เทพมังกรเหนือโลก

    “ปราณภูผา!!!!”

หยุนเฟยในตอนนี้อยู่ในระดับปราณภูผา!...นี่คือความสามารถของสายเลือดมังกรของมัน!....แต่มันหาได้สนใจพลังของมันในตอนนี้ไม่!

“ตาย!!!”

หยุนเฟยพลันพูดออกมาอย่างเยือกเย็น!

คำเดียว!....แค่คำเดียว!ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ขนลุกอย่างหวาดกลัวกันทุกคน!....ทุกคนในเมืองต้าหมิงล้วนแล้วแต่เกิดอาการหวาดผวาเกาะกุมจิตใจ!....หากผ่านปีกกว่าร้อยปีพวกมันเองก็ยังคงคิดว่าความกลัวนี้จะไม่หายไป!

“บัดซบ!....เจ้าหนูอย่าเหิมเกริมให้มากนัก!...โทษฐานของเจ้าที่สังหารคนในนิกายของข้าคือตาย!!!”

ผู้นำกลุ่มของนิกายภูติขาวพลันคำรามลั่นส่งพลังปราณระดับปราณภูผาขั้น9 เข้าไปปะทะกับไอสังหารของหยุนเฟย!

มันนั้นตกใจเป็นอย่างมาก!ที่เจ้าหนุ่มตรงหน้าพลันสังหารคนของนิกายภูติทั้งสองไปได้อย่างง่ายดาย!...เดิมทีเพียงแค่การสังหารเหล่าชาวเมืองและสำนักใหญ่พวกมันก็สูญเสียคนไปกว่าแสนแล้ว!...ครานี้กลับมรสัตว์ประหลาดมาขวางกั้นจุดประสงค์หลักของพวกมัน!ทำให้ในใจของมันตตอนนี้พลันเกิดความเคียดแค้นปะปนอยู่กับความกลัว!

หยุนเฟยไม่แม้แต่จะแยแสต่อคำขู่ของคู่กรณีซักนิด!...มันเพียงแต่ปลดปล่อยไอสังหารออกมาข่มขู่เพียงเท่านั้น!....เพียงเท่านั้นผู้คนในที่นี้ก็ต้องขลาดกลัวมันไปจนสิ้นแล้ว!...เหลือแค่เพียงเก็บกวาดเพียงเท่านั้น!..

“บัดซบ!!!....”

ชายอาภรณ์ขาวพลันรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่หยุนเฟยส่งมา!ทำให้มันอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมา!....ตัวมันในตอนนี้เรียกได้ว่าหวาดกลัวสุดขีด!...

เนื่องด้วยเจ้าเกหนุ่มตรงหน้าใช้พลังจิตรวบเอาไอสังหารพุ่งเข้าสู่มันแต่เพียงผู้เดียว!..ทำให้ความขลาดกลัวบังเกิดขึ้นในห้องจิตใจ!....ความกลัวตายพลันถาโถม!และกลับกลายเป็นสติแตกในที่สุด!

ภาพที่ทุกคนเห็นในตอนนี้ถือว่าน่าอดสูยิ่งนัก!...เพราะผู้ที่เหมือนจะแข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มนี้พลันได้กลายเป็นไอ้ขี้ขลาดไปเสียแล้ว!....

แล้วมีหรือพวกมันจะยังคงอยู่ถึงความต่อต้านได้!....พวกมันทั้งหมดเมื่อเห็นบุรุษชุดขาวขลาดกลัว!พวกมันเองก็เช่นกัน!พวกมันทุกคนล้วนแต่ต้องสยบอยู่แทบเท้าหยุนเฟย!...ไม่มีผู้ใดเลยที่ยืนไหวในตอนนี้!....แม่ไอสังหารจะไม่โดนพวกมัน!แต่พวกมันก็สัมผัสได้!...สัมผัสได้ถึงพลังอมหิตอันแสนน่ากลัวกว่าพวกมันจะนึกได้หลายสิบเท่า!!!

หยุนเฟยไม่แม้แต่จะเหลียวมองกลุ่มคนที่อยู่ในท่าหมอบกราบมันด้วยซ้ำ!...สิ่งที่มันต้องการในตอนนี้มีเพียงหนึ่งเดียวคือความกระหายเลือด!

ชิ้ง!!!!

ไม่รอคำใดให้มากความ!...ดาบมารพิโรธล้วนตวัดผ่านหัวของบุรุษชุดขาวทันที!...ก่อนที่หัวของบุรุษชุดขาวจะหลุดออกจากบ่าอย่างน่าหวาดกลัว!

หลังจากที่หยุนเฟยได้สังหารเจ้าสวะชุดขาวตรงหน้าของมันเสร็จ!....เป้าหมายต่อไปของมันก็คือเหล่าผู้ฝึกตนทั้งหลายที่ตอนนี้กำลังหมอบกราบมันอย่างเกรงกลัว!

ฟิ้วส์!!!!!!

ไม่แม้แต่จะสนใจหรือปรายหางตามอง!...หยุนเฟยพลันตวัดดาบมารพิโรธที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณเต็มสิบส่วนอย่างเฉยเมย!

พรวด!!!!!!

ไม่รอให้หยุนเฟยได้รอนาน!หัวของเหล่าผู้ฝึกตนในนิกายภูติทั้งสองสีกว่า 1000ชีวิตก็พลันได้ตายลง!...ทุกๆร่างล้วนแล้วแต่ไม่มีหัว!พื้นที่โดยรอบพลันเต็มไปด้วยเลือดอาบไปทั่ว!

ผู้คนที่เหลือทำได้เพียงเหลียวมองอย่างหวาดกลัว!...พวกมันล้วนรู้ถึงอนาคตของตัวเองได้แล้วถึงแม้จะไม่ต้องใช้ของวิเศษ!...

“หยุด!!!”

ดั่งเสียงสวรรค์ปลุกให้ตื่นจากพวังค์!....จู่ๆชายแก่อายุราวๆ 80ปีก็กล่าวเสียงแข็งมุ่งตรงมายังหยุนเฟย!ก่อนที่ชายแก่จะลงมาจากอากาศอย่างรวดเร็ว!!

การกระทำให้คนผู้นี้น่านับถือเป็นอย่างมาก!...แต่ยังติดที่ว่ามันเป็นสถานที่ที่ไม่ดีสักเท่าไหร่!ทำให้ไม่มีใครมามัวนั่งตะลึงกับความน่าเกรงขามของชายชราแม้แต่น้อย!!!

หยุนเฟยพลันปรายตามองมาทางชายชราอย่างไม่ค่อยแยแส!...แต่สิ่งตรงหน้ามันทำให้มันต้องเปลี่ยนความคิด!...เพราะชายชราอายุ 80 เศษๆอยู่ในระดับ ปราณจักรพรรดิ!!!......

ไม่มีทางที่หยุนเฟยจะไม่รู้สึกกดดัน!...ตัวตนของชายชราตรงหน้าของมันน่าเกรงขามเกินไป!.....มันไม่แม้แต่จะกล้าคิดเลยว่ามันจะต่อสู่กับชายชราตรงหน้ามันหรือไม่?..มันไม่โง่ถึงขนาดที่จะทำการโง่เง่าเช่นนั้น!

“!!!!”

ชายชราปราณจักรพรรดิพลันเกิดสีหน้าตกตะลึกระคนเคียดแค้นเมื่อมันหันไปมองบุคคลทั้งสองคนตรงหน้า!บุคคลทั้งสองคือผู้นำนิกายภูติทั้งสองสีนั่นเอง!

“บัดซบ!!....เจ้าสังหารพวกมัน?”

ชายชราพลันหันมามองหยุนเฟยราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อพร้อมทั้งยังปลดปล่อยไอสังหารระดับ6 ออกมา!...

หยุนเฟยพลันหน้าซีดเผือด!ถึงแม้มันจะคลั่งเพียงใดแต่มันก็เป็นถึงมหานักบุญ!ด้วยพลังขนาดนี้แม้มันจะมีอีกซักชีวิตก็คงมิพอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายชราผู้นี้!

ไม่รอช้าแต่อย่างใด!...เหมือนหยุนเฟยจะทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุดในตอนนี้นั่นคือ...หนี!!!!...หยุนเฟยรีบขับเคลื่อนวิชาเดินชมจันทร์ออกมาทันทีหลังจากที่มันตัดสินใจก้าวหนี!

ฟิ้วส์!!!!

ด้วยพลังระดับปราณภูผา!ทำให้มันเคลื่อนที่ได้รวดเร็วขนาดที่ผู้ที่อยู่ในระดับปราณจักรพรรดิยังต้องลำบาก!...เพียงแค่ 10 ลมหายใจหยุนเฟยก็ออกมานอกเมืองต้าหมิงเรียบร้อยแล้ว!

“บัดซบ!...เจ้าสวะนั่นบังอาจสังหารศิษย์ข้ามันต้องตาย!”

ชายชราระดับปราณจักรพรรดิเมื่อได้สติกลับมาจากการตื่นตะลึงถึงความเร็วของหยุนเฟยจึงพลันขับเคลื่อนเคล็ดวิชาท่าเท้าของมันตามล่าหยุนเฟยทันที!

หยุนเฟยในตอนนี้ทั้งกลัวทั้งโกธรแค้นชิงชัง!...

“เหตุใดข้าถึงได้ไร้ประโยชน์เช่นนี้!....นี่ไม่เท่ากับว่าประวัติซ้ำรอยหรือไร?....ในอดีตชาติครอบครัวของข้าถูกทำลาย!....ครั้นมาถึงตอนนี้คนที่สนิทชิดเชื้อกับข้ากลับต้องตกตาย!...ตัวข้าเองก็ทำอย่างเช่นเดิม!...นั่นก็คือหนี!.....บัดซบ...บัดซบ...บัดซบ!!!!”

หยุนเฟยพลันก่นด่าในความอ่อนด้อยของตัวเอง!...เหตุการนี้เองก็เปรียบเหมือนกับอดีตชาติ!....ที่ตัวมันทำได้แค่เพียงหนี!....และสิ่งที่มันกลัวอยู่ตอนนี้ก็คือความปลอดภัยของคนในหมู่บ้านจีฉิง!

เมื่อมันพลันได้สติกลับมาหลังจากได้พบกับตัวตนระดับปราณจักรพรรดิ!...สาเหตุที่ทำให้มันหนีมีสองประการ...ประการแรกคือมันไม่อาจจะต่อกรกับบุคคลในระดับปราณจักรพรรดิได้!....ประการที่สองคือมันเป็นห่วงความปลอดภัยของครอบครัว!...ทั้งหยุนเสี่ยว...เย่ชิงหยวน!...และอีกหลายๆคนในเมืองแห่งนั้น!

แต่อนิจจาหยุนเฟยพลันต้องขมวดคิ้วอย่างน่าเกลียด!....เพราะในตอนนี้ชานชราปราณจักรพรรดิพลันปรากฏอยู่ตรงหน้าของมัน!...หยุนเฟยเมื่อเห็นดังนั้นจิตใจของมันก็พลันควบคุมไม่อยู่!

จริงอยู่ที่วิชาเดินชมจันทร์จะทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้เหนือกว่าระดับของตัวเองขึ้นไปอีก4 ระดับ!....แต่ก็ยังมีข้อบกพร่องอยู่ดี!...เพราะตัวตนระดับจักรพรรดินั้นล้วนแล้วแต่วิชาท่าเท้ากันทั้งสิ้น!

นั่นทำให้พวกตัวตนระดับปราณจักรพรรดิต้องมีท่าเคลื่อนไหวที่รวดเร็วกว่าระดับของตน!....สาเหตุนั้นเองที่ทำให้ชายชราปราณจักรพรรดิมาปรากฏอยู่ตรงหน้าหยุนเฟยได้!

“บัดซบ!....ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าหรอกนะ!!!”

หยุนเฟยได้แต่ก่นด่าออกมาอย่างน่าอดสู!...

“วิชาเหินชมจันทร์!!!!!”

ไม่รู้เพราะทำไมกัน!ในเวลานี้เองที่หยุนเฟยพลันเริ่มปลดโซ่พันธนาการทักษะวิชาระดับสามของเคล็ดวิลาเคลื่อนกายชมจันทร์“เหินชมจันทร์”ออกมา!….

อั๊ก!!!!

ราวกับมีห่าลูกศรสัดสาดมาทิ่มทั่วร่างกาย!ราวกับโดยไฟนรกแผดเผา!ราวกับโดนภูผาขนาดยักษ์ตกทับ!....มันต้องทนทรมานใฝนความเจ็บปวดและโดนลดอายุขัยอีกทั้งมันยังต้องควบคุมสติให้อยู่ควบคู่!...ไม่เช่นนั้นมันคงต้องตกตายก่อนจะปลดโซ่พันธนาการวิชานี้ได้เป็นแน่!

ตูม!!!!!

ไม่รอช้าหยุนเฟยไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใดอย่างแน่นอน!เมื่อมันปลดโซ่พันธนาการของวิชาเหินชมจันทร์ได้เรียบร้อยแล้วมันจึงพลันขับเคลื่อนวิชาเหินชมจันทร์ออกมา!....ความเร็วของมันตอนนี้อยู่ในระดับที่เหนือกว่าตน 6 ระดับ!

“ระดับปราณผืนฟ้า!!!!”

เป็นเพราะโซ่พันธนาการวิชาเหินชมจันทร์ได้ถูกปลดปล่อย!ทำให้เคล็ดวิลาเคลื่อนกายชมจันทร์ของหยุนเฟยพลันสมบูรณ์...ระดับของมันจึงเพิ่มพูนขึ้นอีกหนึ่งขั้นอย่างน่าฉงน!

“!!?”

ชายชราระดับจักรพรรดิได้แต่ต้องตกตื่นใจกับภาพตรงหน้า!...เพราะในตอนนี้หยุนเฟยได้หายลิบไปในสายตาของมันเรียนร้อยแล้ว!...ตัวมันมีหรือจะยอม!มันรีบขับเคลื่อนวิชาท้าเท้าของมันตามไปทันที!...แต่โชคชะตาพลันเล่นตลก!มันไม่สามารถตามหยุนเฟยทันได้แม้แต่นิดเดียว!

เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปกว่า 4 ชั่วยาม!.....เป็นสี่ชั่วยามแล้วหลังจากที่หยุนเฟยพลบหนีจากการโดนไล่ล่าสำเร็จ!...ในขณะนี้เองภาพตรงหน้าของมันพลันปรากฏเมืองหนึ่งเมืองที่ป้ายชื่อเมืองเขียนไว้ด้วยอักษรขนาดใหญ่ว่า! “เมืองจีฉิง”...

แต่ช่างน่าสงสาร!!....สภาพเมืองจีฉิงในตอนนี้นั้นเรียกได้ว่าย่ำแย่เสียยิ่งกว่าเมืองต้าหมิงเสียอีก!....บ้านทุกหลังล้วนแล้วแต่ไม่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์เกิน 3 ใน 10ส่วนด้วยซ้ำ!....และตอนนี้เองที่มันพลันร่อนลงมาจากบนอากาศเพื่อมายังสถานที่ที่สำคัญของมัน....จวนเจ้าเมือง....

ฉัวะ!!!!!

เหมือนกับไป๋ชิงชิงไม่มีผิดแผลกแปลกไปแม้แต่นิด!....ภาพตรงหน้าของมันหลังจากที่มันพึ่งจะลงมายังจวนเจ้าเมืองก็คือภาพที่หยุนเสี่ยว!พอของมันโดนดาบปริศนาแทงทะลุเข้ากลางหน้าอกมันต่อหน้าต่อตา!

เปรียบดั่งโลกพลันแหลกสลาย!....เปรียบดั่งเข็มหลายสิบล้านพลันทิ่มแทงมาที่หัวใจ!....เปรียบดั่งคลื่นพายุกำลังโหมซัดในความรู้สึกข้างใน!....เปรียบดั่งโลกทั้งโลกกลายเป็นมืดมน!!!

“ท่านพ่อ!!!!!!”

หยุนเฟยพลันพุ่งตรงไปประคองร่างไร้วิญญาณของหยุนเสี่ยวทันทีหลังจากที่ได้เห็นฉากที่น่าบาดใจตรงหน้าไม่ถึงครึ่งลมหายใจ!.....

“บัดซบ!!!!!.....”

หยุนเฟยพลันต้องระทนกล้ำกลืนอย่างน่าอดสู!....น้ำตาพลันไหลพราก!...จิตใจเลื่อนลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว!....แขนขาและร่างกายพลันเปลี่ยนแปลง!....ไอพลังและจิตสังหารพลันเพิ่มพูน!!!

อ๊าก!!!!!!!!

หยุนเฟยพลันคำรามลั่นเมือง!....เสียงราวกับภูตผีกรีดร้องพลันบังเกิด!....ทั่งร่างพลันเกิดไอสีแดงขึ้นมา!.....ผ่านไปไม่นานไอสีแดงก็พลันหลอมรวมกับร่างกายหยุนเฟย!...กลับกลายเป็นเกร็ดสีแดงของมังกร!...พลังปราณพลันท่วมท้น!

“ระดับปราณวิญญาณ!!!”

ด้วยความโกธราทำให้หยุนเฟยได้ปลุกพลังของสายเลือดมังกรออกมาอย่างเต็มที่!...ทั่วทั้งร่างของมันตอนนี้นั้นถูกหุ้มไปด้วยเกร็ดของมังกร!....ดวงตากลับกลายจากสีดำน่ามองป็นสีแดงน่าสยดสยอง!!!

หลังจากที่มันได้กลายร่าง!....ไม่รอช้าอีกต่อไป!....มันพลันปฏิยานกับตนไว้ว่า!...ไม่ว่าจะเป็นตัวตนใดที่เกี่ยวข้องกับนิกายทั้งสองนี้มันจะทำการล้างบางให้หมดสิ้น!!!

เวลาพลันพัดผ่าน!.....โลกาตอนนี้กำลังวุ่นอยู่กับชายผู้หนึ่งที่กำลังคลั่ง!....นิกายภูติทั้ง 7 สีกำลังตกอยู่ในสถานภาพย่ำแย่เต็มทน!

.

ผ่านไป 1 ปี.....

ผ่านไป 2 ปี.....

ผ่านไป 5 ปี.....

ผ่านไป 10 ปี!!!......

ผ่านไป 20 ปี!!!!!!......

.

.

.

.

.

“!!!!!”

ชายหนุ่มวัยกลางคนที่กำลังเหาะอยู่กลางอากาศพลันได้สติคืนกลับมาจากการบ้าคลั่ง!....ร่างกลายพลันตื่นจากภวังค์แห่งความเคียดแค้น!....มุมมองตรงหน้าเป็นที่ตั้งของนิกายทั้ง 7 ล่มสลาย!!!!

หลังจากได้สติกลับมา!ความนึกคิดพลันกลับคืน!....ความสงสัยพลันแล่นเข้ามาในหัว!....ความคิดหวนและนึกถึงพลันกลับมาในส่วนสมอง!....ความตระหนักรู้พลันส่องแสง!

“นี่ข้าทำอะไรอยู่?....ไม่ใช่ว่าข้ากำลังจะทดสอบบททดสอบสืบทอดสายเลือดในบททดสอบที่สามหรอกหรือ?....ไม่สิ!ดูเหมือนข้าจะใช้เวลาไป 3 ปี 2 เดือนในการหลุดพ้นจากบททดสอบนั้นแล้ว!”

“ไม่ใช่!...หากข้าผ่านบททดสอบ!แล้วเหตุใดข้าถึงไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งที่เรียกว่าทนทานเหนือพระเจ้ากันล่ะ?...หรือว่าข้าไม่ผ่านบททดสอบ?...ไม่ใช่อย่างแน่นอน!...หรือว่า!!....”ฃ

“หรือว่าข้ายังไม่ผ่านบททดสอบจริงๆ?...แล้วเหตุใดข้าถึงได้อยู่ในสภาพนี้ได้!....ไม่....ไม่....นี่มันไม่ถูกต้อง!.....ระดับเหนือจักรบรรพกาลของข้านี่มันอะไรกัน?”

“เหตุใดเหตุการณ์นี้มันถึงเหมือนกับอดีต?....เหตุใดเหตุการณ์นี้ถึงได้เกิดขึ้นอีกครา?.....นี่มันเป็นเรื่องตลกอันใดกันแน่?.....บัดซบ!....หรือว่า......นี่ข้า....ข้าอยู่ยังอยู่ในบททดสอบที่สาม?”

หลังจากที่ขบคิดอยู่นาน!....หยุนเฟยพลันได้รู้ชัดแจ่มแจ้งทุกอย่าง...และได้รู้ซึ้งถึงเจตนาของบททดสอบแห่งนี้!....รู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตลอดเวลาที่ผ่านมา!...และได้ตระหนักรู้ถึงความโง่เง่าของตนเอง!

“จงตื่นจากภวังค์แห่งนี้!....ข้า!....หยุนเฟย!...ไม่ยอมรับการปั่นหัวของท่านอีกต่อไป!.....บททดสอบแห่งนี้จงบรรลุห้ข้าเสีย!!!!”

ฝึบ!!!!

เพียงแค่เสียงของอากาศพัดผ่านไปไม่ถึงเสี้ยวลมหายใจด้วยซ้ำ!..หยุนเฟยพลันมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของร่างกายหยาบ!...ก่อนที่ร่างกายหยาบนั้นจะพูดว่า!

“ขอต้อนรับกลับ!....ผู้สืบทอดของข้า!!!!”

To be continue……