ความทุกข์ทรมาณที่ได้รับจากวันเป็เดือนจากเดือนเป็ปีทุกๆวันร่างกายต้องทนรับพิษกว่าสามร้อยชนิดไม่มีได้หยุดพักมีเพียงอักขระฟื้นฟูเท่านั้นที่ทำให้ร่างกายนี้ยังทนไหว หลังจากหนึ่งปีเต็มที่ต้องทนทรมาณและนี่ก็จะเป็อีกหนึ่งปีที่ทุกข์ทรมาณยิ่งกว่า!
"นี่ก็ครบเจ็ดวันแล้ว...หลังจากร่างกายฟื้นตัวเต็มที่แล้ว พวกเ้าจะต้องลงแช่ตัวในบ่อโลหิตพิษของสัตว์อสูร พวกเ้าพร้อมแล้วนะมันจะเ็ปมากกว่าที่พวกเ้าเคยประสบพบเจอมากกว่าเป็ร้อยเป็เท่าพันเท่า...อาจารย์ขอให้พวกเ้าโชคดี!......"พอท่านอาจารย์กล่าวจบ พวกเราค่อยก้าวลงไปที่บ่อพิษทันที ความเ็ปเเล่นเข้ามาเล่นงานทันทีแต่ก็ต้องทนจนลงไปได้ทั้งตัว...สุดท้ายก็กดข่มความทรมาณนี้ไม่ได้จึงจำเป็ต้องปลดปล่อยด้วยการกรีดร้องจนสุดเสียง......
กรี๊ดดดด~~~ อ๊ากกกก~~~
ย้อนกลับมาหนึ่งปีที่แล้วในอีกฝั่งของมิติ
"ต่อไปนี่พวกเ้าทั้งสองจะต้องเรียนกับพวกข้าและศึกษาตำราในห้องนี้ไม่ว่าจะเป็ตำราสมุนไพร การหลอมโอสถ ตำราอักขระ วิชาต่างๆทั้งท่าเท้า กระบวนท่า การใช้อาวุธพลังธาตุ และฝึกลมปราณ!พวกเ้าทั้งสองสามารถเลือกได้ว่าจะฝึกอันไหนแต่....หลังจากนี้สองปีพวกเ้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น!...."ฮุ่ยหลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง!
"ขอรับ/ขอรับ ท่านอาจารย์!!!!"
กรี๊ดดดด~~ อ๊ากกกกก~~
"ท่านอาจารย์ นั้นเสียงอะไรขอรับ...?"เหวินถามด้วยความสงสัยเพราะมันเป็เสียงที่บ่งบอกถึงความเ็ปทรมาณ!!
"ไม่มีอันใด...เพียงแค่ชิงเซียนกับศิษย์พี่ของนางกำลังฝึกวิชา พวกเ้าก็พยายามมากๆล่ะ และพวกเ้าจะไม่เจอกับชิงเซียนอีกนานเพราะนางต้องฝึกฝนอย่างหนักเพื่อจะได้มีกำลังปกป้องคนสำคัญของนาง.......
แม้จะต้องแลกด้วยความเ็ปเกินประมาณก็ตามและพวกเ้าถ้าอยากปกป้องสิ่งสำคัญต้องพยายามแล้ววันหนึ่งความพยายามของเ้าจะไม่มีวันทรยศพวกเ้าแน่นอน..."จินเฟิ่งกล่าวอย่างเรียบนิ่งแต่ในใจก็อดที่จะเป็ห่วงนายของตนไม่ได้และยังคอยหาโอกาสแวะเวียนไปดูเพื่อความสบายใจของตนอีกด้วย!....
"ขอรับท่านอาจารย์เฟิ่ง!!×2"ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าการฝึกแบบใดกันถึงทำให้มีเสียงที่บ่งบอกถึงความเ็ปทรมาณเยี่ยงนี้ แต่ถ้าท่านอาจารย์บอกไม่มีอันใดก็คือไม่มีอันใดทั้งนั้น...แต่ก็อดเป็ห่วงเ้าของเสียงใสๆนั่นไม่ได้...
ถึงพวกเราจะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่อย่างไรนางก็เป็คนดึงพวกเขาออกจากขุมนรกของความอดอยากและยังเป็คนมอบความแข็งแกร่งให้ แม้แต่ความเป็อยู่ก็ดีขึ้นพวกเขาสาบานกับตัวเองว่าจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อจะคอยอยู่ดูแลรับใช้คนผู้นี้ไปตลอดชีวิต......
กลับมาปัจจุบัน
นี่ก็ผ่านมาสองปีแล้วแต่พวกข้ายังไม่เจอคนผู้นั้นเลย! พอถามท่านอาจารย์ท่านก็บอกว่านางยังคงฝึกอยู่และยังเป็่เวลาสำคัญของชีวิต!พวกข้าก็อดเป็ห่วงไม่ได้แต่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ จะมีก็เพียงแต่ฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!
ตอนนี้ข้าก็ฝึกลมปราณมาจนถึงระดับนภาขั้นกลางแล้วและอาเหวินก็อยู่ระดับปฐีขั้นสูงแล้วเพราะอาเหวินเน้นไปทางสมุนไพรและหลอมโอสถ แต่ก็ใช่ว่าจะอ่อนแอเพราะด้านอื่นๆก็ชำนาญเช่นกันเพียงแต่มีพลังปราณอ่อนด้อยกว่าข้าเพียงเท่านั้น....
ข้าเน้นไปทางฝึกพลังปราณ ธาตุ การใช้อาวุธ ลอบสังหาร แต่ก็พอรู้เื่อื่นๆอยู่บ้างหากแต่ก็ไม่ชำนาญเหมือนอาเหวิน...แต่กว่าพวกข้าจะมาถึงระดับนี้ได้พวกข้าก็ได้ของวิเศษในที่นี้ทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็สมุนไพรที่ท่านอาจารย์เฟิ่งเป็ผู้หลอม น้ำทิพย์หรือแม้แต่ผลท้อ์....ทั้งหมดเป็ของคนผู้นั้นแล้วอย่างนี้พวกข้าจะกล้าทรยศนางได้อย่างไรเพราะชีวิตนี้พวกข้าปฏิญาณตนแล้วว่าจะม้อบให้นางเป็นายแต่เพียงผู้เดียว!.......
ทางด้านหมอเทวดาไป๋หานลู่
ตอนนี้ข้ากำลังมองการเปลี่ยนแปลงของศิษทั้งสองคน...นี้ก็ผ่านขั้นตอนดูดซับพิษจากโอสถและแช่บ่อโลหิตพิษจากสัตว์อสูรมาแล้ว.....
ตอนนี้ทั้งสองกำลังเข้าขั้นตอนที่สำคัญนั่นคือการที่ทั้งสองจะต้องหลอมพิษทั้งหมดเข้าร่างกาย ถ้าสำเร็จร่างกายของทั้งสองจะสามารถต้านพิษได้อีกทั้งโลหิตยังเป็ทั้งยาพิษและยาถอนพิษได้อีกด้วย.....
ข้าไม่เคยคิดเลยว่าทั้งสองจะฝึกฝนได้รวดเร็วปานฉะนี้....ตลอดระยะเวลาสองปีทั้งสองไม่ได้แค่รับความเ็ปจากพิษเท่านั้น แต่พิษกับไปกระตุ้นพลังของทั้งสองให้เพิ่มขึ้น ยิ่งพิษรุนแรงเท่าใดพลังยิ่งทะลวงเร็วเท่านั้น...
โดยเฉพาะปีศาจน้อยตรงหน้าข้า จากระดับหลอมรวมขั้นกลางแต่ตอนนี้กับทะลวงพลังปราณถึงระดับ"าาขั้นต้น" นางสามารถยกระดับข้ามขั้นใหญ่ได้สามขั้นในเวลาสองปี นี่ยังไม่รวมว่าถ้านางหลอมรวมสำเร็จระดับนางจะเท่าใดกัน....
เพียงไม่นานข้าก็ััคลื่นพลังบางอย่างข้าจึงหันมามองทางศิษย์ทั้งสองอีกครั้ง...สิ่งที่ข้าเห็นมันคือขั้นตอนสุดท้ายของการหลอมรวมนั้นคือการเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกาย นี่เป็ขั้นตอนที่เ็ปมากที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้นเพราะมันจะทำการผลัดเปลี่ยนทุกอย่างในร่างกาย.....
"อดทนอีกนิดนะศิษย์ข้า...ความเ็ปมันกำลังจะผ่านพ้นและมันจะเป็การเกิดใหม่ของพวกเ้าพร้อมกลับร่างกายที่ใครๆเห็นก็ปราถนาที่จะได้มัน...และชีวิตที่...ยืนยาว..."
คลื่นนน~~~~~
265
