"หนึ่ง หนึ่ง! เธออยู่ไหน ฉันกลับมาแล้วทำไมไม่มาดูแลฉัน ยัยหนึ่ง"
เสียงเข้มจากผู้ชายร่างสูง ผิวขาว หน้าตี๋และใส่แว่นเรียกหาคนที่เคยอยู่รับใช้เขาทุกวันหลังจากกลับจากทำงานที่มหาวิทยาลัยเอะอะลั่นบ้าน เมื่อวันนี้กลับมาไม่เจอเธอ จนสุดาผู้เป็แม่ต้องรีบมาดูลูกชาย
"อะไรกันตาภู เอะอะโวยวายลั่นบ้าน"
"ยัยหนึ่งล่ะครับแม่ เขาไปไหนทำไมไม่มารอรับผม" เสียงเบาลงเมื่อพูดกับแม่
ปกติภูตะวันเป็คนใจดีและใจเย็น เขาใจดีกับทุกคน ยกเว้นคนที่เขากำลังโวยวายเรียกหาอยู่ในตอนนี้ เธอเพียงคนเดียว!
"แม่ให้หนูหนึ่งออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกเองแหล่ะ เห็นแกให้อยู่แต่ในบ้านมาเป็ปีๆแม่อึดอัดแทน"
"อะไรนะแม่ ผมเคยบอกแล้วไงว่าห้ามไม่ให้ยัยหนึ่งไปไหน" เขาเริ่มเสียงดังขึ้นอีกจนผู้เป็แม่ใ
"แต่เขาก็ต้องมีเวลาส่วนตัว" นางพยายามพูดกับลูกชายให้เข้าใจ
"ถ้าผมไม่ให้มีก็ห้ามมี! เพราะเขาคือของของผม ถ้าผมไม่บอกก็ห้ามทำอะไรทั้งสิ้น!" ดังดั่งคำประกาศิตจนผู้เป็แม่อ่อนใจ
"แกมันใจร้าย ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะเลี้ยงลูกมาให้เป็คนแบบนี้"
"ถ้าอีก5นาทียังไม่ถึงห้อง เธอเจอดีแน่ ดารกา!" เขาขบกรามแน่น พูดเสียงเบาลง แต่มันฟังดูเยือกเย็นและน่ากลัวในความรู้สึกของผู้เป็แม่จนนึกเป็ห่วงอีกคนที่ยังไม่กลับมา
อาจารย์หนุ่มวัย29 ย่าง30 เดินขึ้นห้องไปด้วยความหงุดหงิดและเหมือนความโกรธมันยังไม่คลายลงแถมดูแล้วเหมือนจะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ จนผู้เป็แม่ต้องคิดหนักกังวลใจกับความใจร้ายของลูกชายที่มีต่อผู้หญิงคนหนึ่งในวัยยี่สิบต้นๆ ที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพไร้อิสระภาพั้แ่เด็ก เพียงเพราะเธอรับเงินจากเขาไปเล่าเรียนต่อมหาวิทยาลัยจนปีสุดท้ายพ่อเธอมีอาการป่วยร้ายแรงจำเป็ต้องรีบรักษาด้วยค่ารักษาหลายแสนบาท เธอจึงต้องออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาดูแลพ่อแล้วใช้เงินที่เขาให้มาใช้เป็ค่ารักษาพ่อ จนถึงตอนนี้พ่อของเธอเสียไปแล้ว และคนที่ต้องชดใช้หนี้เ่าั้ก็คือเธอเอง และที่ร้ายแรงไปกว่านั้น คือ เขาคนนั้นไม่ใช่อาจารย์ที่เคยใจดีกับเธอเช่นเมื่อก่อน ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมและไม่มีใครได้รู้นอกจากตัวของเขาเอง เขาพาตัวเธอมาอยู่รับใช้ ทำร้าย ดูถูกเหยียดหยาม แต่เธอก็ทนได้ แม้เธอจะอยากกลับไปเยี่ยมผู้เป็แม่สักครั้งเขาก็ไม่เคยอนุญาต 'สุดาผู้เป็มารดาของภูตะวันคิดเท่าที่นางพอจะรู้'
"อ้าว คุณหนึ่ง กลับมาแล้วหรอคะ" เสียงของ"ตรี" แม่บ้านวัยยี่สิบปลายๆของที่นี่ร้องทักทายขึ้น
"ค่ะพี่ตรี"
'ฉันเองก็ไม่รู้ว่าฉันมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร จะว่าคนใช้เขาก็ว่าไม่ใช่ คนใช้ที่นี่ทุกคนให้เกียรติฉัน คุณท่านก็คอยช่วยเหลือดูแลฉันเป็อย่างดี เว้นเสียแต่เขา'
"เอ่อ..คุณภูกลับมาแล้วนะคะ ขึ้นไปบนห้องแล้ว ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเสียด้วย กลับมาไม่เจอคุณหนึ่งโวยวายใหญ่เลยค่ะ"
พอพูดถึงเขาสีหน้าสาวน้อยก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ดีว่าจะต้องเจอกับอะไร มันไม่มีอะไรดีแน่
"งั้นหนึ่งขอตัวนะคะพี่ตรี" เธอยิ้มให้สาวใช้ที่คอยดูแลเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งด้วยรอยยิ้มจางๆแล้วเดินขึ้นไปบนห้องของเขา ห้องที่เธออยู่อาศัยทุกวัน เพราะเขาไม่ค่อยได้กลับมาพักและพอเขากลับมาเธอก็ต้องอยู่ดูแลเขาที่ห้องนี้
เธอค่อยๆเปิดประตูเข้าไป เจอเขา "คุณภูตะวัน" ที่นั่งหน้าเครียดอยู่ที่เตียงนอน เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธ และคงโกรธมากและเธอก็ตัดสินใจเอ่ยเรียกชื่อเขา
"คุณภู" สาวน้อยเรียกชื่อเขาเบาๆแทบไม่ได้ยิน เริ่มกลืนน้ำลายฝืดคอยืนนิ่งตัวเย็นเฉียบที่หน้าประตู เมื่อเห็นท่าทางนิ่งเฉยของภูตะวัน
"ไปไหนมา..."ภูตะวันถามเธอเสียงเย็นจนชวนขนลุก
"คือ หนึ่ง...เอ่อ.."
"ฉันถามว่าไปไหนมา ดารกา!" ภูตะวันตะคอกเสียงดังจนเธอสะดุ้งแล้วก้าวเข้ามาบีบแขนเธอแน่นจนน้ำตาเธอไหลพรากเพราะความเจ็บและความกลัว
"คุณภู หนึ่งเจ็บนะคะ"พูดสั่นๆทั้งน้ำตาที่ไหล "เจ็บสิดี จะได้จำว่าอย่าทำอะไรถ้าฉันไม่อนุญาต เข้าใจไหม!" ภูตะวันบีบคางสาวน้อยจนหน้าเธอเหยเกยแล้วสบัดไปสุดแรงจนสาวร่างเล็กล้มพับลงกับพื้น เธอทั้งเจ็บและกลัว
"หนึ่งขอโทษนะคะคุณภู หนึ่งขอโทษ" ดารกาขอโทษคนใจร้ายที่เพิ่งผลักเธอลงพื้นสุดแรงทั้งน้ำตาที่ไหลลงมาเป็เขื่อนแตก ทั้งที่เขาทำให้เธอเจ็บแต่เธอยังขอโทษเขา เธอไม่โกรธเขาด้วยซ้ำ แต่กลับกลัวเขาจะไม่ยกโทษให้เธอ กลัวเขาเกลียดเธอไปมากกว่านี้
"ขอโทษงั้นหรอ แค่ขอโทษงั้นหรอ มานี่เลย เธอทำให้ฉันรอ เธอต้องได้รับโทษ มานี่เลยดารกา!"เขาลากเธอมายังเตียงนอนโดยที่ตัวเธอถูมากับพื้น ไม่สนว่าเธอจะเจ็บแค่ไหน กลับยิ่งสะใจที่ได้ทำให้เธอเจ็บ
ภูตะวันผลักดารกาลงเตียงนอนสุดแรงจนเธอรู้สึกจุกไปและเจ็บไปทั้งตัว
"คุณภูอย่าทำอะไรหนึ่งเลยนะคะ ฮึก หนึ่งขอร้อง หนึ่งจะไม่ทำอีกแล้ว ฮึก หนึ่งขอโทษ" ดารกายกมือขึ้นไหว้เขาทั้งสะอื้นไห้แต่มันเหมือนยิ่งทำให้คนตัวโตโกรธมากขึ้นจนอยากทำให้เธอเจ็บทั้งกาย และใจ
"เธอคือของของฉัน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ จำไว้ ดารกา!"
296
