บทที่4 หนูน้อยชิงถาน
เฉินหนานนั่งคุยกับคนทั้งสามก่อนแน่ใจว่าแม่เขาไม่ต้องไปโรงพยาบาล ยังไงพนักงานอีกสองคนคือเสี่ยวมี่และยี่ซีาเ็พอสมควรจึงถูกส่งไปโรงพยาบาล เฉินหนานให้นอนห้องที่ดีที่สุดในโรงพยาบาล ไม่นานก็มีรถหรูเข้ามาจอดหน้าร้านเขาแต่งตัวเป็ผู้ดีร่างกายกำยำหน้าตาเหมือนกับฟู่รินและฟู่หลง ฟู่เทียนพ่อของทั้งสองเดินเขามาพร้อมทำสีหน้าใกับภาพของร้านที่ข้าวของที่พังกระจัดกระจายและมองไปที่มุมหนึ่งของร้านก็เห็นทั้งสี่คนนั่งอยู่
“เกิดอะไรขึ้น”
“พ่อ”ทั้งสองเล่าเื่ให้ฟังอย่างรวดเร็ว ฟู่เทียนสีหน้าเปลี่ยนเป็หน้าเกลียดทันทีพร้อมกับความโกรธ จะไม่ให้โกรธได้อย่างไรเดิมทีภรรยาเขารอวันตายอยู่แล้วทว่าเฉินหนานกลับรักษาให้หายได้แล้วกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง แต่ว่าวันที่เขาจะมาขอบคุณกับมีคนมาทำร้ายผู้มีพระคุณจนร้านพังและาเ็ซ้ำคนที่ทำร้ายยังเป็ลูกชายที่มาขอให้เขาช่วยเื่ธุรกิจลงทุนอีก
“เฉินหนานไม่ต้องกลัวเดี๋ยวลุงจะจัดการให้”
“ไม่เป็ไรครับคุณลุงฟู่ผมจัดการไปแล้วแค่เตือนเขาว่าอย่ามายุ่งกับผมก็พอ”
“เช่นนั้นก็ดีงั้นเราไปหาที่คุยกันเถอะที่นี่พังหมดแล้วเดี๋ยวลุงจะจัดการเื่ร้านให้เเอง”
ห้องอาหาร วินเทอร์ ทั้งห้านั่งอยู่ในห้องแขกผู้ทรงเกียรติอาหารถูกจัดเรียงเต็มโต๊ะลั่วอันอันทำตัวไม่ถูกกับร้านหรูแบบนี้ส่วนเฉินหนานก็สบายๆ
“เฉินหนานลูกป้าเคยบอกไว้ว่าใครรักษาป้าได้จะให้เงินร้อยล้านหยวน”ไม่ทันพูดจบเฉินหนานยกมือ
“ป้าครับผมรักษาไม่ได้้าของตอบแทนเลยอีกอย่างมันเป็สิ่งที่ผมควรทำบ้านผมก็ไม่เดือดร้อนอะไรด้วยครับการพบกันถือเป็วาสนา”ไป๊หยุนซวงมองไปที่เฉินหนานอย่างมีความหมาย คิดในใจว่าจะมีสักกี่คนที่ปฏิเสธเงินร้อยล้านหยวนและยังเป็ครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยฐานะพอมีพอกินอีกด้วย ทว่ามีความสามารถเพียงนี้แต่กลับไม่เย่อหยิ่งและมีคุณธรรมอีกด้วยอีก ทั้งการวางตัวที่เหมาะสมชั่งเป็คนที่โดนเด่นเสียจริง ไป๊หยุนซวงผ่านโลกมามากเธอดูคนออกในทันทีว่าเฉินหนานจะต้องประสบผลสำเร็จในอนาคตอันใกล้นี้แน่นอน
“ได้ยินว่าเธอศึกษาการแพทย์แผนจีนมาหรือ”
“ใช่ครับ”ได้ยินดังนี้ลั่วอันอันก็ขมวดคิ้วงามๆของเธอทันที
“ลูกแม่ไปเรียนมาตอนไหนกัน”อันอันถามด้วยความสงสัยเพราะลูกชายเธอเอ๋อถึงหนึ่งปี
“แม่ครับที่ผมหายได้เพราะมีอาจารย์แพทย์แผนจีนมารักษาให้ จากนั้นผมก็เรียนกับเขามาพอสมควรและมอบตำราโบราณให้ผมมาศึกษาต่อครับ”เฉินหนานไม่รู้จะอธิบายยังไงจึงโกหกแม่ของเขาไป แม่ของเขาก็ไม่ได้เชื่อทุ้งหมดทว่าในเมื่อลูกชายไม่ได้ทำร้ายใครจึงไม่ถามอะไรมาก
“เช่นนี้เอง”
“ในเมื่อเธอเป็ผู้พระคุณกับเราก็อย่าเกรงใจเราเลยมีอะไรก็บอกเราได้นะ”
“ขอบคุณครับคุณลุง”ฟู่เทียนเองก็ดูคนออกเช่นกันรักษาความสัมพันธ์กับเขาไว้จะเป็การดี
“ในเมื่อเธอไม่เอาเงินร้อยล้านแม่ของเธอบอกว่าเธอใกล้จะเข้ามหาวิทยาลัยในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าป้าสามารถช่วยเธอได้นะ”
“ขอบคุณครับคุณป้าไว้ผมเลือกมหาวิทยาลัยได้แล้วผมไม่เกรงใจแน่นอนครับ”ไป๊หยุนซวงดีใจมาก เธอมีความรู้สึกผูกพันกับครอบครัวนี้
“น้องสาวอันอันลูกเธอชั่งดีจริงๆ
“แม่คะถ้างั้นเราพาเฉินหนานไปดูที่ดินที่เขาเหม่ยด้วยดีไหมคะ”ไป๊หยุนซวงตาเป็ประกายเดิมทีเธอกำลังคิดว่าให้ลูกสาวกับเฉินหนานสนิทกันอยู่แล้วไม่คิดเลยว่าลูกสาวก็สนใจเฉินหนานเธอยิ้มอย่างพอใจ
“เขาเหม่ยหรือครับมีอะไรหรือเปล่า”
“อ้อ เรากำลังจะซื้อที่ดินที่เขาเหม่ยมาทำการพัฒนาเป็เมืองใหม่น่ะ”ฟู่เทียนอธิบายเฉินหนานตาเป็ประกาย
“น่าสนใจมากครับผมก็สนใจเกี่ยวกับการทำธุรกิจอยู่เหมือนกัน”ตอนนี้แม่ของเฉินหนานก็ขมวดคิ้ว ผิดกับคนทั้งสามที่ตะใจกับคำพูดของเฉินหนาน อะไรกันเล่าเขาแค่สิบเจ็ดแต่คิดจะลงทุนทำธุรกิจแล้วนี่ไม่ได้แปลว่าเขาเป็คนที่สุดยอดหลอกหรือ
“ลูกแม่สิ่งสำคัญคือตั้งใจเรียนนะลูก”
“เธออยากทำธุรกิจงั้นหรือ”
“ใช่ครับผมพอมีเงินลงทุนอยู่บ้าง”เฉินหนานคิดว่าอยากคุยกับทั้งสามคนต่อทว่าแม่ของเขาอยู่ด้วยจึงไม่ค่อยสะดวก
“งั้นอันอันเรากลับกันก่อนเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่งส่วนลูกชายเธอเดี๋ยวให้ฟู่รินไปส่งแล้วกันเธอขยิบตาให้”ไป๊หยุนซวงรู้ว่าเฉินหนานไม่สามารถพูดอะไรต่อหน้าแม่เขาได้จึงได้พาเธอกลับแต่อันอันคิดไปอีกแบบเมื่อมองฟู่ริน
“ชั่งเป็ผู้หญิงที่ร้ายกาจเสียจริง”เฉินหนานคิด
“เอาล่ะเธอสนใจทำธุรกิจแบบไหนล่ะ”
“ผมมีหลายโครงการมากๆครับยังไงผมอยากไปดูที่เขาเหม่ยดูก่อน”
“เธอนี่หน้าสนใจจริงๆ”
“เฉินหนานงั้นถ้านายทำอะไรขอฉันหุ้นด้วยสิ”ฟู่หลงพูด
“ทำไมถึงจะไม่ได้ล่ะ”
“งั้นเราถือว่าเป็เพื่อนกันแลนะ”
“ตกลง”เฉินหนานไม่อยากใช้ชีวิตเหมือนในแดนเซียนอีกแล้วเขาอีกอย่างครอบครัวนี้ก็ดีกับแม่ของเขาเขาจึงเปิดใจเล็กน้อย
“งั้นนายพอมีผู้จัดการเก่งๆแนะนำไหม”ทั้งสามคิด
“เอาแบบอันดับต้นๆนะ”ฟู่รินตาเป็ประกาย
“มีสามคนที่ชื่อดังมากๆ คนแรก หยานชิงเยว่ คนที่สองจางลั่วเฉิน คนที่สามเจ๋อิ”
“งั้นช่วยหาเบอร์ของทั้งสามให้หน่อยได้ไหมครับพี่ริน”เธอขมวดคิ้ว
“ห้ามเรียกพี่เรียกว่ารินเฉยๆเธอเป็เพื่อนอาหลงก็เป็เพื่อนฉันด้วย”หน้าเธอแดงน้อยๆฟู่เทียนเองก็แปลกใจกับลูกสาวจอมหยิ่งของเขาที่วันนี้ทำตัวสนิทสนมกับคนอื่น ฟู่หลงหนักกว่าทำหน้าประหลาดๆให้เธอ
“นายจะมองฉันทำไมอาหลง”
แลังจากนั้นฟู่รินก็ไปส่งเขาที่ร้านกาแฟ เช้าวันต่อมาเฉินหนานกำลังนั่งบ่มเพาะอยู่บนที่นอนวันนี้เป็วันเสาร์ แต่เฉินหนานตั้งใจไปห้องสมุดเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีของโลกนี้ จริงอยู่ว่าที่แดนเซียนมีเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าไปกว่าที่โลกนี้มากทั้งการบ่มเพาะและเทคโนโลยีนั้นพัฒนาควบคู่กันไปจนถึงขีดสุด ทว่าทั้งหมดใช้พลังิญญาขับเคลื่อนต่างจากโลกตอนนี้ที่ใช้ไฟฟ้าและน้ำมันเขาจึงต้องหาจุดที่เชื่อมโยงกันเพื่อพัฒนาให้ทันแดนเซียนต่อจากไปห้องสมุดเขาจะไปตลาดสมุนไพรต่อ เมื่อเฉินหนานเดินลงมาก็พบว่ามีกลุ่มคนงานจำนวนมากรวมไปถึงไป๊หยุนซวงและฟู่หลงมี่กำลังคุยกับแม่เขาอยู่
“มีอะไรกันหรือครับ”
“อ่อตื่นแล้วหรือลูกวันนี้พี่หยุนซวงพาช่างมาซ่อมร้านและต่อเติมร้านทีเดียวเลย”
“โอ้ งั้นหรือดีจังขอบคุณครับป้า”เธอยิ้มให้
“แล้วน้องไปไหนครับแม่ผมไม่เห็นเลย”
“น้องไปงานของโรงเรียนน่ะ”เฉินหนานไม่ถามอะไรต่อ
“นายจะไปไหนน่ะเฉินหนาน”ฟู่หลงถาม
“ฉันจะไปห้องสมุดใกล้สอบแล้วน่ะ”
“งั้นหลังสอบเราไปฉลองกัน”
“ได้สิ”จากนั้นเฉินหนานก็ไปอ่านหนังสือเกี่ยวกับเครื่องยนต์กลไก คอมพิวเตอร์ การเพราะปลุกและเทคโนโลยีหลายๆแบบเอามาปรับใช้ในอนาคต
“จะเป็ยังไงนะถ้าฉันสร้างมือถือที่สามารถสร้างภาพเสมือนจริงได้”เมื่ออ่านมากขึ้นก็เกิดความคิดใหม่ๆมากขึ้น โลหะแร่ผสม ทุกอย่างเขาจัดเก็บและย่อยมันออกมาเป็ส่วนๆสมมุติฐานมากมายอยู่ในหัวเขา เวลาผ่านไปจนเขารู้สึกพอใจกับความรู้ที่ได้รับวันนี้ใครจะรู้ว่าตอนนี้เขาสามารถทำให้อาจารย์ดังๆในโลกต้องมานั่งเรียนกับเขาได้เลย เฉินหนานเดินออกมาจากห้องสมุดแม้เป็วันหยุดแต่ว่านี่เป็่ใกล้สอบนักเรียนจึงมีอยู่เยอะพอสมควร รถเฟอร์รารี่สีขาวมาจอดหน้าห้องสมุดหญิงสาวผมยาวสวมชุดสีดำดูมีเสน่ห์ดึงดูดชุดของเธอเผยผิวขาวเนียนบางส่วนดูแสบร้อนใบหน้างดงามหน้าอกอวบขาวแน่นก้นกลมกลึงเปิดประตูรถออกมา
“เธอมาทำอะไรมาอ่านหนังสือหรือ”เฉินหนานถามยิ้มๆ
“อ่านหนังสือบ้านนายสิฉันเรียนจบแล้ว”
“แล้วมาทำอะไร”
“มารับนายไง”
“รับฉัน”
“ใช่”
“ไปไหนหรือ”
“ไปทานข้าวเย็น”
“แต่ฉันต้องไปตลาดสมุนไพรก่อน”
“งั้นจะรออะไรไปขึ้นรถ”เฉินหนานเอามือกดขมับปวดหัวทันที เธอจะฆ่าเขาหรือไง สายตาที่คนมองมาราวกับจะกินร่างของเขาด้วยความแค้นจะไม่ให้แค้นได้อย่างไรเหย่าหลันและฟู่รินใครจะไม่รู้จัก แต่ว่ามารับเฉินหนานทั้งสองคนเนี่ยนะเฉินหนานผู้หน้าสงสารนี่ไม่ใช่ความผิดนายเขาคิดในใจ
“รินเธอมาแค่กินข้าวกับฉันเนี่ยนะ”
“ไม่ได้หรือไง”
“แล้วต้องแต่งตัวขนาดนี้”เธอยิ้มอย่างภูมิใจ
“นายไม่ชอบหรือไง”
“แล้วมันเกี่ยวกับฉันด้วยหรือ”
“แน่นอนสิ”เฉินหนานถอนใจ
“แล้วรู้ได้ไงฉันอยู่ที่นี่”
“อาหลงบอก”เฉินหนานหมดคำพูด
“ก็ได้ๆไปก็ไป”เธอหันมายิ้มอย่างน่ารัก
เขาเดินซื้อสมุนไพรกว่าหน้าสิบชนิดหมดไปว่าล้านหยวนฟู่รินตาโตที่เขามีเงินเยอะขนาดนี้เธอไม่คิดว่าร้านกาแฟจะทำเงินได้ขนาดนี้
“นายเอาเงินมาจากไหนเนี่ย”
“พอดีหนานฮาวมันให้มาห้าสิบร้านน่ะ”
“นายนี่ร้ายจริงๆ”
“เธอว่าฉันไม่ได้นะมันมาหาเื่แม่ฉันก่อน”ทั้งสองถูกคนจ้องมองอย่างประเมินเฉินหนานสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนธรรมดาๆเดินกับนางฟ้าใครจะไม่มองที่น่าแปลกฟู่รินกับเดินตามโดยไม่บ่นเลยสักคำแถมดูมีความสุขเสียด้วย
“ดูนั่นฟู่ริน”
“โอ้เธอสวยมากๆ”
“เธอมากับคนคนใช้หรือ”
“แต่เขาก็หน้าตาดีนะ”
“แต่เธอซื้อสมุนไพรไปทำไม”
“ฉันอยากถ่ายรูปกับเธอจัง”เสียงคนที่มองมาที่พวกเขาต่างชื่นชมฟู่รินแต่ดูถูกเฉินหนานช่วยไม่ได้ทั้งสองแตกต่างเกินไป
“ฉันว่าเธอแต่งตัวเกินไปจนทำให้ฉันดูเป็คนใช้เลยเนี่ย”เธอหัวเราะ
“ช่วยไม่ได้นะฟู่รินจอมหยิ่งผู้นี้สวยเกินไป”
“ต่อหน้าแม่ฉันทำไมเธอเรียบร้อยจัง”เธอหัวเราะแล้วหน้าแดง
“นายไม่ต้องรู้หรอกน่า”
“เราจะไปกินอาหารข้าที่ไหนดีริน”
“ในห้างฟูมูลห้างนี้ของฉันเอง”
“โอ้วันนี้ฉันกินฟรีสินะ”
จากนั้นทังสองมาถึงห้างฟูมูล ห้างฟูมูลถือเป็ห้างระดับห้าดาวมีทุกอย่างครบวงจรทุกอย่างอยู่ในระดับท็อปรวมถึงมีแบรนด์รถยนต์ดังๆขายอยู่ในห้างด้วย เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาพนักงานทุกคนโค้งคำนับตลอดทางฟู่รินเพียงยกมือเบาๆให้พวกเขา
“นายมานี่ที”
“ครับบอส”
“เอาของที่เขาไปส่งตามนี้ระวังด้วยของมีค่ามาก”ฟู่รินสั่งแบบหยิ่งๆ
“ได้ครับบอส”เฉินหนานเดินผ่านหลายร้านเขามองไปรอบๆเห็นคอมพิวเตอร์แบรนด์ดังขายอยู่จึงสนใจ
“นายสนใจหรือ”
“ฉันคิดว่าจำเป็นะอาจต้องใช้ในอนาคต”
“นายมานี้”เธอเรียกพนักงานในร้านคอมพิวเตอร์คนหนึ่งมา
“ครับคุณหนู”เนื่องจากชายคนนี้เป็พนักงานธรรมดาจึงไม่ได้เรียกบอส
“เอาคอมพิวเตอร์แบบที่ดีทีสุดแบบพกพาและแบบตั้งโต๊ะไปส่งตามนี้และทุกอย่างต้องพร้อมใช้งาน”
“ได้ครับ”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ
“เธอไม่ให้ฉันดูระบบมันก่อนหรือไง”
“ฉันอยากกินข้าวแล้วนี่”
“ก็ได้ๆกินข้าวๆ”เฉินหนานหมดคำพูด ทั้งสองเดินไปจันถึงร้านอาหารทว่าเฉินหนานไปเห็นร้านขายมือถือและเหมือนว่าเจอคนรู้จักจึงเดินเข้าไป
“เธอเข้าไปก่อนนะ”ฟู้รินทำคิ้วย่นแต่ก็เดินไป
เฉินหนานเห็นเด็กสาวน่ารักผิวขาวมีรักยิ้มสองข้างมีเขี้ยวน้อยๆน่ารักมีหลายส่วนหน้าคล้ายกับเขาเธอกำลังร้องไห้อยู่
“หนูไม่ได้ขโมยนะคะ”
“อย่างมาโกหกแกเดินผ่านอยู่แถวนี้คนเดียวจะไม่ใช่แกได้ยังไง”ชายอ้วนหัวล้านยืนชี้นิ้วไปที่หน้าของเด็กน้อยคนนี้
“นี่คุณคะอย่ามาดุลูกศิษย์ฉันนะเธอหลงทางจึงไม่รู้จะไปไหนจึงเดินวนไปมา
“อย่ามาโกหกแค่โรงเรียนจนๆจะมาเดินในห้างนี้ได้ยังไง”
“นี่คุณร้านคุณขายมือถือหรือขายเพชรกันแน่ถึงได้โวยวายใหญ่โตขนาดนี้”
“แบรนด์ของเราเป็แบรนด์ดังราคาก็แพงมากเธอเห็นไหมของตั้งโชว์มันหายไป”
“แล้วมีหลังฐานอะไรมาว่าลูกศิษย์ฉัน”
“สวมเสื้อผ้าจนๆแบบนี้ก็ต้องมาขโมยอยู่แล้ว”เฉินหนานขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น” ฮือๆ พี่ชายเด็กสาวแปดขวบวิ่งมาเกาะขาเฉินหนานไว้
“นี่ทำเป็ขบวนการเลยสินะแต่งตัวจนๆ”เฉินหนานย่อตัวลงไปปลอบน้องสาว
“เกิดอะไรขึ้นครับครู”
“อ่อเฉินหนานวันนี้ทางโรงเรียนพานักเรียนมาดูงานแสดงที่ทางโรงเรียนจัดขึ้นชั้นบนแต่ชิงถานบอกว่าปวดห้องน้ำจึงเดินไปห้องน้ำแต่ว่าเธอหลงทางแล้วถูกนายคนนี้หาว่าขโมยโทรศัพท์”เฉินหนานขมวดคิ้ว
“ขอโทษด้วยนะครับน้องสาวผมไม่ใช่เด็กแบบนั้นหลอกครับผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว”
“แก่มันก็พวกเดียวกันฉันจะจับส่งตำรวจ”เฉินหนานขมวดคิ้ว ไม่มีประโยชน์ที่ใช้เหตุผลกับคนตรงหน้า
“งั้นราคาเท่าไรผมจะจ่ายคืนให้”
“เห็นไหมล่ะแกเอาไปจริงๆแล้วถูกจับได้จึงจายเงิน”เฉินหนานขมวดคิ้ว กำลังจะพูดแต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“นายอยู่ไหนอาหารจะมาแล้วนะ”
“ขอโทษทีมีเื่น่ะ”ฟู่รินขมวดคิ้ว
“งั้นเดี๋ยวฉันไปหา”
“ไม่ต้องพูดมากราคามือถือเท่าไร”เฉินหนานเริ่มจะโกรธแล้วเหมือนกัน
“พี่ชายแต่หนูไม่ได้ขโมยนะทำไมต้องเสียเงินให้คนอ้วนนี้ด้วย”
“แก”ชายอ้วนกำลังจะเดินมาตบหน้าเด็กแต่เฉินหนานจับมือของเขาแล้วเหวี่ยงออกไป
“เกิดอะไรขึ้น”ชายอ้วนเห็นฟู่รินจิงเข้ามาประจบประแจงทันที
“คุณหนูครับเื่เล็กน้อยสองคนนี้ขโมยโทรศัพท์ทางร้านเรา”
“นายหมายถึงชายคนนี้”ฟู่รินชี้ไปที่เฉินหนาน
“ใช่ครับคุณหนูดูชุดสิครับแค่คนจนๆยังกล้ามาเดินในห่างระดับห้าดาว”
“ออกไป”ฟู่รินแผดเสียงดัง
“แกได้ยินแล้วนี่ออกไปจากห้างแล้วเอาเงินมาจ่ายด้วยสามหมื่นหยวน”เฉินหนานยืนนิ่งไม่พูดอะไร
“ฉันหมายถึงนายและร้านของนายต่อไปนี้จะไม่มีร้านนี้ในห้างของฉัน”ชายอ้วนมือสั่นกับการเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็หลังมือในตอนนี้
“คุณหนูเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าครับสองคนนี้เป็คนขโมยโทรศัพท์ผม”
“นายคิดว่าแขกที่ฉันพามาจะขโมยของที่นายขายงั้นหรือออกไปจากห้างฉันได้แล้ว”ชายอ้วนคุกเข่าลงอ้อนวอน เขาพยายามหลายปีกว่าจะเข้ามาขายในห้างนี้ได้แต่ตอนนี้มันจบแล้วและความแค้นทั้งหมดไปอยู่ที่เฉินหนานแทน
“หนูน้อยเป็ใครกันน่ารักน่าเอ็นดู”เธอแอบหลังเฉินหนาน
“นี่น้องสาวฉันเองเธอชื่อชิงถาน”ดวงตาฟู่รินเป็ประกาย
“พี่สาวเป็แฟนพี่ชายหรือคะ”ฟู่รินวิ่งไปกอดเธอทันทีแต่เฉินหนานหมดคำพูด
“พูดจาดีมากชิงถาน”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ
“ครูครับเดี๋ยวผมพาน้องกลับเอง”
“อืมได้งั้นครูพานักเรียนที่เหลือกลับก่อน”
“ขอบคุณมากครับ”
หลังจากนั้นทั้งสามก็ไปทานอาหารด้วยกันเมื่อชิงถานรู้ว่ารินเป็ใครแล้วก็พูดไม่หยุดวันนี้ชิงถานมาเรียนนอกสถานที่ในวันเสาร์จึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
“ทำไมนายไม่ซื้อมือถือให้น้องล่ะ”
“ฉันจน”ฟู่รินมองอย่างดุๆ
“นายซื้อสมุนไพรเป็ล้านเนี่ยนะจน”เฉินหนานยิ้มป่วยๆ
“แม่ของหนูเคยซื้อให้ค่ะแต่ว่ามันพังไปแล้ว”
“พี่สาวซื้อให้เอาไหม”เธอหันไปมองเฉินหนาน
“ได้สิชิงถานพี่สาวคนนี้รวยจะตายเอาไปเถอะ”ชิงถามยิ้มอย่างน่ารัก
“ขอบคุณค่ะพี่ริน”
2K
