ไรเดน ธอร์น

เสียงแพะร้องขึ้นมาจากคอกเล็กหลังบ้าน เสียงนั้นดังจนแทรกเข้ามาในความเงียบที่เหลือจากจดหมายได้อย่างแม่นยำ

ไรเดนสะดุ้งหลุดจากความคิด รีบลุกขึ้นพร้อมจดหมายในมือ

"เออ...เ๯้าดอรี่ เป็๞อะไรอีกล่ะ"

เขาวิ่งไปที่คอกไม้เล็กๆ ใต้เงาต้นโอ๊ก ด้านหลังบ้าน

ที่นั่นมีแพะตัวหนึ่ง—ขนฟูสีขาวสะอาดตาราวกับหิมะ ตาของมันเป็๲สีม่วงเข้มและเรืองแสงจางๆ ในความมืด มันชื่อว่า ดอรี่

ดอรี่ไม่ใช่แพะธรรมดา

มันไม่เคยโต ไม่เคยเจ็บป่วย และบางครั้ง...มันเหมือนจะ รู้ทันความคิดของไรเดน

แพะเ๯้าปัญหาตัวนี้ชอบเดินเตร็ดเตร่ไปในที่แปลกๆ หายตัวจากคอกไปทั้งคืน แล้วโผล่มาตอนเช้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมดอกไม้ประหลาดที่ไม่มีในหุบเขานี้ติดเขากลับมาด้วย

ไรเดนยื่นหญ้าสดเข้าไปในรางไม้

ดอรี่ไม่กินทันทีเหมือนทุกครั้ง แต่มองเขาด้วยสายตานิ่งลึกจนไรเดนขนลุก

“...จะไม่พูดอะไรเลยเหรอ ดอรี่”

แน่นอน แพะไม่พูด

แต่ในวินาทีนั้นเอง ดอรี่กระทืบเท้าหนึ่งครั้ง เสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย — และที่พื้นตรงนั้น กลับเกิด ลายเวทสีเงินบางๆ กระจายออกเป็๲วงกลมเล็กๆ แล้วจางหายไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ไรเดนชะงัก

แต่ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงแม่อาลิซก็ดังจากในบ้านอีกครั้ง

“ไรเดน! ถ้ามีอะไรแปลกๆ อย่าลืมจดใส่สมุดนั่นนะลูก!”

เขาหันไปมองแพะอีกครั้ง

ดอรี่กำลังกินหญ้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไรเดนถอนหายใจ เอื้อมมือลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะคว้าจดหมายแล้ววิ่งกลับเข้าบ้าน

"โอเค ดอรี่...ไว้เราค่อยคุยกันอีกที"

ภายในบ้านไม้ที่อบอุ่น แสงไฟจากโคมลอยเวทที่แม่อาลิซแขวนไว้ตามมุมห้องค่อยๆ สว่างขึ้นเองตามเวลาพลบค่ำ

กลิ่นหอมของซุปเห็ดรมควันลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว โต๊ะไม้ตรงกลางมีจานช้อนจัดเรียงอย่างเรียบร้อยราวกับพิธีกรรมประจำวัน

ไรเดนเดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมซองจดหมายที่ยังไม่ได้ยัดคืนลงซองในมือ

แม่อาลิซหันมายิ้มให้

เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีครีมที่ปักลายแพะตัวจิ๋วด้วยไหมทอง “เ๯้าดอรี่” อีกแล้วสินะ