอ"สติของเธอกลับมาแล้วหลังจากโดนตบไปฉาดใหญ่
"ะุหมด!"แม่ทัพหยางบอกเธอ
"อ้อ" เธอล้วงไปหยิบกลองะุแล้วยื่นให้
"อยู่ตรงนี้ อย่าไปไหน เดี๋ยวข้าจะกลับมารับเ้า"แม่ทัพหยางพูด
"เหมือนตอนนั้นก็มีคนบอกเธอว่าอยู่ตรงนี้อย่าไปไหน เดี๋ยวข้าจะกลับมารับ แต่คนนั้นไปนานมาก เธอกลัวเพราะได้ยินเสียงหมาป่า จึงวิ่งเตลิดจนมาพบคุณตา คุณตาคนนั้นบอกว่าให้เดินออกจากพุ่มไม้ไปจะมีคนมาช่วย
เธอจึงเดินออกไป แล้วก็เจอกับพวกฟาเบรียนที่เพิ่งจะออกภาคสนามครั้งแรกเหมือนกัน
ทั้งหมดเธอจำได้แค่นั้น เธอเพิ่งจะจำได้ว่ามีอีกคนที่บอกให้เธอรอ เธอมักจะฝันถึงภาพนั้นซ้ำๆ กัน เขาบอกเธอว่าให้รออยู่ตรงนี้ ที่แท้เขาก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นด้วย แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้รอ เธอสงสัยมาตลอดว่าคนคนนั้นจะกลับมารับเธอหรือไม่นะ
รออยู่พักใหญ่ๆ แม่ทัพหยางก็กลับมา มีแผลเล็กๆ ที่แขน
“ไปกันเถอะ ปืนของเ้าช่วยได้มากจริง” เขาประหยัดะุสุดๆ เล็งที่หัวทุกคน ตอนนี้ข่าวเื่ที่ทัพของเขามีอาวุธวิเศษก็แพร่กระจายออกไปที่กองทัพของศัตรูแล้ว
ที่จริงเขาสามารถฆ่าได้ทั้งหมด แต่ไม่ทำ กลับเหลือคนไว้เล่าหนึ่งคนและพยานรู้เห็นอีกหนึ่งคนเพื่อให้ไปเล่าสิ่งที่ตัวเองเห็นเพื่อข่มขวัญศัตรู ถึงแม้ว่าตอนนี้ทหารเหลือน้อยและยังไม่ได้กลับฐานทัพใหญ่พวกมันก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลย
“คุณกลับมาจริงๆ เหรอ” อันดามองหน้าเขา เธอจะร้องไห้แล้วนะ
“ข้าบอกข้าจะกลับมาก็ต้องกลับมาสิ ต่อให้มีกองทัพศัตรูคั่นกลาง ถ้าข้าบอกจะกลับมารับก็เป็ตามนั้น” ตอนนี้เขารู้สึกว่าเ้าเด็กนี่คงเสียขวัญเอามากๆ ในขณะที่ไม่รู้จะปลอบยังไง อันดาก็พุ่งเข้ามากอดเขา เวลาที่เธอกลัวก็มักจะกอดฟาเบรียนพ่อของเธอ แต่การกอดท่านแม่ทัพก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้เช่นกัน
เสียงหัวใจของท่านแม่ทัพทำให้เธอสงบใจได้อย่างน่าประหลาด ที่น่าประหลาดคือเธอสงบใจจนหลับคาอกท่านแม่ทัพจนเขาต้องแบกเธอขึ้นบ่าแล้วพาไปที่กระโจม
“เด็กน้อยเอ๋ย หลับเข้าไปได้ยังไงกันเ้านี่” แม่ทัพหยาวางอันดาบนเตียงของเขาที่จัดให้ใหม่แล้วเอาอ่างน้ำมาเช็ดหน้าที่มอมแมมให้เธอ แต่เมื่อเขาเช็ดหน้าให้เธอเสร็จแล้ว ขนตายาวเป็แพ จมูกโด่งสวยปากสีแดงเรื่อ พวงแก้มสีชมพู ไอ้หนูนี่หน้าตาน่ารักเกินไปแล้ว ถ้าเป็ผู้หญิงจะสวยแค่ไหน
เขาถอดแว่นและหมวกหนังออกก็ัักับผมสีน้ำตาลนุ่มสวยแต่สั้นเอามากๆ หรือว่าเ้าเด็กนี่จะเป็กำพร้ากัน ถึงได้ตัดผมสั้น หรือว่าเป็นักโทษ แต่ว่าเด็กอย่างนี้จะไปทำอะไรผิดมหันต์ขนาดโดนตัดผมได้เล่า หรือว่าคงจะถือจารีตคนละอย่างกันกระมัง
เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เอาผ้ามาห่มให้เ้าเด็กอันดาที่นอนหลับสบายไปแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเจอการสู้รบขนาดนี้ยังหลับได้ ส่วนตัวเขาเองก็เดินออกไปเยี่ยมองค์รัชทายาทที่พักฟื้นอยู่
“เสด็จอา” องค์รัชทายาททำความเคารพชินอ๋องผู้เป็อา
ใช่แล้วแม่ทัพหยางเจียจุ้นก็คือชินอ๋องที่เป็อนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและเป็อาแท้ๆ ขององค์รัชทายาท แต่ในกองทัพ เขาให้ทุกคนเรียกตำแหน่งแม่ทัพไม่อนุญาตให้เรียกตำแหน่งอื่น
“เรียกข้าว่าท่านแม่ทัพ” ชินอ๋องยังคงเข้มงวด
“ท่านแม่ทัพข้าขออภัยที่ขัดคำสั่ง” รองแม่ทัพหยางเฟยหลงยอมรับผิดที่ใจร้อนพาทหารออกไปลาดตระเวนจนถูกดักโจมตี
“เข้าจะถูกลงโทษตามกฎโดยไม่ละเว้น เอาไว้เ้าหายดีก่อน แล้วตอนนี้เป็อย่างไรบ้าง” แม่ทัพหยาง
“องค์รัชทายาททรงดีขึ้นมากเลยพ่ะย่ะค่ะแถมตอนนี้ไม่มีไข้ เืลมเดินได้สะดวกกว่าก่อนด้วย ยาของเ้าหนูอันดาดีจริงๆ” ท่านหมอเจียงอดชื่นชมไม่ได้ เพราะสภาพขององค์รัชทายาทก่อนที่เ้าหนูนั่นจะฉีดอะไรใส่องค์รัชทายาทนั้น เขาเหมือนคนที่กำลังจะตายเพราะตัวเย็นชีพจรก็อ่อนจนไม่รู้ว่าจะสามารถกู้กลับมาได้หรือไม่ แต่ตอนนี้ถึงแม้จะยังอ่อนแรงอยู่แต่สามารถลุกขึ้นมานั่งเจรจาได้ นี่ก็เป็เื่ที่มหัศจรรย์มากสำหรับหมอที่มีประสบการณ์มากว่ายี่สิบปีอย่างเขา
“เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหนหรือขอรับ” หยางเฟยหลงถามหาเด็กอันดา
“หลับไปแล้ว พรุ่งนี้เจอเขาก็ทำตัวดีๆ หน่อย เ้าทำตัวแย่มากตอนที่เขารักษาให้เ้า” แม่ทัพหยางกำชับหลานชาย
“ได้พะ เอ้อขอรับ” รัชทายาทรับปาก และแปลกใจมากที่อาของเขาให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้
ในขณะที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างอบอุ่นนั้น ในฝันอันดาก็ได้เจอกับคนที่เธอ้าพบด่วนที่สุด
“โห คุณตา หนูนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณตาเสียแล้ว แล้วหนูก็นึกว่ามิติหายไปแล้วด้วย ตอนลมหอบมาหนูเกือบตายเลยนะคะ” อันดาพอเห็นหน้าคุณตาที่เปรียบเสมือนครูของเธอก็บ่นออกมาทันที
“เ้ารู้หรือไม่ว่าเ้าอยู่ที่ไหน” คุณตาหรือเซียนไผ่เขียวถามเธอขึ้นมา
414
