หลังจากที่เอียนได้รับการประกาศให้เป็ ‘แขกผู้ทรงเกียรติตลอดกาล’
เ้าเมืองก็ได้ก่อตั้งหน่วยองครักษ์ภายใต้สังกัดเขตอำนาจสำหรับเอียนขึ้นทันที
“ที่พวกเราคอยคุ้มกันเขานี่มันถูกต้องแล้วหรือ”
หน่วยองครักษ์จำนวนยี่สิบนาย นับั้แ่ ‘เอริค’อัศวินาุโที่ร่วมแกะรอยก็อบลินในหุบเขาด้วยกัน ตลอดจน ‘ลูก้า’ที่เชื่อว่าตนเองเป็ปรมาจารย์หอกพวกเขาได้รับความไว้วางใจให้คอยคุ้มกันและทำงานจิปาถะแล้วแต่เอียนจะไหว้วาน
“ก็นั่นน่ะสิขอรับ”
นายทหารลูก้าตอบคำถามของอัศวินาุโเอริคพวกเขาทั้งสองคนต่างก็เคยเห็นนรกนํ้าแข็งของเอียนกับตาของตนเอง
จะให้คุ้มกันจอมเวทที่น่ากลัวแบบนั้นน่ะหรือแค่ไม่ถูกจิติญญาหมาป่าที่เดินผ่านไปหัวเราะเยาะก็บุญโขแล้ว
“บางทีพวกเราอาจจะเป็ฝ่ายถูกคุ้มกันก็ได้...”
“ก็เป็ไปได้”
พวกเขาทั้งสองคนเป็หนึ่งในหน่วยองครักษ์ยี่สิบนาย
ตอนนี้พวกเขากำลังติดตามเอียนไปยังส่วนท้ายสุดของอาณาเขตมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านรอยด์เพื่อพบนักเล่นแร่แปรธาตุตามที่พ่อค้าเคยแนะนำไว้
“ท่านจอมเวทคิดอย่างไรขอรับ”
ลูก้าถามเอียนที่เดินอยู่ข้างหน้า
ไม่ว่าใครก็ต้องหวั่นเกรงจอมเวทยิ่งเป็หนึ่งในทหารที่เคยเห็นเหตุการณ์ในหุบผาด้วยแล้วก็ควรจะยิ่งกลัวจนหัวหด
แต่ทหารที่ชื่อลูก้าคนนี้ไม่เป็แบบนั้น
เขาเป็คนอัธยาศัยดีเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้
เป็เพื่อนที่น่าฝากฝังชีวิตหรือเปล่านะ
เท่าที่เอียนเห็นมาจนถึงตอนนี้ก็ทำให้พอมั่นใจแล้วอีกไม่นานอีกฝ่ายคงไม่พ้นถูกขุนนางอารมณ์ร้ายหรือพวกจอมเวทเล่นงานแน่ ๆ
“ยังอีกไกลหรือเปล่ากว่าจะถึงหมู่บ้านรอยด์”
“ขอรับ? อ้อ เกือบถึงแล้วไกลเหมือนกันใช่ไหมขอรับ”
เอียนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทนคำตอบ
ลูก้ายอมเปลี่ยนเื่ตามที่เอียน้าทว่าความจริงกลับไม่ใช่แบบนั้น
ฮู้! ตื่นเต้นจังเลย ให้ตายเถอะ
ลูก้ารู้สึกโล่งอกหลังจากได้ยินคำพูดของเอียน
อันที่จริง เขาก็กลัวเอียนอยู่เหมือนกัน
อำนาจของอีกฝ่ายคือเวทมนตร์ที่เปรียบเสมือนปีศาจร้ายสำหรับพวกชนชั้นสูงแล้วเขาจะทำตัวผ่อนคลายต่อหน้าผู้สูงส่งขนาดนั้นได้อย่างไร
ปกติก็ไม่ได้สนิทกันด้วยซํ้า
ต้องอดทนไว้ นี่เป็โอกาสเชียวนะโอกาสแค่ครั้งเดียวในชีวิต
อย่างไรก็ดี เหตุผลที่เขาทำตัวติดกับเอียนกล่าวง่าย ๆ ก็คือเป็ ‘การเก็บรวบรวมข้อมูล’ นั่นเอง
การเก็บรวบรวมข้อมูลที่จะนำไปสู่ความฝันในชีวิต!
ไม่รู้เมื่อไหร่ข้าจะได้มีโอกาสคุยกับท่านจอมเวทอีก
มันคือความฝันที่เขาเอาไปคุยกับเหล่าเพื่อนทหารในทุกครั้งที่มีเวลาว่าง
เป้าหมายในการเขียนอัตชีวประวัติของวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่หลังเกษียณ!
แม้ทุกคนจะหัวเราะเยาะ แต่ว่าลูก้าจริงจังมาก
จอมเวทกับปรมาจารย์หอกเป็ผลงานชิ้นเอกในรอบพันปีเชียวนะ!
เป้าหมายอันยิ่งใหญ่นั้นมีอิทธิพลมหาศาลต่อตัวเขา
เมื่อก่อนลูก้ามักจะดื่มเหล้าทุกครั้งหลังออกเวรแต่ตอนนี้เขาศึกษาการเขียนหนังสือทุกครั้งที่มีเวลา
แล้วเขาทำอย่างไรกับเงินเดือนน่ะหรือ
ตอนนี้เงินที่เคยจ่ายแต่ค่าเหล้ากลายเป็ค่ากระดาษ ค่าหนังสือ และค่าหมึกไปแล้ว
สู้ต่อไป! เ้าทำได้! ไม่ต้องกลัว! สู้ ๆ!
ลูก้ากำหอกแน่นเพื่อเรียกขวัญกำลังใจที่มีอยู่เพียงน้อยนิด
ขณะเดียวกันพวกเขาก็เริ่มเข้าใกล้หมู่บ้านรอยด์เรื่อยๆ
“แค่ข้ามเนินเขาลูกนั้นไปก็เห็นหมู่บ้านแล้ว”
เสียงของอัศวินาุโเอริคดังขึ้น
ที่นั่นเป็หมู่บ้านห่างไกลจนแทบจะแยกตัวออกจากอาณาเขต
แม้ว่าเอียนจะเคยได้ยินชื่อของหมู่บ้านนี้ในชาติก่อนแต่เขาไม่เคยมาเหยียบด้วยตนเอง
นักเล่นแร่แปรธาตุ เรดิโอ้
นักเล่นแร่แปรธาตุจากเมืองหลวงที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านรอยด์
พ่อค้าบอกว่าเขาย้ายมาเพื่อเก็บสมุนไพรบางอย่างเป็สมุนไพรที่ขึ้นเฉพาะในดินแดนทางเหนือเท่านั้น
เอียนรู้จักสมุนไพรแบบนั้นหลายชนิด
ถ้าเป็สมุนไพรที่ไม่สามารถหาได้จากที่อื่นละก็
มีอยู่หนึ่งชนิดที่มีความซับซ้อนมากเสียจนไม่สามารถเพาะปลูกเองได้
‘บุปผาแห่งรันเดอออร์’
ปัญหาก็คือมันไม่เพียงหายากเท่านั้นแม้แต่สรรพคุณก็ยังไม่เป็ที่รู้จัก จะเรียกว่าเป็สมุนไพรก็ยังคลุมเครือ
บางทีคนผู้นั้นอาจไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุธรรมดา
ถึงกับย้ายมาอยู่ทางเหนือเพื่อสมุนไพรนั่นเลยอย่างนั้นหรือ
อาจมีความเป็ไปได้สองกรณี
หนึ่งคือรู้วิธีใช้มันอยู่แล้วหรือไม่ก็แค่อยากรู้อยากเห็น
ถ้าเจอตัวแล้วก็คงจะได้รู้เอง
หมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งสามารถมองเห็นได้ทันทีที่ขึ้นไปบนเนินเขาสูง
ที่นั่นก็คือหมู่บ้านรอยด์
“หืม?”
อย่างไรก็ดี สภาพหมู่บ้านดูแปลกตาไปเล็กน้อย
มีฝูงชนรวมตัวกันที่กลางหมู่บ้านกลุ่มคนแปลกหน้ากำลังใช้ดาบข่มขู่พวกเขา ั้แ่ครอบครัวเล็ก ๆไปจนถึงทหารเฝ้ายามต่างก็สิ้นลมหายใจกันหมดแล้ว
ชิ้ง!
อัศวินาุโเอริคชักดาบออกมา
คนพวกนั้นคือกลุ่มโจร
“จับไปแต่พวกเด็ก ๆ ก็พอ!เอาพวกผู้ชายมารวมกัน!”
“แล้วพวกผู้หญิงล่ะ”
“แหกตาดูสภาพสิ คิดว่าจะขายได้เรอะ”
เสียงพูดดูมีนัยบางอย่างนี่เป็บทสนทนาของโจรที่ปล้นสะดมและค้ามนุษย์กันเป็นิจ
“จิ๊ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ น่าเสียดายอยู่นะ”
“ก็บอกว่าให้รีบจัดการพวกเด็ก ๆแล้วพวกเราจะได้ไปโคลด์วูดกันสักทีไงวะ”
“หึ ๆ! ว่าแล้วเชียว ถ้าเป็สาว ๆละก็ต้องโคลด์วูดใช่ไหมล่ะ”
มีทหารประจำการอยู่ในหมู่บ้านรอยด์ห้านายเด็กหนุ่มที่หน่วยก้านพอต่อสู้ได้ก็มีแค่สิบสองคน ในทางกลับกันพวกโจรนั้นมีจำนวนถึงยี่สิบเอ็ดคน
นี่เป็การต่อสู้ที่ไม่มีทางเอาชนะได้เลยไม่ว่าจะในแง่ของจำนวนหรือประสบการณ์
ไม่เพียงเท่านั้นนี่อาจเป็การซุ่มโจมตีด้วยซํ้า
“พะ...พ่อ!”
“ดักลาส!”
บรรดาพ่อแม่ต่างยืนหยัดสู้เพื่อไม่ให้ลูกของตนเองถูกพาตัวไปในหมู่คนเหล่านี้มีนักเล่นแร่แปรธาตุเรดิโอ้รวมอยู่ด้วย เขาดึงลูกชาย ‘ดักลาส’ เข้ามากอดแน่นอย่างไม่คิดชีวิต
“ปล่อยนะ ไอ้สารเลว!”
ทว่านี่เป็การดิ้นรนต่อสู้ที่ช่างไร้ประโยชน์
นี่ไม่ใช่แรงที่นักเล่นแร่แปรธาตุผู้อ่อนแอจะต้านทานได้
“อ๊ะ ไม่นะ! ลูกชายข้า!”
“แม่งเอ๊ย”
ผัวะ! ผัวะ!
โจรเตะเข้าที่ท้องเรดิโอ้หลายครั้ง
“อ่อก!”
อีกฝ่ายเตะอัดอย่างรุนแรงเสียจนตาของเขาแทบจะถลนออกมา
เรดิโอ้หายใจหอบ
“จะตายอยู่แล้วแท้ ๆ”
ใบหน้าของเรดิโอ้ซีดเผือดั้แ่ก่อนถูกเตะแล้ว ประกอบกับร่างกายที่ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกยิ่งทำให้มั่นใจว่าเขาจะต้องเป็โรคร้ายแน่ๆ
“พ่อ!”
ดักลาสลูกชายดิ้นอย่างแรงเพื่อหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกโจร
“ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยยังไงล่ะ! พ่อ!”
“วุ่นวายกันทั้งพ่อทั้งลูก”
โจรพึมพำด้วยนํ้าเสียงรำคาญถึงขีดสุดก่อนจะดึงกริชออกมาจากสายหนังรัดต้นขา
“ข้าต้องฆ่าพ่อเ้าก่อนใช่ไหมเ้าถึงจะยอมหุบปาก”
“...!”
ดักลาสปิดปากแน่นเมื่อได้ยินคำขู่นั้น
“เ้าลองส่งเสียงดูอีกทีสิ หา? แม่ง!”
“ฮือ...!”
“เอ๊ะ? เหมือนข้าได้ยินเสียงนะ”
โจรยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันเหลืองของตน
ไม่ว่าจะทรัพย์สินที่ปล้นมาได้หรือผู้หญิงที่บังคับได้มาล้วนแล้วก็ดีทั้งสิ้นแต่สิ่งหนึ่งที่สนุกที่สุดก็คือสิ่งนี้
การฆาตกรรมและความบันเทิงเล็กน้อยก่อนฆ่า
เช่นเดียวกับตอนนี้
“ใช่ไหม เ้าร้องไห้ใช่ไหม”
“ปะ...เปล่า!...”
“โอ๊ะ ตอนนี้อ้าปากพูดด้วยแฮะ”
เขาพูดจับผิดเหมือนกำลังแกล้งหยอกล้อกับเด็ก
“จิ๊ เ้าบ้านั่นทำแบบนั้นอีกแล้ว”
โจรร่วมแก๊งเดาะปากเมื่อได้เห็นกิริยาแบบนั้น
เวลาที่มีคนมากหน้าหลายตามารวมตัวกันก็มักจะเป็แบบนี้เสมอจะต้องมีคนแปลก ๆ ปะปนอยู่ด้วยทุกที
“พอได้แล้ว พาเด็กมานี่!”
“ฮ่า ๆ! รู้แล้วน่า!”
โจรนั่งยองลงตรงหน้าเรดิโอ้ที่บิดตัวไปมา
“ข้าจะพาลูกของเ้าไปขายในที่ดี ๆ”
มันกระซิบพลางพาดักลาสมาให้ดูหน้าเป็ครั้งสุดท้าย
“ไม่ได้นะ...ดักลาส...อย่านะ...”
เรดิโอ้ยื่นมือออกมาแม้จะยังอยู่ในอาการมึนงงเพื่อััลูกชายของเขา
“หลับให้สบายนะ”
โจรถือกริชกลับด้านพลางคิดจะปักเข้าไปที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย
มันชอบการฆ่าตัดคอเป็ที่สุด
“พะ...พ่อ! พ่อ!”
3K
